Lahat ng Kabanata ng คู่แท้: Kabanata 51 - Kabanata 60

ว่ากันว่า...โลกจะเป็นสีชมพู เมื่อเรามีความรัก คำเปรียบเปรยนี้ไม่รู้ใครเป็นคนคิดขึ้น ไรท์เองก็ยังไม่ได้หาคำตอบ ... แต่ที่แน่ๆ เวลาที่เรามีความรักหัวใจมันจะเต้นตุ๊บตั๊บ นั่งยิ้มอยู่คนเดียวก็ทำได้ รึคุณๆทั้งหลายว่ายังไง....เวลาที่คุณมีความรักแล้วเป็นแบบไหนกัน ไหนลองพูดสิ.....ความรักในมุมมองของแต่ละคนก็ต่างกันไปอ่ะนะ...สุขบ้าง...ทุกข์บ้าง จะสุขตลอดก็คงไม่ได้หรือทุกข์ตลอดก็คงจะไม่ไหว การจะครองรักให้ยืนยาวคงต้องอาศัยความเข้าใจ เห็นอกเห็นใจ ให้อภัยเมื่ออีกฝ่ายทำผิดพลาด..แต่อย่างหลังก็คงแล้วแต่กรณีไปแต่ใครจะทุกข์หรือจะสุขตอนนี้อาเย่ววของเราคงไม่ได้สนใจแล้ว....รถมอเตอร์ไซด์คันใหญ่ขับแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านหลังเดิมที่หญิงสาวเคยมา โชคดีที่วันนี้เธอสวมกางเกงมาทำงานจึงทำให้ก้าวขึ้นคร่อมซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์มาได้อย่างสบายๆ" อย่าพึ่งลง รอก่อน " ชายหนุ่มว่าขณะที่เอื้อมมือไปกดปุ่มดับเครื่องยนต์ ขายาวแตะตำแหน่งที่วางขาตั้ง...เมื่อรถทรงตัวอยู่ได้เขาจึงก้าวขาออกและอุ้มเธอลงจากท้ายรถมอเตอร์ไซด์" ขอบคุณค่ะ " คนตัวเล็กยิ้มหวานพร้อมกับเอ่ยขอบคุณเขา เธอไม่ปฏิเสธหากเขาจะทำอะไรเล็กๆน้อยๆ แบบนี้ให้ อาเย่ววคนนี้เ

แม้จะผ่านศึกหนักมาทั้งคืนแต่ร่างบางที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของชายคนรักก็สามารถลืมตาตื่นได้ หญิงสาวปรือตามองด้านบนก็เห็นว่าเป็นหลังคาโดมหลังเดิมที่ตัวเองนอนอยู่ เมื่อคืนเขาจัดหนักจัดเต็มจนเธอเสร็จไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ หญิงสาวไม่รู้ตัวเลยว่าหลับไปตอนไหน ปาลิตาพลิกตัวมองไปรอบๆ...แสงแดดรำไรส่องสว่าง เธอได้ยินเสียงนกร้องเป็นบางครั้งบางคราวเช้าตรู่ของที่นี่อากาศดีจัง.....อย่างที่บอกแม้ร่างกายจะเหนื่อยแค่ไหนแต่เพราะปกติวิสัยเธอเป็นคนตื่นเช้า...วันนี้ก็เช่นเดียวกันทั้งที่ร่างกายอ่อนเพลียแต่เธอก็สามารถตื่นในเวลาเดิมได้ ตื่นเช้าจนชินน่ะ" อึ้มมมม " ดวงตาเรียวมองคนตัวโตที่ครางในลำคออย่างขัดใจ เธอกำลังพยายามแกะมือของเขาออก อากาศดีๆแบบนี้จะให้นอนอยู่ได้ยังไง" ยังเช้าอยู่เลย " เสียงทุ้มเอ่ยถาม...หญิงสาวมองดูก็เห็นว่าเขายังหลับตาอยู่ เรียวปากบางยกยิ้มเธอส่ายหน้าเบาๆ" อยากไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยน่ะ เช้าๆแบบนี้คงสดชื่นน่าดู " หญิงสาวโน้มตัวลงกระซิบที่ริมหูของเขา ริมฝีปากหนายกยิ้ม...เขาปรือตาพร้อมกับยกมือขึ้นโน้มศีรษะเธอลงมาดอมดม" ให้ไปเป็นเพื่อนมั้ย ? " เขาหลับตาลงอีกครั้งแล้วเอ่ยถามเธอ" ไม่ต้อง...น

