All Chapters of คู่แท้: Chapter 41 - Chapter 50

" เธอกำลังเข้าใจชั้นผิด "" มาแล้วค่ะคุณชาย " ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้อธิบายอะไรออกไป แม่บ้านใหญ่ก็เดินนำหน้าบอดี้การ์ดหนุ่มที่ในมือถือถังใบเล็กเข้ามา" อาหยางส่งมานี่ เดี๋ยวชั้นจัดการเอง " แม่สือม่าที่กำลังจะย่อตัวนั่งลงหยุดชะงักเมื่อเห็นคุณชายของตัวเองลุกจากโซฟาที่นั่งอยู่เข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว ประธานจางรับถังใบเล็กจากลูกน้องมาวางไว้ข้างตัว เขาหยิบที่ประคบเย็นที่แม่บ้านใหญ่เตรียมมาให้แล้วจัดการวางลงบนข้อเท้าของหญิงสาวท่าทางที่อ่อนโยนแบบนี้แม่สือม่าไม่เคยเห็นคุณชายของเธอทำกับใคร ขนาดตอนที่คุณญาดาได้รับบาดเจ็บแล้วคุณชายช่วยเหลือเอาไว้คราวนั้นคุณชายรองของเธอยังไม่เคยดูแลแบบใกล้ชิดเช่นนี้ เธอคนนี้...คงสำคัญกับคุณชายมาก ส่วนอาหยางนั้นเขาเห็นบ่อยครั้งแล้วตั้งแต่ตอนที่ดูแลคุณชายอยู่ที่เมืองไทย ภาพแบบนี้เป็นภาพที่เขาชินตามากริมฝีปากเหี่ยวย่นยิ้มอย่างเป็นสุข เธอเลี้ยงของเธอมาตั้งแต่เล็ก...หากคุณชายมีความสุขเธอเองก็มีความสุขไปด้วย" เสร็จแล้วช่วยไปส่งฉันที่หน้าประตูใหญ่ได้มั้ย ฉันจอดรถทิ้งไว้ที่นั่น...ถ้าเดินออกไป...น่าจะไม่ไหว " เสียงหวานเอ่ยกับคนที่ก้มหน้าอยู่" เฮ้อ!! " เขาเงยหน้าพลาง

ยิ่งเกลียดก็ยิ่งเจอ...ยิ่งกลัวก็ยิ่งหนีไม่พ้นคำตอบของคุณตาทำให้เย่วเฟิ่งมีสีหน้าวิตกขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ถ้าไม่ใช่คุณตาของเขาแล้วใครกันที่เป็นคนคิดเรื่องนี้" หยุดนะอาเย่ว อย่าพึ่งคุยกันเรื่องงานหรือว่าเรื่องซีเรียส ขอป้ากับแม่ของเธอกินผลไม้แล้วลุกออกไปซะก่อน ขี้เกียจจะฟังเรื่องปวดหัว " ป้าใหญ่ของบ้านชิงพูดขึ้นมาเสียก่อนตลอดชีวิตของเธอเจอแต่เรื่องแบบนี้ เป็นคุณหนูตระกูลจางใช่ว่าจะมีความสุขกว่าใครอื่น ภาระหน้าที่ที่ใครต่อใครตั้งความหวังไว้ ชีวิตที่อยากทำตามใจตัวเอง ...อยากทำอะไรก็ได้ทำ ชีวิตแบบนั้นไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอและน้องสาว ทุกอย่างอยู่ในกฏระเบียบและกฏเกณฑ์เสียหมด" พี่ใหญ่ไม่อยากฟังแต่ดิชั้นอยากฟังนี่คะ " เสียงหวานที่นั่งอยู่ข้างๆพี่สาวเอ่ยแย้งปาลิตามองหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างๆคุณป้าไป่ชิง ตั้งแต่ที่นั่งทานข้าวด้วยกันมาแทบจะนับคำพูดของเธอได้เลย แม่ของเขาเป็นคนอ่อนหวาน พูดน้อย ดูท่าทางแล้วเธอคงใจดีไม่น้อย" จะอยู่ฟังทำไมล่ะ...รู้แล้วเราก็เก็บมาคิดมากอีก อีกอย่างรู้แล้วแล้วยังไง ...เราสองคนก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี เอาอย่างงี้...พี่ว่ากินเสร็จแล้วเรากลับไปโทรหาลูกสะใภ้ของพี่ดีก

