All Chapters of My husband ของขวัญมีสามีขี้หึง: Chapter 71 - Chapter 80

พิธานกระตุกยิ้ม “จริงเหรอ?”ของขวัญหน้าบางเกินกว่าจะทำอะไรลามกในห้องทำงาน ชายหนุ่มคงต้องรอจนกว่าเธอจะพร้อม วันนี้เขาจะอดทน“คุณน่ะ เอาแต่ใจตัวเองจะตาย โดยเฉพาะตอนที่...”“ตอนที่อะไร”“ก็ตอนที่” จากกำลังเจื้อยแจ้วเสียงก็ขาดหาย สิ่งที่อยู่ในหัวพูดออกมาไม่ได้ ของขวัญอึกอัก“ตอนที่อะไรครับ”เสียงทุ้มของเขาทำให้เธอเขินจัดจนร้อนรน“หืม ทำไมจู่ ๆ ก็หน้าแดง”“ช่างมันเถอะค่ะ”“ของขวัญ”“ขวัญไม่บอก”“ถึงคุณไม่ยอมพูด ผมก็รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่” ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ ของขวัญที่ถูกมองมาอย่างรู้ทันก็รีบขยับตัวจะลุกหนี เธออยู่ไม่ได้แล้ว เหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วถูกจับได้“ขวัญไม่ได้คิดอะไรเลยนะ”ร่างบางขืนตัวปฏิเสธอย่างจริงจัง แต่คนตัวโตไม่ยอมปล่อย จับเธอให้นั่งอยู่บนตักแกร่งทับบางอย่างที่ดุนดัน ไม่ให้ลุกหนี“งั้นเหรอ” น้ำเสียงของเขายียวน“คุณพิธาน”“ก็ได้ ผมเชื่อ”“ไม่จริง คุณไม่ได้เชื่อเลยสักนิด”“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ”“ก็หน้าคุณมันฟ้อง”“เหมือนกันเลยครับ หน

เพียะ!มืออูมฟาดลงอย่างรุนแรงกระทบใบหน้านวลเนียนของชมพูนุช ผู้เป็นพ่อมองด้วยสายตาโกรธจัด หลังรู้ว่าลูกสาวไม่ได้ความของตนไปหาเรื่องภรรยาของเจ้าเด็กอวดเก่งอย่างพิธานเข้า!แม้ว่าเขาจะไม่ชอบเด็กคนนั้นเท่าไรนัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพิธานไม่ใช่คนที่จะมีเรื่องด้วยได้ เขายังต้องพึ่งพา ทางนั้นมีอิทธิพลทั้งในฐานะของภูมิพิทักษ์และอิทธิพลของตัวพิธานเอง ยิ่งช่วงนี้แว่วว่าพิธานแต่งงานแล้วทั้งยังรักภรรยามาก ถ้าไม่อยากจะมีปัญหาก็ไม่ควรจะไปยุ่งเกี่ยวกับเธอคนนั้นแต่ลูกสาวของเขากลับสร้างเรื่อง“นังลูกโง่! คิดบ้าอะไรอยู่ถึงได้ไปหาเรื่องภรรยาของพิธาน”“ฮึก ก็พู่ไม่รู้ว่านังนั่นมันเป็นภรรยาของคุณพิธาน” ชมพู่ตอบพลางร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวตอนนี้เธอทั้งกลัวพ่อของตัวเองและกลัวผู้ชายที่เธอแอบรักมาตลอดอย่างพิธานถ้าเขาเอาเรื่องขึ้นมา เธอจะเป็นยังไง“แล้วทำไมแกถึงไม่ใช้สมองก่อนจะทำอะไร คิดว่าคนธรรมดาจะเดินเข้ามาในบริษัทง่าย ๆ หรือไง โง่สิ้นดี ฉันบอกให้แกจับพิธานให้ได้ แกก็ทำไม่ได้ มาตอนนี้ยังสร้างปัญหาให้ฉันอีก!”“ก็คุณพิธานเขา...” ไม่เคย

“ตกลงอยากจะฟังคำตอบจริง ๆ หรือเปล่าคะ”“ก็ตอบมาสิ” เสียงเขาเข้มขึ้น“คุณเป็นของขวัญเหมือนกัน” แม้จะเขินมากแต่ของขวัญก็พูดสิ่งที่อยู่ในใจ ไม่ได้พูดเพียงเพราะว่าเขาอยากได้ยินเท่านั้น“ผมเป็นของขวัญ หรือเป็นของของขวัญ”“ทั้งสองอย่าง คุณเป็นทั้งของขวัญและเป็นของของขวัญด้วย” บรรยากาศตอนนี้ช่างอ่อนหวาน แววตาที่ทั้งสองทอดมองกันลึกซึ้งมากขึ้นเรื่อย ๆความสัมพันธ์ของพวกเขา พัฒนามาถึงขั้นนี้แล้ว“ตอบได้ดี” พิธานยิ้มพอใจแล้วรั้งท้ายทอยของคนตัวเล็กลงมารับจูบจากเขา สัมผัสของชายหนุ่มร้อนแรง พิธานรู้ว่าต้องจับตรงไหน ลูบไล้ยังไงของขวัญถึงจะอ่อนระทวยร่างบางโน้มตัวเข้าหา เธออยู่บนตัวเขาแต่กลับเป็นฝ่ายโดนรุกไล่ มือหนาเลื่อนมากอบกุมที่อกอวบก๊อก ๆแต่แล้วกลับถูกขัดจังหวะเสียงเคาะประตูทำให้ร่างสูงหยุดนิ่ง เขาขบกรามสีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แต่เพราะรู้ว่าถ้าไม่มีเรื่องสำคัญคงไม่มีใครกล้ามาเคาะประตูห้องของเขา ชายหนุ่มเลยยอมปล่อยภรรยา“มีอะไร” เขาส่งเสียงถาม“คุณวินัยกับคุณชมพู่มาขอพบคุณนายครับ”คำตอบนั

