คู่แท้

" จะโยนแล้วนะคะ ทุกคนพร้อมมั้ย " เสียงเจ้าสาวที่กำลังยืนหันหลังอยู่เอ่ยถามเหล่าสาวๆในชุดราตรีที่ยืนรอรับช่อดอกไม้" พร้อมแล้วค่าาา...โยนเลยๆๆ " เสียงปรบมือมาพร้อมกับเสียงเชียร์จากแขกในงานกรี๊ดดดดด...ดอกไม้ช่อใหญ่ถูกโยนจากด้านบนของเวที เสียงร้องของเหล่าสาวๆที่มาร่วมเป็นสักขีพยานดังไปทั่วห้องแกรน์บอลรูมขนาดใหญ่ วันนี้เป็นวันแต่งงานของประธานใหญ่แห่งอัครากรุ๊ปคู่รักในตำนานที่กำลังถูกพูดถึงในสื่อต่างๆ ไม่ว่าใครที่ได้ยินเรื่องราวความรักของทั้งคู่ก็คงอดที่จะชื่นชมไม่ได้ ต่อให้มีอุปสรรคขนาดไหนหากแม้ใจยังผูกพันสิ่งใดๆเหล่านั้นก็ไม่อาจทำลายรักได้“ เฮ้ยยยย “ หญิงสาวร่างเพรียวในชุดราตรีสีฟ้าร้องด้วยความตกใจแต่กระนั้นมือบางก็ยกขึ้นเพื่อรับสิ่งที่กำลังลอยมาหาตน เธอไม่ได้เข้าไปรวมกลุ่มกับสาวๆที่หน้าเวทีเพื่อแย่งดอกไม้ของเจ้าสาว แต่ปาลิตาที่มาเป็นแขกในงานพึ่งจะเดินกลับเข้ามาในงานเพราะไปเข้าห้องน้ำมาต่างหากพรึ่บ...ดอกไม้ช่อโตลอยเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ปาลิตานิ่งอึ้งยืนค้างเพราะไม่รู้จะต้องทำอย่างไรต่อไป สายตาหลายคู่จับจ้องมายังเธอ...หญิงสาวบางคนสะบัดหน้าใส่เพราะเธอไม่ได้เป็นเจ้าของช่อดอกไม้ที่อย

ตุ๊บ..." โอ้ยยย " เสียงเด็กสาวในชุดนักเรียนมอปลายร้องขึ้น ตอนนี้เธอกำลังกุมข้อเท้าของตัวเองอยู่ ใครกันนะมาขัดขาของเธอเมื่อกี้" ฮ่าๆๆ " เสียงเด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พากันหัวเราะ ทุกคนล้วนต่างยิ้มเยาะมองดูเธอโดยไม่คิดที่จะเข้ามาช่วยพยุงหรือถามไถ่แต่อย่างใด" ไปนั่งทำอะไรอยู่ที่พื้นเหรอเมย์ หรือว่าอยากเอากระโปรงสกปรกๆของเธอเช็ดพื้นล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยเช็ดน้ำที่หกนี้หน่อยนะ " พูดจบเด็กสาวคนนั้นก็เทน้ำที่อยู่ในแก้วลงตรงหน้าเมธิญาทันที" อุ้ยเคที่...ระวังหน่อยสิ เดี๋ยวก็โดนเมย์เค้าหรอก มานี่เดี๋ยวชั้นช่วย " เด็กสาวอีกคนยื่นมือไปคว้าแก้วน้ำที่อยู่ในมือของเพื่อนอย่างรวดเร็วทำให้น้ำที่อยู่ในแก้วรดตัวเด็กสาวที่นั่งอยู่กับพื้น" ว๊าย...ขอโทษนะเมย์ ชั้นว่าจะเทลงตรงนี้น่ะ หกรดตัวเธอหมดเลย ฮ่า ฮ่า "เมธิญาก้มหน้ากำมือแน่นสภาพตอนนี้คงไม่เหมาะที่จะอยู่ในห้องเรียนเท่าไหร่ เด็กสาวจึงวิ่งออกจากห้องมาทางด้านหลังของโรงเรียนซึ่งเป็นที่ประจำที่เธอใช้พักใจเวลาที่โดนเพื่อนในห้องแกล้งแบบนี้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรก...แต่มันเกิดขึ้นบ่อยครั้งจนเพื่อนคนอื่นๆในห้องต่างชินชา ไม่มีใครกล้าคบเธอหรือพูดคุยแบบสนิทสนม

ต่อให้คนสักกี่ล้านบนโลกดูถูกให้ตัวเราเจ็บช้ำ ขอเพียงเราไม่ใส่ใจ ไม่ตอกย้ำเอาความคิดของคนอื่นมาทำให้เราเป็นทุกข์ เศร้าหมอง เราก็จะมีความสุขอย่าดูถูกตัวเอง...เมธิญาเชื่อในความดี...เธอหวังว่าความดีที่ทำอยู่ทุกวันนี้จะส่งผลให้เธอเจอเรื่องดีๆ ในวันข้างหน้าได้ เธอไม่อายที่จะบอกใครว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้าฐานะทางบ้านยากจน การกระทำของเราเป็นตัวกำหนด...วันนี้เธอเชื่อแล้วว่าความดีจะทำให้เธอเจอเรื่องดีๆ....อย่างการที่ได้รู้จักกับเจย์ก็เป็นเรื่องดีๆที่เธอไม่คิดว่าตัวเองจะได้เจอเช่นกันเขาเป็นคนมาเปลี่ยนชีวิตของเธอจริงๆ..." วันนี้ทำได้ดีมาก " หลังจากเปิดประตูหน้าตึกรับเธอเข้ามาด้านใน เจย์ก็เอ่ยชมเธอทันที" ใช่มั้ยล่ะ " เด็กสาวยิ้มและหัวเราะอย่างมีความสุข เธอนึกไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าเมธิญาออกจากบ้านและเดินทางมาถึงโรงเรียนเหมือนปกติของทุกๆวัน ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอมักจะระแวงและไม่มีความสุขเมื่อคิดว่ามาโรงเรียนแล้ววันนี้เธอจะโดนแกล้งอะไรบ้างตอนนี้เธอไม่ได้รู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว หลังจากลงจากรถประจำทางได้เมธิญาก็เดินตรงมาที่ห้องเรียนของตัวเองเลยเพราะวันนี้เธอตื่นสายกว่าทุกวันเลยทำให้มาถึงโรงเรีย