ปึก...ร่างหนาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาหรูที่อยู่ใจกลางห้องโถงของบ้าน" หยุดหัวเราะชั้นได้แล้ว ทุกคนเลย " สายตาคมตวัดมองแม่สือม่าที่ยืนยิ้มอยู่ ชายหนุ่มไล่สายตามองเหล่าบอดี้การ์ดที่อยู่ใกล้ชิดทีละคนๆจนสุดท้ายมาหยุดอยู่ที่ลู่จื่อเหลียงเขาพึ่งขับรถกลับมาถึงบ้านหลังจากที่ขับไปส่งคนรักที่หน้าคอนโดแล้ว ก่อนหน้าเธอและเขาเกือบจะทะเลาะกันเรื่องที่เธอจะขับรถกลับเอง ไม่มีคนรักดีๆที่ไหนที่เค้าวางใจให้แฟนของตัวเองขับรถกลับเองทั้งๆที่ยังเจ็บขาอยู่หรอกเขาเสนอตัวจะไปส่งเธอ...แต่ปาลิตาก็ให้เหตุผลว่าอาจจะมีคนรู้เห็นได้เพราะรถของประธานจางเป็นที่สังเกตของคนทั่วไป เธอจะกลับแท็กซี่เองโดยให้คนของเขาไปส่งเธอที่จุดรับแท็กซี่ก็ได้แล้วเขาจะทนเห็นเธอกลับแท็กซี่เองทั้งๆที่ยังเจ็บขาอยู่ได้อย่างไร เป็นคนขับไปส่งเองยังจะง่ายซะกว่า และนี่จึงเป็นที่มาของการแปลงร่างเป็นคนขับแท็กซี่ในวันนี้" มีอะไรรึเปล่าครับนาย นายอยากได้อะไรเพิ่มอีกเหรอครับ " อาเหลียงเอ่ยถามเจ้านายหนุ่มเมื่อถูกจ้องมอง สายตาแบบนี้ไม่ใช่ว่า...." ชั้นยังไม่ได้จัดการนายเลยนะ "" เอ่อ...จัดการ ? เรื่องอะไรครับ " คนฟังทำทีไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้านายพูด" นายรู

ผั๊วะ....ประตูชั้นนอกของห้องทำงานชั้นบนสุดถูกเปิดเข้ามา บอดี้การ์ดหนุ่มเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจไม่ใช่ว่า....." อ้าว !!....พี่เหลียงไหนว่า.....เอ่อ " คนที่พึ่งเข้ามาใหม่กำลังจะเอ่ยถามในสิ่งที่ตนสงสัยแต่เมื่อสายตาหันไปเจอกับบุคคลภายนอกเขาจึงรีบหยุดคำถามนั้น"...." ลู่จื่อเหลียงมองหน้าเพื่อนร่วมงานของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่ได้พูดอะไร...เมื่อเห็นท่าทางที่เข้าใจสถานการณ์ของอาหยางแล้วเขาจึงหันกลับมาหาหัวหน้าหวางเพื่อคุยเรื่องงานต่อ" ตกลงเรื่องแบบที่ท่าเรือคุณมีความเห็นว่ายังไงบ้างครับ "" ผมว่า...แบบที่คุณลู่ให้ผมดูทั้งหมดนี้ก็ดีแล้วนะครับ ตรงตามมาตรฐานทุกอย่าง ดูทันสมัยแต่ก็มีความเป็นจีนของเราผสมอยู่ ความจริง..เอ่อ ไม่มีอะไรต้องแก้ไขเพิ่มแล้วนะครับ " หวางลีตอบตามความคิดของเขา ชายหนุ่มก้มมองแผ่นกระดาษใบใหญ่ที่มีเส้นแบบแปลนแผนผังอาคารอีกครั้ง" โอเคครับ..ดูท่าว่าผมต้องคุยกับนายใหม่ซะแล้วล่ะครับ รบกวนหัวหน้าแค่นี้แหละครับ...คำแนะนำของคุณทำให้ผมมั่นใจขึ้นมากทีเดียว "" ยินดีเลยครับ ยังไงถ้ามีอะไรเพิ่มเรียกผมได้เลยนะครับ " ร่างสูงสมส่วนของหัวหน้าใหญ่ด้านการออกแบบลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขาโค้งตัว

พิธีกรบนเวทีทำหน้าที่ของตนได้อย่างคล่องแคล่ว และแล้ววินาทีที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง...ร่างสูงสมส่วน ใบหน้าคมได้รูปถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อยในแบบของผู้ชาย มือด้านขวาถือไมค์ของผู้ประกาศส่วนอีกด้านถือแผ่นกระดาษ ชายหนุ่มสูดลมหายใจและนิ่งอยู่ชั่วครู่' ผู้ที่ชนะการประมูลโครงการสร้างทางรถไฟในเขตพื้นที่พิเศษได้แก่ จางลี่กรุ๊ป ครับ ขอแสดงความยินดีด้วยคร้าบบบบ " สิ้นเสียงของผู้ประกาศหนุ่ม...ประธานจางผู้เป็นที่รู้จักของนักธุรกิจทั่วไปลุกขึ้นยืน เขากลับหลังหันโค้งตัวไปรอบทิศเพื่อขอบคุณนักธุรกิจคนอื่นๆที่กำลังปรบมือแสดงความยินดี ร่างสูงนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม...เขาหันไปทางที่ศัตรูหมายเลขหนึ่งนั่งอยู่พร้อมทั้งชูแผ่นกระดาษที่อยู่ในมือให้อีกฝ่ายได้เห็นชัดๆหึ หึ..... ' 1590 ล้านหยวน 'ลั่วหยางหมิงกำมือแน่น เขามองไปยังจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ที่กำลังแสดงตัวเลขที่แต่ละบริษัทส่งเข้ามาประกวดราคากัน ต้าลั่วกรุ๊ปแพ้จางลี่เพียงแค่ 1 ล้านหยวนเท่านั้น แววตาร้ายจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยความอาฆาต เด็กนั่น...รู้ได้อย่างไรว่าเขาจะเสนอราคานี้ เขาลงทุนสืบจากวงในจนได้ข้อมูลที่คิดว่าจะสามารถเอาชนะได้ ทั้งยังลงทุนซื้