All Chapters of My husband ของขวัญมีสามีขี้หึง: Chapter 81 - Chapter 90

พิธานจับพลิกให้คนตัวเล็กยืนหันหน้าเข้าหากระจก ของขวัญมองร่างกายตัวเองที่เปลือยเปล่า โดยที่มีเขายืนอยู่ด้านหลัง “เดี๋ยวก่อนสิ” ร่างบางรีบร้อนทักท้วง แม้จะรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร แต่ว่าทำหน้ากระจกแบบนี้มันค่อนข้างจะน่าอาย เธอจะมองเห็นทุกอย่างทุกการกระทำของเขา“ผมบอกแล้วไงว่าจะให้รางวัลคุณ”“ใครเขาให้รางวัลแบบนี้”“ผมไง”“ธานคะ”“แอ่นสะโพกหน่อยสิคนเก่ง” เขาไม่สนเธอที่กำลังโวยวาย ไม่พอยังกดมือลงที่แผ่นหลัง เพื่อให้คนตัวเล็กยกสะโพกขึ้น“จะทำอะไรคะ” หญิงสาวเสียงสั่น“ผมต้องอธิบายด้วยเหรอว่าจะทำอะไร หรือท่าอะไร”“ไม่ใช่ค่ะ ไม่ต้องอธิบาย ขวัญก็แค่...เดี๋ยวสิ ไม่ได้นะ” ของขวัญร้อนรนพูดผิด ๆ ถูก ๆ“ทำไมจะไม่ได้ครับ”“ก็แบบนี้มัน เห็นหมดเลยนะ” เธอมองสบตาเขาผ่านกระจกใส แค่เท่านี้ก็ไม่รู้แล้วว่าควรจะเอาสายตาไปวางไว้ตรงไหนแล้ว“ผมอยากให้คุณเห็น”เป็นความตั้งใจปลายนิ้วลากไล้ที่แผ่นหลังเนียน จนของขวัญสะดุ้งเฮือก“คุณเองก็เคยเห็นมาหมดแล้ว”“มันก็ไม่ได้...” ชัดเจนขนาดนี้“นะครับ คุ

ผับหรูแห่งหนึ่งหลังกลับมาจากบ้านภูมิพิทักษ์ ชมพู่ก็ออกมาเที่ยวต่อที่ผับประจำ เธอเครียดมากจริง ๆ ที่โดนพ่อตบหน้าและยังโดนสั่งห้ามไม่ให้ไปที่พีทีคอร์ปอเรชั่นกรุ๊ป ที่สำคัญยังต้องขอโทษผู้หญิงคนนั้นที่แย่งผู้ชายที่เธอหลงรักมาตั้งนานไปชมพูนุชเกลียดของขวัญ เกลียดมากทั้งที่ได้รู้จักกันวันแรก“วันนี้มีของนะพู่ เอาหน่อยไหม”“เท่าไหร่?” เธอละสายตาจากแก้วเหล้า หันไปมองผู้ชายร่างสูงที่เดินมาหา“เม็ดละสองพัน”“เอา”“เอากี่เม็ด”“สองเม็ด”“สองเม็ด? อย่างมึงพอเหรอ”“พอ เอามาเหอะน่า”“รู้แล้ว เป็นห่าอะไรวะแค่นี้ต้องโวยวาย” เพื่อนของชมพูนุชพึมพำก่อนจะล้วงกางเกงหยิบของที่ว่ามาให้เธอ“เอาไป”ชมพู่รับมาสีหน้าไม่ยินดียินร้ายทั้ง ๆ ที่นี่เป็นสิ่งผิดกฎหมาย ท่าทางเธอบอกให้รู้ว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่ซื้อขาย“เครียดอะไรวะ” ชายหนุ่มถามแล้วนั่งลงเคียงข้าง“คุณพิธานมีเมียแล้ว” น้ำเสียงเจือโทสะนี่คือเหตุผลที่เธอโมโห“จริงดิ แม่งไม่ได้เป็นเกย์เหรอ” พูดพลางกลั้วหัว

