ลวงรักคุณหมอไทก้า의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

ไทก้ายืนมองหน้าตาโกรธเคืองและอารมณ์ไม่ปกติของเธอด้วยความเฉยชา ก่อนจะพูดตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เป็นคำพูดบาดลึก จนทำให้คนฟังหน้าชาไปทันที "หยุดสำคัญตัวเองผิดสักที ฉันเป็นหมอนะ เวลาคนไข้หมดสติ กฎการช่วยเหลือเบื้องต้นคือต้องคลายเสื้อผ้าให้หลวม เพื่อทำให้หายใจสะดวก" ร่างสูงเว้นจังหวะกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะเอ่ยต่อ "ฉันทำตามหน้าที่เท่านั้นแหละ อย่ามาตัดสินจากเรื่องก่อนหน้านี้ของเรา เพราะตอนนั้นฉันยังไม่รู้ว่าเธออายุแค่ 22 ปี เพราะถ้าฉันรู้... " "....." "ฉันคงไม่มีอารมณ์กับเด็กแบบเธอหรอก" ประโยคที่เขาเอ่ยออกมา ราวกับมีคมแหลมคมแทงลึกเข้าไปในใจของเธอ ทำให้รู้สึกเจ็บแปลบจนหายใจแทบไม่ออก เธอเผลอคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าเธอคงพอจะมีความพิเศษในสายตาของเขาบ้าง ไม่งั้นคงไม่มีคืนนั้นของเราเกิดขึ้นมา แต่ทว่าความจริงเธอกลับเป็นเพียงเด็กน้อยที่ไม่มีความหมายอะไรในสายตาของเขาเลยสักนิด คิดได้แบบนั้น เธอจึงรีบเก็บอารมณ์อับอายและเสียใจกดไว้ลึกสุด ก่อนจะรีบสวมเสื้อผ้าคืนสภาพอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าร่างกายก็ยังอ่อนเพลียจนไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ จึงยังนั่งสูดลมหายใจอยู่ที่เดิม รอจนกว่าจะมีแรงลุกขึ้น ก็เอ่ยป

หลังจากได้ปรึกษากับฟรินท์ ความรู้สึกหนักอึ้งก่อนหน้าก็เบาบางลง อีกทั้งยังดื่มไวน์ชั้นดีลงไปหลายแก้วจนร่างกายเริ่มผ่อนคลาย ไทก้าจึงเอ่ยลาเพื่อนและพี่สาว ขับรถยนต์คันหรูมุ่งหน้ากลับไปยังคอนโดส่วนตัวตามปกติ แต่ทว่าในขณะที่รถแล่นไปตามถนนยามค่ำคืน ความคิดของเขากลับไม่เคยหยุดนิ่ง มันวนเวียนอยู่แต่เรื่องของเฌอรีนไม่หยุดมือหนาจับพวงมาลัยอย่างมีสมาธิ อีกมือหนึ่งเผลอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากที่วาง โดยไม่รู้ว่าอะไรเป็นแรงผลักดันให้เขาเปิดแอปพลิเคชันไลน์ขึ้นมา และค้นหาชื่อของเธอออกมาจากรายชื่อเพื่อนเมื่อเปิดเข้ามาดูบทสนทนาล่าสุด ยังคงค้างอยู่ตั้งแต่คืนหลังจากที่กลับมาจากพัทยาเมื่อสองเดือนก่อน ภาพเหตุการณ์คืนนั้นย้อนกลับมาชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน หลังจากที่เขาสั่งให้เธอทานยาคุมฉุกเฉินและแยกย้ายกันไป ความรู้สึกกังวลแปลกประหลาดก็เกิดขึ้นในใจ โดยที่เขาไม่เคยเป็นกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน อีกทั้งความผิดพลาดเรื่องถุงยางแตก ก็ทำให้เขารู้สึกถึงผิดชอบชั่วดีอย่างแรง จึงอยากจะโทรไปถามไถ่ดูว่าเธอได้ทำตามที่เขาบอกหรือเปล่าทว่าเขาโทรหาเธอเป็นสิบครั้ง เธอไม่รับสายเขา ส่งข้อความไปเธอก็ไม่อ่าน จนมารู้ว

