ลวงรักคุณหมอไทก้า의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

แสงแดดยามสายที่ลอดผ่านม่านหนาเข้ามาในห้อง เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเช้าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นนานแล้ว ไทก้าค่อย ๆ ปรือตาขึ้น ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความนุ่มของร่างเล็กที่ยังคงซุกซ่อนอยู่ในอ้อมแขน เขานอนจ้องมองใบหน้าสวยหวานของเฌอรีน ที่ยามหลับไหลดูบริสุทธิ์และไร้เดียงสา ผิดกับความร้อนแรงที่เธอแสดงออกมาเมื่อคืน ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ความคิดในหัวตีกันจนยุ่งเหยิงไปหมด เขาคือหมอไทก้า ศัลยแพทย์ผู้สุขุมและเย็นชา ผู้ที่ตั้งมั่นมาตลอดว่าจะไม่เอาตัวเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยาก โดยเฉพาะกับเด็กอย่างเธอ แต่ทว่าเพียงแค่คืนเดียว กำแพงที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตกลับพังครืนลงเพียงเพราะสัมผัสของหญิงสาวคนนี้ เขาเผลอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับรสสวาทครั้งแล้วครั้งเล่าจนเกือบฟ้าสาง "นี่เราเป็นอะไรไปวะ..." เขาพึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน กริ๊งงงงง! ก่อนเสียงโทรศัพท์ที่แผดดังขึ้น ทำเอาร่างสูงสะดุ้ง เขาคว้ามันมาดูด้วยความรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของคนเป็นแม่ หัวใจก็หล่นวูบทันทีที่กดรับ เสียงปลายสายก็รัวคำถามใส่เขาด้วยความร้อนรน (ไทก้า! ทำไมเพิ่งรับสาย นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ทำไมยังไม่ถึงบ้านหนูเฌอรีนอีกลูก? นัดผู

มะปรางมองเห็นความเป็นผู้ใหญ่และความฉลาดในตัวเฌอรีน เธอประทับใจในความกล้าได้กล้าเสีย ความคิดที่ไม่เห็นแก่ตัว และการให้เกียรติผู้อื่นอย่างสูงสุด ทั้งที่เฌอรีนอยู่ในฐานะผู้เสียหายและมีโอกาสที่จะเรียกร้องอะไรก็ได้ แต่เธอกลับเลือกทางเดินที่ยากลำบากกว่าเพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย ผู้หญิงคนนี้แหละ... ที่เหมาะจะเป็นสะใภ้ของเธอที่สุด มะปรางคิดในใจพลางหันไปยิ้มกับเสือ สามีของเธอที่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่ไทก้านั่งนิ่งฟังทุกคำพูดของเธอ หัวใจที่เคยกระด้างและปิดตายของเขากลับรู้สึกสั่นไหวอย่างรุนแรง ความคิดลามกซุกซนที่เคยมีก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความเคารพในความคิดของเธอ เขาเริ่มรู้สึกว่าการต้องอยู่ร่วมคอนโดกับผู้หญิงที่ชื่อเฌอรีนต่อจากนี้ อาจจะไม่ใช่แค่เรื่องของการดูแลแม่ของลูกเสียแล้ว แต่มันคือการเดินทางครั้งใหม่ที่เขาเต็มใจจะก้าวไปพร้อมกับเธอจริง ๆ เวลาต่อมา บรรยากาศภายในรถคันหรูที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากรั้วบ้านของเฌอรีน ดูจะผ่อนคลายลงกว่าขามาอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าก่อนออกมาเธอจะโดนพ่อกับแม่ของเธอเรียกไปอบรมชุดใหญ่จนหูชาในห้องทำงานส่วนตัว แต่เฌอรีนก็ยืดอกยอมรับผิดทุกประการ เธอให

ปกติไทก้าไม่ใช่คนชอบของหวาน ยิ่งของที่หวานตัดขาแบบนี้เขายิ่งเลี่ยง แต่พอเห็นดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและรอยยิ้มหวานของเธอ เขากลับอ้าปากรับมันมาชิมอย่างว่าง่าย รสชาติหวานมันแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น มันอร่อยตามมาตรฐานขนมชั้นดี แต่มันกลับพิเศษกว่าทุกครั้งเพียงเพราะมันมาจากมือของเธอ “เป็นไงคะ? อร่อยใช่ไหม” เธอถามด้วยแววตาใสซื่อ “อืม... ก็ใช้ได้” เขาตอบเลี่ยง ๆ ทั้งที่ความจริงสิ่งที่หวานกว่าขนมปังในปากตอนนี้ ก็คือคนตรงหน้าที่นั่งเคี้ยวตุ้ย ๆ อยู่ข้างเขานี่แหละ เขาลอบมองแผ่นหลังเล็กและเส้นผมที่คลอเคลียลำคอขาวระหง ความรู้สึกไม่ชอบที่สู้กับความต้องการในใจเมื่อเช้าเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นประหลาดที่เข้ามาแทนที่ เขาเอนหลังพิงโซฟา มองเฌอรีนทานขนมปังอย่างเพลิดเพลิน พลางนึกถึงข้อแลกเปลี่ยนที่เขาติดค้างไว้ในใจ คืนนี้เขาคงไม่ปล่อยให้เธอรอดพ้นอ้อมกอดเขาไปง่าย ๆ แน่ เวลาต่อมา สายน้ำเย็นฉ่ำจากฝักบัวไหลรินผ่านลาดไหล่เนียนละเอียด ลากผ่านส่วนเว้าโค้งของแผ่นหลังลงไปตามเรียวขาขาวผ่อง เฌอรีนยืนหลับตาพริ้มปล่อยให้หยดน้ำช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและความอึดอัดมาตลอดทั้งวัน มือเล