" ไปไหนมา "ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวที่เดินยิ้มมา" เห็นเพื่อนนายนั่งอยู่คนเดียวเลยชวนไปซื้อน้ำด้วยกันน่ะ " คนที่ตอบไม่ใช่คนที่เขาถามแต่กลับเป็นเพื่อนในกลุ่มที่เรียนคณะเดียวกัน" ชั้นไม่ได้ถามนาย " เย่วเฟิ่งตวัดสายตามองเพื่อนตัวเองอย่างไม่พอใจ" หึ...นายก็รู้ว่าคณะเรามีแต่เสือสิงห์กระทิงแรดแล้วก็ยังกล้าปล่อยให้เธอนั่งอยู่คนเดียวได้เนี้ยนะ " ทอยแสยะยิ้มเอ่ยกับเพื่อนรักพอเห็นว่าเพื่อนตัวดีของเขาย้อนกลับมาที่ตึกทอยก็รู้ได้ในทันทีว่าเพื่อนคนนี้พาใครบางคนมาด้วย ก็ดูจากท่าทางการเดินที่รีบร้อนของมันสิเขาชอบผู้หญิงคนนี้...แต่ดูท่าแล้วงานนี้คงจะยากเพราะงูจงอางตัวนี้มันหวงไข่เอามากๆ ซะด้วยทอยแอบชอบเมธิญาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ ตอนนั้นเธอไปทำงานพิเศษที่ตึกกลางของมหาวิทยาลัยซึ่งช่วงนั้นเขาก็ไปช่วยงานอาจารย์พอดี เมธิญาเป็นคนน่ารัก เธอใจดี ยิ้มแย้มกับทุกคน เขาประทับใจเธอมากจนตามสืบว่าเธอเรียนที่คณะไหนไม่นานทอยก็รู้ว่าหญิงสาวเรียนสถาปัตยกรรม เขาเฝ้ามองเธออยู่ห่างๆเพราะไม่กล้าเข้าไปทำความรู้จัก แต่แล้ววันหนึ่งสวรรค์ก็เข้าข้างเมื่อเขาเห็นเจย์เพื่อนในกลุ่มนั่งอยู่ข้างๆเธอ เมื่อเขาเดินเข้าไปทักเจย์ก็แ

" ที่นี่แหละครับนาย " ชายหนุ่มร่างสูงชี้ตำแหน่งบอกจุดเมื่อทั้งคู่เดินมาถึงจุดหมายเย่วเฟิ่งค่อยๆก้าวเท้ามายังป้ายชื่อที่อยู่หน้าหลุมศพของหญิงสาวภาพในวันวานที่ยังมีกันและกันหลั่งไหลเข้ามาในหัว หยาดน้ำตาไหลรินเมื่อสายตาสบเข้ากับชื่อของเธอที่ตั้งเด่นอยู่ตรงหน้าร่างใหญ่คุกเข่านั่งลงอย่างหมดแรง มือหนาค่อยๆเอื้อมไปลูบคลำตัวอักษรที่สลักอยู่บนแผ่นป้าย" เมย์ อึก...อึก ฮือ " ลูกน้องคนสนิทก้าวถอยหลังเมื่อเห็นแผ่นหลังหนาโยกไหว แม้จะไม่รู้จักคนรักเก่าของเจ้านายเป็นการส่วนตัวแต่เรื่องราวความรักของทั้งคู่ลู่จื่อเหลียงรับรู้เป็นอย่างดีเย่งเฟิ่งใช้เวลาอยู่ที่สุสานฝังศพของเมธิญานานร่วมสองชั่วโมงเขาจึงเดินออกมาด้านหน้าตรงจุดที่อาเหลียงจอดรถรออยู่" นายโอเคมั้ยครับ "" .... " นายน้อยตระกูลจางพยักหน้า ขายาวก้าวขึ้นรถทันที" นายจะไปไหนต่อครับ " ลูกน้องคนสนิทเอ่ยถาม" โรงพยาบาล H " เสียงทุ้มตอบกลับด้วยแววตาหม่นเศร้า" ครับ " อาเหลียงเงยหน้าขึ้นมองกระจกด้านหลังก็เห็นเจ้านายหนุ่มนั่งเบนหน้าออกนอกหน้าต่าง เมื่อเห็นเจ้านายเป็นทุกข์เขาที่เป็นลูกน้องก็ย่อมรู้สึกเป็นทุกข์ตามไปด้วย" ไม่ต้องรอหรอกนะ นายมีอะไรก็ไ