ทว่าความหวังที่ซ่อนอยู่ลึกในใจ ก็ต้องพังทลายลงภายในชั่วพริบตา เมื่อได้ยินคำพูดของเขาที่บอกว่าจะรับผิดชอบเพียงแค่เรื่องลูกเท่านั้น เธอก็คงต้องยอมรับที่จะเป็นเพียงแค่แม่ของลูกที่เขาต้องรับผิดชอบตามหน้าที่ เพราะรู้ว่าเธอเองคงไม่เหมาะที่จะได้รับการยอมรับในฐานะผู้หญิงของเขาเมื่อขาเล็กก้าวเข้ามาถึงในห้องพักที่ว่างเปล่า ร่างกายอ่อนแอจนไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะยืน เธอจึงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มทันที และในที่สุดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ตลอดทาง ก็ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจยับยั้งได้"ฮึก ฮึก ฮือออ" เธอปล่อยเสียงสะอื้นออกมาอย่างไม่คิดเก็บกัก ร้องไห้ให้กับความรักที่ไม่อาจสมหวัง ร้องไห้ให้กับตัวที่โง่รักเขาฝ่ายเดียว และร้องไห้ให้กับสภาพชีวิตที่ต้องเผชิญต่อไปหลังจากวันนี้ตอนนี้เธอยอมรับแล้วว่าตัวเองอ่อนแอมาก เพิ่งจะเข้าใจความจริงที่ว่าทำไมผู้หญิงที่กำลังตั้งท้องถึงได้ต้องการความเอาใจใส่และความอบอุ่นจากคนรอบข้างเป็นพิเศษ เพราะความรู้สึกในขณะนี้มันโดดเดี่ยวและอ้างว้างเหลือเกิน ราวกับถูกทิ้งอยู่กลางทะเลกว้างใหญ่ไร้ซึ่งที่พักพิง หัวใจที่เคยคิดว่าเข้มแข็งพอ กลับรู้สึกเปราะบางจนแตกสลายได้ง่าย เพียงเพราะความคิ

มะปรางพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับอาการตื่นตระหนก พยายามสยบความรู้สึกที่คุกกรุ่นลงให้นิ่งที่สุด ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "สิ่งแรกที่ลูกต้องทำคือไปพบพ่อแม่ของฝ่ายหญิงให้เร็วที่สุด ไม่ว่าท้ายที่สุดเรื่องราวจะลงเอยยังไง แม่อยากให้เราแสดงความรับผิดชอบ ยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างลูกผู้ชาย เพราะไม่ว่ายังไง ผู้หญิงเขาก็เสียหายมากกว่าเรา คนภายนอกเขาไม่ได้รู้ตื่นลึกหนาบางว่าเกิดอะไรขึ้น เขามักจะมองว่าผู้หญิงเป็นฝ่ายผิดเสมอ ยิ่งเด็กคนนั้นยังเรียนไม่จบ ยังเป็นแค่นักศึกษาด้วยนะ เรื่องนี้จะกลายเป็นเรื่องใหญ่กว่าเดิมหลายเท่า" ประโยคของคนเป็นแม่ ทำเอาไทก้าถึงกับหน้าถอดสีลงทันที สีหน้าที่เคยเคร่งขรึมกลับยิ่งหม่นหมองจนไม่อาจอธิบายได้ เขายกสองมือขึ้นลูบใบหน้าด้วยความอ่อนล้าอย่างสุดขีด ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับจมลงที่อก เหมือนถูกภูเขาทั้งลูกกดทับเอาไว้ เขารู้อยู่แล้วในใจว่าหากแม่ได้รู้ความจริง มันคงไม่ใช่เรื่องเล็กที่จะปล่อยผ่านไปได้เหมือนที่เขาคิดไว้ แต่ก็ไม่คิดเลยว่าแม่จะมองลึกและจริงจังกับเรื่องนี้มากขนาดนี้ มะปรางมองเห็นท่าทางอิดโรยของลูกชายแล้ว ในใจก็รู้สึกสงสารและเจ็บปวดไป

เขาย้ำเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามบิดเบือนความรู้สึกที่เพิ่งผลิบานขึ้นในใจให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม ก่อนจะสูดลมหายใจลึกเพื่อระงับตัวเอง และเอ่ยทุกอย่างให้เธอเข้าใจอีกครั้ง “ฟังนะ... หลังจากที่เราไปฝากท้องที่โรงพยาบาลพรุ่งนี้เสร็จแล้ว เธอจะต้องย้ายมาอยู่ที่คอนโดของฉัน ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ที่นั่นอยู่ใกล้โรงพยาบาลและใกล้คลีนิกฉันมากกว่า ถ้ามีอะไรผิดปกติ ฉันจะได้พาไปโรงพยาบาลได้ทันที ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางไกลแบบนี้” ประโยคนั้นทำเอาเฌอรีนถึงกับอ้าปากค้าง ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ก่อนจะรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที “ไม่ค่ะ มันไม่จำเป็นถึงขนาดนั้นเลยนะคะ ฉันอยู่ที่นี่ได้สบาย ตอนนี้ก็เริ่มชินแล้ว ไม่ได้รู้สึกเป็นอุปสรรคขนาดนั้น อีกอย่างถ้าฉันย้ายไปอยู่กับพี่ มันจะยิ่งทำให้เรื่องวุ่นวายมากขึ้นไปอีก ทั้งที่เราก็ไม่ได้อยากเกี่ยวข้องอะไรกันมากไปกว่านี้” ทว่าไทก้ากลับไม่ฟังเหตุผลใด ๆ ทั้งสิ้น แม้เธอจะพยายามหาเหตุผลมาอ้างหลายอย่าง เขาก็ยังคงยืนกรานแน่วแน่ "ทำตามที่ฉันสั่ง" เขาเอ่ยออกมา พลางจ้องมองกดดันเธอไปด้วย จนในที่สุดเธอก็ต้องเงียบลงด้วยความขัดใจ