All Chapters of My husband ของขวัญมีสามีขี้หึง: Chapter 61 - Chapter 70

“แต่อาจารย์ชินไม่เคยบอกว่ามีแฟนนี่คะ” คนที่โต้แย้งไม่ใช่ของขวัญแต่เป็นอาจารย์ฟ้า“ฉันกับอาจารย์ชินคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว”“ไม่จริง”“มันเป็นเรื่องจริง”“มันจะจริงได้ยังไง ก็เมื่อคืนอาจารย์ชินยังมานอนกับฉันอยู่เลย!”สีหน้าของอาจารย์ฟ้าเต็มไปด้วยความสับสนระคนไม่เชื่อ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ของขวัญอึ้งจากของขวัญเปลี่ยนเป็นอาจารย์ฟ้า อาจารย์แก้วมองจ้องผู้หญิงที่เธอไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา ไม่คิดว่าจะเป็นอาจารย์ฟ้าที่มายุ่งกับแฟนของเธอ ไม่ใช่ของขวัญ!ได้ยินแบบนั้นอาจารย์แก้วก็เหมือนสติหลุด“ว่าไงนะ นอนกับเธองั้นเหรอ?”“ใช่ เมื่อคืนพี่ชินมาหาฉัน เขาอยู่กับฉัน” อาจารย์ฟ้ายืนยันผู้หญิงสองคนมองจ้องหน้า ไม่มีใครยอมใคร  เอาแล้วไงของขวัญคิดว่าพวกเธอพูดจริงทั้งคู่ทั้งเรื่องที่อาจารย์แก้วเป็นแฟนอาจารย์ชินแล้วเรื่องที่อาจารย์ชินอยู่กับอาจารย์ฟ้า คนที่โกหกในความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงดูเหมือนจะเป็นอาจารย์ชินอาจารย์ชินที่ของขวัญเคยมองว่าเป็นผู้ชายที่ดีคนเรานี่รู้หน้าไม่รู้ใจจริง ๆ ไม่

“ฟังนะขวัญ นี่สามีนะสามี แกต้องหัดเอาใจเขาด้วย เขามารอรับแก แกก็ต้องไปรอรับเขาบ้าง”“เข้าใจแล้ว แต่ว่านะแกแนะนำฉันเป็นตุเป็นตะทั้ง ๆ ที่ตัวเองยังไม่เคยมีสามี จะรู้มากเกินไปไหม” มองท่าทางจริงจังของอีกฝ่าย ของขวัญก็หัวเราะหนูเล็กหน้าม้านตีที่แขนเล็กของเพื่อนเพื่อตอบโต้“เดี๋ยวนี้ปากกล้านะยะ ฉันอุตส่าห์เป็นโค้ชให้ สำนึกหน่อย”“โค้ชอะไร”“โค้ชเรื่องการเอาใจสามีไง”“หา?”“ฉันศึกษามาแล้ว รับรองว่าคุณพิธานไม่กล้ามีกิ๊กแน่ ๆ”ของขวัญย่นคิ้วคุณพิธานจะมีกิ๊กได้ยังไง แค่โดนตัวคนอื่นแล้วไม่ให้ผื่นขึ้นยังยากเลยแต่คำว่ากิ๊ก แค่คิดก็เริ่มหงุดหงิดแล้ว“คุณพิธานเขาไม่มีกิ๊กหรอก” ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็มั่นใจ“กันไว้ก่อนเชื่อฉันสิ”“ไม่เชื่อได้ไหม แกยังโสดสนิทอยู่เลย”“ก็บอกแล้วไงว่าฉันเป็นโค้ช โค้ชไม่ใช่ผู้เล่น ฉันไม่จำเป็นต้องลงสนามเองไม่จำเป็นต้องมีแฟน ตัวแกน่ะเป็นผู้เล่น ต้องเชื่อโค้ชอย่างฉัน!” หนูเล็กจับไหล่ของเพื่อนแล้วพูดอย่างจริงจังขณะที่ของขวัญรู้สึกว่านี่มันไร้สาระ“อันนี้เล่นม

“เธอเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรถึงได้โทรหาเลขาส่วนตัวของคุณพิธาน” ชมพูนุชเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจแต่ของขวัญเลือกที่จะเงียบ ไม่ยอมตอบ ไม่อธิบาย“ฉันกำลังพูดกับเธออยู่นะ” ส่งผลให้ฝั่งตรงข้ามยิ่งหัวเสีย“ฉันขออนุญาตไม่ตอบนะคะ”ของขวัญปฏิเสธ“นี่! ขอโทษคุณชมพู่เดี๋ยวนี้ คิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงได้ทำตัวไร้มารยาท” การกระทำของเธอคงสร้างความไม่พอใจเป็นอย่างมาก พนักงานหญิงโวยวายเสียงดัง ออกหน้าให้ราวกับชมพูนุชคือเจ้านายบางทีก็อาจจะใช่“ฉันไม่คิดว่าตัวเองไม่มีมารยาท”ถ้าจะพูดเรื่องมารยาท ทางนั้นมากกว่าที่เริ่มเรื่อง ห้ามไม่ให้ใช้ลิฟต์ของขวัญยังพอเข้าใจเพราะอีกฝ่ายไม่รู้จักเธอ แต่สายตาและคำพูดที่ดูถูกกัน นี่ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำพวกเธอสามารถบอกกันดี ๆ ได้“ตกลงว่าเธอเป็นใครกันแน่ จะตอบดี ๆ ไหม” ชมพูนุชเริ่มโกรธจัด เธอเดินตรงมาหาของขวัญอยู่ที่หน้าลิฟต์ การโต้เถียงนี้เริ่มเป็นจุดสนใจของขวัญไม่ชอบอะไรแบบนี้ ที่สำคัญคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเริ่มหยุดดู บางคนเดินหนีไม่อยากยุ่ง บางคนก็มองมาด้วยแ

“ดีแล้วครับ เพราะถ้าคุณเป็นอะไรไป หรือว่าเจ็บตัวแม้แต่นิดเดียว เกรงว่าจะมีอีกหลายคนต้องเจ็บตามไปด้วย”“ชมพูนุชคนนั้น...คุณพิธานน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอคะ”ตอนแรกจะถามเกี่ยวกับชมพูนุช แต่ก็เปลี่ยนใจไว้ฟังจากคุณพิธานจะดีกว่า“อยู่ที่คนจะมองครับ” คุณเอกนิ่งไปแล้วตอบกลับก่อนที่ลิฟต์จะพาทั้งคู่มาจนถึงชั้นบนร่างสูงเดินนำหน้า ของขวัญเลยไม่ถามอะไรต่อเธอเดินตามไปเงียบ ๆ ระหว่างทางจะต้องผ่านห้องทำงานของทีมเลขาทั้งหมด ซึ่งตอนนี้ทุกคนกำลังมองมาที่เธอเป็นตาเดียวเรื่องซุบซิบในบริษัทมักจะถูกพูดถึงอย่างรวดเร็วเรื่องของเธอก็คงจะเหมือนกันสิ่งที่เกิดขึ้นข้างล่างคิดว่าตอนนี้พนักงานส่วนมากน่าจะรู้แล้ว ของขวัญทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย เพียงยิ้มทักทายทีมเลขาอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินผ่านมาจนถึงห้องทำงานของคุณพิธาน“ท่านประธานประชุมอยู่ คุณนายรอสักครู่นะครับ”“ค่ะ”หญิงสาวพยักหน้าพลางมองสำรวจรอบห้องทำงานของสามีทีมเลขาทั้งหมดหันมามองหน้ากันทันทีหลังจากของขวัญเดินเข้าห้องทำงานของท่านประธานของพวกเขาไปแล้ว เสียงพูดคุยอื้ออึงด

ภณหรือภาวัตเป็นรองผู้จัดการที่อายุยังน้อย ผลงานโดดเด่นมีให้เห็น แม้จะมีเส้นสายแต่ก็เป็นคนที่ซื่อสัตย์และทำงานใช้ได้ ครอบครัวของเขาก็เหมือนกัน“คุณตามผมมา”เพราะแบบนี้ก็เลยได้รับเลือกร่างสูงเดินออกมาจากห้องประชุม ไม่เหลียวมองพวกตาแก่ที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อ มีภาวัตเดินตามหลังด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาไม่อาจจะคาดเดาได้ว่าทำไมถึงถูกเรียกพบเป็นการส่วนตัว“ท่านประธานครับ”“จัดการต่อด้วย ยึดบัตรผ่านและห้ามให้เข้ามาในบริษัทอีก”คุณเอกได้รับมอบหมายงานทันที เขาพยักหน้ากำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไว้ จนกระทั่งพิธานเปิดประตูห้องทำงาน ถึงได้เข้าใจ  แอด“?”ร่างบางรีบลุกขึ้นจากโซฟา ของขวัญยิ้มให้ก่อนจะเดินมาหาเขา “คุณพิธาน”ราวกับอารมณ์ที่ไม่ดีก่อนหน้านี้ถูกปัดเป่า ทั้ง ๆ  ที่ตอนอยู่ในที่ประชุมเขาโมโหมากแท้ ๆ ตอนนี้กลับไม่มีความรู้สึกนั้นหลงเหลืออยู่เลยนอกจากนั้นยังดีใจ ที่ได้เจอเธอที่นี่“ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ”“ครับ คุณมาหาผมเหรอ”“อื้อ ขวัญมาได้ใช่ไหม”“มาได้”“รบกวนเว