“เป็นอะไรหรือเปล่า ผมเห็นเขาจับมือของอาซ้อด้วย!” ที่มาขัดจังหวะจะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่เทพทัศ แม้ว่าเขาจะเอาแต่ทำสิ่งที่เธอห้ามนั่นคือเรียกว่าอาซ้อที่โรงเรียน แต่ของขวัญก็ดีใจที่เทพทัศมาได้ถูกจังหวะเวลา“ไม่ต้องฟ้องคุณพิธานล่ะ” ตอนแรกเธอกังวลกับท่าทางของอาจารย์ชิน พอใจเย็นแล้วก็ปรามลูกศิษย์ไม่ให้บอกสามีเธอ“รู้ได้ยังไงว่าผมจะฟ้อง”“ทุกเรื่องของครูที่คุณพิธานรู้ ก็มาจากเธอทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง” ของขวัญไม่ได้โง่ เธอมองเขาอย่างรู้ทัน“ว่าผมไม่ได้นะครับ เฮียเขาเป็นคนสั่งมา”“ช่างเถอะ” คาดคั้นไปก็เท่านั้น“แต่เรื่องนี้ยังไงผมก็ต้องบอกนะ อาซ้อไม่ว่าอะไรใช่ไหม” เพราะอาจารย์ชินดูไม่น่าไว้ใจ กันไว้ดีกว่าแก้เทพทัศพยักหน้าภูมิใจที่ตัวเองรอบคอบ“แล้วครูจะว่าอะไรเธอได้ล่ะ”“ได้สิ ก็อาซ้อเป็นอาจารย์ผมนะ”“พึ่งรู้ว่าเธอเห็นครูเป็นอาจารย์ด้วย” ของขวัญกลอกตา เมื่อเห็นรอยยิ้มทะเล้นของเด็กหนุ่ม“ต้องเห็นสิครับ”“เห็นก็เห็น” คนเป็นอาจารย์ไม่อยากเถียง ปัดมือเล็กไปมา“สรุปผมบอกเฮียนะ”“แล้วแต่เธอเลย”

“คุณคะเป็นอะไรไหม?” พอเข้ามาใกล้ ร่างเล็กพยายามดูอาการของอีกฝ่ายอย่างละเอียด เห็นว่าไม่มีเลือดออกก็วางใจไปเปลาะหนึ่ง“คุณ” มือเล็กเอื้อมไปแตะที่ขา ทำให้ชายคนนั้นค่อย ๆ ขยับตัว “คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”พอเขาฟื้นคืนสติของขวัญก็รีบถาม“แม่งเอ๊ย ขับรถประสาอะไรวะ!” ลืมตาโพลงได้ก็หันมาโวยวายเสียงดังใส่จนร่างบางผงะเขาจู่โจมท่าทางเอาเรื่อง“แต่คุณเป็นคนขับรถมาชนฉันเองนะคะ” ของขวัญอธิบายคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะสับสน ศีรษะอาจจะกระทบกระเทือน“มึงต่างหากที่ขับรถมาชนกู! คิดว่ารวยแล้วจะทำอะไรคนจนก็ได้เหรอวะ!”อะไรกัน ของขวัญมองผู้ชายตรงหน้าไม่เข้าใจ เธอทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ ทั้งที่ตั้งใจลงมาช่วยกลับกลายเป็นคนผิด หญิงสาวเริ่มคิดได้แล้วว่าไม่ควรลงมาจากรถ“ดูถูกคนจนอย่างมึง มันต้องประจาน!”ว่าพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา“จะทำอะไรของคุณ” ยิ่งคุยยิ่งไปกันใหญ่ ตรรกะชายตรงหน้าแปลกประหลาดพูดถึงเรื่องของชนชั้นไม่หยุด รวยหรือจนเกี่ยวอะไรในเมื่อเธอไม่ได้ชนเขาหรือจะเมา“กูจะไลฟ์สดให้ทุกคนดูว่าคนรวยประเทศนี้มันดูถูกคนจน!” พูดพ

บนรถพิธานกำลังพาของขวัญกลับบ้าน ระหว่างทางเขาไม่พูดอะไรกับเธอเลย หญิงสาวเองก็นั่งเงียบ เธอไม่กล้าส่งเสียงเพราะรู้ว่าคนข้าง ๆ กำลังอารมณ์ไม่ดีมากRRRRเสียงโทรศัพท์ร้องดังทำลายความเงียบ ของขวัญหันไปมองคนข้างกาย(ท่านประธานครับ ตอนนี้มีคนเข้าชมคลิปไลฟ์สดย้อนหลังประมาณ 2000 คน แชร์ไปยังไม่มากเท่าไร จะให้ผมลบคลิปทั้งหมดเลยไหมครับ) เสียงคุณเอกแว่วมา“ไม่ต้อง ปล่อยไว้ก่อน”(ตอนนี้คอมเมนต์ในอินเทอร์เน็ต ส่วนมากกำลังประณามพฤติกรรมของผู้ชายคนนั้น)“ส่วนมาก? แสดงว่ามีส่วนน้อย”(ครับ มีส่วนน้อยที่ให้กำลังใจและต่อว่า เอ่อ ต่อว่าคุณนายครับ)“ไปสืบมาว่าเป็นฝีมือใคร” เขาไม่พอใจมือหนาบีบพวงมาลัยแน่น ของขวัญรับรู้ได้ว่าพิธานกำลังโกรธมากกว่าเดิม(ครับ) คุณเอกเองก็รู้อารมณ์ของผู้เป็นนาย เขารับคำและวางสาย รีบไปสืบสาวเรื่องราวทั้งหมด ถ้าเป็นแค่เรื่องบังเอิญที่มีคนมาหาเรื่องของขวัญ ภูมิพิทักษ์ก็แล้วไปแต่ถ้าไม่ใช่ คนคนนั้นจะต้องรับผลของการกระทำให้ได้เมื่อคุณเอกวางสายบรรยากาศในรถก็ดูเหมือนจะอึดอัดมากขึ้นกว่าเดิม