“ขวัญไม่ได้โกรธอะไรหรอกค่ะ ในเมื่อเธอขอโทษแล้วก็ให้แล้วกันไป ขวัญยกโทษให้” หญิงสาวตอบกลับ ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอต้องคิดแค้น มันไม่ใช่เรื่องที่ใหญ่โตขนาดนั้น“แน่ใจนะ”“ค่ะ ขวัญแน่ใจ”“เอางั้นก็ได้ ในเมื่อของขวัญยกโทษให้ ผมก็จะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก” พิธานหันมาพูดกับพ่อลูก“ขอบคุณมาก” ทั้งสองมีสีหน้ายินดี“คุณอาควรจะขอบคุณภรรยาของผม เพราะถ้าไม่ได้เธอ ผมไม่มีทางปล่อยผ่าน ลูกสาวของคุณอาไม่มีสิทธิ์แม้จะเข้ามาในบ้านภูมิพิทักษ์” คำพูดนี้ค่อนข้างรุนแรงของขวัญสะอึก ถ้าเธอเป็นชมพูนุชคงเสียใจมาก อีกฝ่ายหน้าเสียไป แววตาที่มองสามีเธอแดงก่ำ“ขอบคุณหนูของขวัญมาก” วินัยยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าแม้ในใจจะเป็นเดือดเป็นแค้น“ไม่เป็นไรค่ะ ขอแค่เธอไม่ไปทำแบบนี้กับใครอีกก็พอ” รู้ว่านิสัยคงแก้ไม่ได้ง่าย ๆ แต่ของขวัญก็เตือนอย่างจริงใจ“อาเข้าใจแล้ว ชมพู่ขอบคุณ คุณพิธานกับคุณของขวัญสิ”ตอนนี้ไม่ว่าหญิงสาวจะพูดอะไรอีกฝ่ายก็เออออ จะทำตามไหมก็อีกเรื่อง ของขวัญถอนหายใจเล็กน้อยมองชมพู่ที่เม้มปากตัวเองแน่นด้วยความขุ่นเคือง แค่ขอโทษไม

ชายหนุ่มไม่พูดอะไรสิ่งที่เขาทำคือปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด จนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องแข็งตึง“ถอดเสื้อทำไม” ของขวัญตาโต เห็นบ่อยแล้วก็ยังไม่ชินสักที เขาแอบไปออกกำลังกายเพิ่มหรือไง หุ่นถึงได้ดีขนาดนี้“วันนี้อากาศร้อน เหงื่อผมเลยออกเยอะมาก ก็เลยว่าจะอาบน้ำสักหน่อย” เขาอธิบาย แต่ทุกคำที่พูดมันเป็นคำพูดของเธอทั้งนั้น“งั้นรอขวัญอาบก่อนสิ” เธอบอกเขา“ทำไมผมต้องรอด้วย”“อย่าบอกนะว่าคุณจะอาบน้ำพร้อมขวัญ?”หญิงสาวเหม่อมอง“ใช่ครับ”“ไม่ได้ค่ะ คุณพิธานคุณไม่ใช่เด็กแล้วนะ”“ครับ ผมไม่ใช่”“แล้วทำไมถึงดื้อดึงแบบนี้ล่ะคะ คุณก็อาบน้ำคนเดียวสิ”“เพราะว่า...” ร่างสูงเดินมาใกล้ “ผมอยากอาบน้ำกับคุณ”เสียงนั้นแหบพร่าฟังดูเย้ายวน ของขวัญทนไม่ไหวเธอหน้าแดงซ่าน“หรือคุณไม่อยากอยู่กับผม” พูดพร้อมถอดเสื้อออก เขาจงใจทำให้เธอเขิน ตั้งใจอ่อยกันชัด ๆ“ว่ายังไงครับ”แล้วเธอก็สู้ไม่ได้ด้วย“ค คุณกำลังอ่อยขวัญอยู่ใช่ไหม”“อ่า รู้ตัวแล้วเหรอ”“ทำไมทำแบบนี้ล่ะคะ”“ก็คุณน่าแกล้ง”