" อาหารอร่อยจัง อร่อยทุกอย่างเลย " ปากเล็กเคี้ยวไปก็พูดไป" อร่อยก็กินเยอะๆ แม่สือทำแต่ของโปรดของเธอเลยนะ " ชายหนุ่มนั่งยิ้มมองดูคนรักของตัวเองที่กำลังนั่งเคี้ยวตุ้ยๆอยู่ ปาลิตาเป็นคนชอบกิน เธอมักจะสรรหาของกินที่แปลกๆใหม่ๆ แต่ถึงอย่างนั้นหุ่นของเธอก็ไม่ได้ดูอวบอ้วนอะไรอาจเพราะเธอเป็นคนชอบออกกำลังกายก็เป็นได้" นายเป็นคนบอกท่านใช่มั้ยล่ะ " พูดจบหญิงสาวก็ตักอาหารใส่จานของตัวเองเพิ่มและหลังจากนั้นเธอก็เอื้อมมือไปตักผัดผักรวมมิตรใส่จานให้เขาด้วย" เปล่า...แม่สือน่ะช่างสังเกตจะตาย เธอไม่เห็นเหรอว่าอาหารวันนี้มีแต่อาหารที่ทำในวันก่อนๆตอนช่วงที่เธอมาอยู่ที่นี่ แม่สือเค้าคงจะดูว่าเธอชอบตักอะไรกิน " ชายหนุ่มว่า...เขาลงมือตักอาหารที่อยู่ในจานใส่ปากตัวเองบ้าง ความจริงผัดผักนี่เป็นอาหารที่เขาเกลียดที่สุดเลยก็ว่าได้ แต่เพราะเป็นเธอเขาจึงยอมกินปาลิตาให้เหตุผลว่าผักมีประโยชน์ มีเส้นใยที่ช่วยให้เราขับถ่ายได้ดี วันข้างหน้าหากไม่กินผักลำไส้อาจเน่าจนต้องได้ตัดลำไส้เลยก็เป็นได้ เธอบังคับให้เขากินผักตั้งแต่สมัยที่เรียนด้วยกันที่อเมริกาแล้ว แต่อย่างว่าคนไม่ชอบก็ไม่ชอบอยู่ดี...เขากินมันน้อยมาก" อึ้มม...จร

ปัง...ปัง...ปัง เสียงปืนดังรัว กระนั้นร่างบางที่กำลังเหยียดแขนตรงเล็งปืนไปที่เป้าก็ไม่ได้มีท่าทีหวั่นเกรงอะไร ผู้เฒ่าจางพาปาลิตามายังสนามซ้อมยิงปืนที่อยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์หลังใหญ่นัก ข่าวการดวลปืนของเจ้านายใหญ่และว่าที่หลานสะใภ้แพร่สะพัดออกไปในหมู่บอดี้การ์ดอย่างรวดเร็วไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทุกคนอยากชมการแข่งขันนี้มากแค่ไหน...คนที่ไม่ได้เห็นฝีมือการต่อสู้ของเธอในคืนวันนั้นก็รีบขอผลัดเวรกับเพื่อนเพื่อที่ตนจะได้เห็นกับตาว่าเหล่าบอดี้การ์ดวันนั้นไม่ได้พูดเกินจริง" เยี่ยมสุดๆไปเลยค่ะคุณตา " ปาลิตาถอดที่ปิดหูออก เธอหันไปหาคนที่ยืนอยู่ข้างๆพร้อมกับเอ่ยด้วยท่าทางตื่นเต้นทันที" ตาว่าแล้ว ว่าหนูต้องชอบที่นี่ " ชายชรามองคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู ท่านมีแต่หลานชายและหลานทั้งสองก็เป็นคนเงียบขรึม ทั้งเฟิ่งชุนและเย่วเฟิ่งต่างเป็นคนเก็บความรู้สึกเก่ง หากเรื่องนั้นไม่หนักหนาบางครั้งท่านเองก็ยังจับทางหรือจับความรู้สึกของพวกเขาไม่ได้ เด็กสาวคนนี้ทำให้ชีวิตของท่านมีชีวิตชีวาขึ้นผู้เฒ่าจางรู้และเข้าใจแล้วว่าทำไมหลานชายของท่านถึงเปลี่ยนไปหลังจากที่รู้จักกับเธอคนนี้" ชอบค่ะ ชอบมาก สนามนี้โล่งบรรยากาศก็ดีแถมเจ

" สนุกมั้ย " คนตัวใหญ่เอ่ยถามหญิงสาวข้างกายขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่" สุดๆอ่ะ " คนตัวเล็กยิ้มพร้อมกับยกมือขึ้นโอบเอวชายหนุ่ม ทั้งคู่เดินกอดกันไปตามเส้นทางเล็กๆที่เป็นทางลัดไปยังบ้านของชายหนุ่ม บรรยากาศรอบกายที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าเขียวขจีและดอกไม้ ต้นไม้นานาชนิดทำให้เขาและเธอดื่มด่ำกับความสุขที่เกิดขึ้นในขณะนี้ ไม่มีใครเอ่ยสิ่งใดออกมา เย่วเฟิ่งพึ่งรู้สึกว่าบ้านของเขาน่าอยู่มากขึ้นก็ตอนที่มีเธออยู่ข้างกายนี่แหละ" วันนี้ตอนเย็นชั้นมีนัดกับลูกค้าอีกนะอาจจะไม่ได้อยู่กินข้าวเย็นด้วย " เสียงทุ้มเอ่ย เขาลดมือจากไหล่เล็กมากุมมือซ้ายเธอแทน สองมือเกี่ยวประสานกันและกัน" อึ้ม...ฉันก็กำลังจะบอกนายอยู่เหมือนกันว่าวันนี้จะกลับไปนอนที่คอนโด " ปาลิตาว่า" .... " ชายหนุ่มนิ่งเงียบเมื่อได้ยินเธอบอกเช่นนั้น" อาเย่ว " หญิงสาวกระชับนิ้วมือแน่นเมื่อเขาไม่ได้ตอบกลับ เธอเป็นห่วงความรู้สึกของเขา...ยิ่งตอนนี้เธอมีเรื่องปิดบังอยู่ ในใจก็ยิ่งรู้สึกผิด ปาลิตากลัวว่าตัวเองจะเผลอพูดหรือทำอะไรที่จะเป็นการทำร้ายจิตใจของเขาเข้า" หือ ? " เย่วเฟิ่งเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ยินเธอเอ่ยเรียกชื่อ เขาแค่กำลังใช้