เฌอรีนเงยหน้าขึ้นจากชามเย็นตาโฟที่ซดน้ำจนเกือบแห้งพลางหัวเราะออกมา “ไม่รู้เหมือนกันว่ะฟ่าง อยู่ดี ๆ มันก็หายไปเองเฉยเลย ไม่ค่อยเวียนหัว ไม่ค่อยอยากอาเจียนเหมือนช่วงแรกแล้ว สงสัยเจ้าแฝดจะอยากให้แม่กินของอร่อยมั้ง” “เหรอออ...” ข้าวฟ่างลากเสียงยาวพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม “กูว่านะ สงสัยหลานกูจะรู้งานว่ะ ก่อนหน้านี้คงกลัวจะไม่มีพ่อ เลยทำโทษแม่ซะหนักเชียว พอตอนนี้พ่อเขามาดูแลถึงที่ พ่อลูกเขาคงคุยกันรู้เรื่องแล้วมั้ง หลานเลยหายโกรธแม่ เลิกแกล้งให้มึงแพ้ท้องแล้วไง” เฌอรีนหน้าแดงก่ำทันทีเมื่อนึกถึงการดูแลของพ่อเด็กที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อคืนในห้องน้ำ เธอรีบก้มหน้าก้มตาใช้ตะเกียบเขี่ยเส้นเย็นตาโฟเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินอาย “ว่าแต่ว่าเมื่อไหร่กูจะรู้สักทีว่าหลานแฝดกูเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย? กูอยากช้อปปิ้งชุดเด็กจะแย่แล้ว” ข้าวฟ่างถามต่อด้วยความตื่นเต้น “อีกสักสองอาทิตย์น่ะ หมอนัดไปตรวจนีฟฯ ถึงจะรู้เพศที่แน่นอน” เฌอรีนตอบพลางใช้มือลูบหน้าท้องตัวเองไปมา วันนี้เธอรู้สึกว่าชุดนักศึกษาที่ใส่อยู่มันเริ่มตึงและอึดอัดตรงช่วงเอวอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเช้าตอนส่องกระจกเธอสังเกตเห็นหน้าท้องเริ่มนูนออกมาเล็กน้

บรรยากาศภายในร้านอาหารหรูหน้าคลินิกที่ควรจะอบอุ่น กลับกลายเป็นสมรภูมิเงียบที่ทำให้ เฌอรีน รู้สึกเหมือนเป็นคนนอกอย่างสมบูรณ์ ทันทีที่ทรุดตัวลงนั่ง เอิงเอยก็คว้าเมนูอาหารไปถือไว้เองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันไปส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจให้ไทก้า “ก้าไม่ต้องดูหรอก เดี๋ยวเราสั่งให้เอง เราจำได้ว่าก้าชอบทานอะไร รสชาติแบบไหน” เอิงเอยเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะรัวเมนูอาหารสุขภาพและอาหารรสไม่จัดที่ไทก้าโปรดปรานออกมาทีละอย่าง ราวกับเป็นการประกาศว่าเธอคือคนที่รู้ใจเขาที่สุด ก่อนจะหันมาถามเฌอรีนตามมารยาท “อ้อ... น้องเฌอรีนอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ พี่ไม่แน่ใจว่าคนท้องเขาอยากทานอะไรแปลก ๆ หรือเปล่า?” “เฌอทานได้หมดค่ะ พี่เอิงเอยสั่งเลย” เฌอรีนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางเม้มปากแน่น เธอรู้สึกได้ถึงหนามแหลมคมที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้น ระหว่างนั่งรออาหาร พื้นที่บนโต๊ะกลับถูกเติมเต็มด้วยโลกของหมอ ที่เฌอรีนก้าวเข้าไปไม่ถึง เอิงเอยยกเคสคนไข้ในวันนี้ขึ้นมาปรึกษาไทก้า ทั้งคู่คุยกันด้วยศัพท์เทคนิคทางการแพทย์ที่ซับซ้อน บทสนทนาลื่นไหลและจริงจังจนเฌอรีนกลายเป็นเพียงธาตุอากาศที่นั่งอยู่ตรงกลาง เธอพยายามจะฟังเพื่อ