บททั้งหมดของ ลวงรักคุณหมอไทก้า: บทที่ 1 - บทที่ 10

หลังจากจบกิจกรรมในหอประชุม เธอจึงพาตัวเองมานั่งเหงาหงอยบนม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ของคณะตัวเอง ภาพใบหน้าหล่อเหลาของหมอไทก้ายังคงวนเวียนอยู่ในหัว แต่ทว่ากลับรู้สึกปวดแปลบแทนที่จะมีความสุขที่ได้นึกถึงหน้าเขา “ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ” เสียงพึมพำหงุดหงิดหลุดออกมา มือเล็กบีบกันแน่นอยู่บนตัก “ทำไมต้องเอาเรื่องอายุต้องมาเป็นอุปสรรคด้วยวะ แค่เด็กแล้วจะทำไม กูไม่ได้จะกวนใจอะไรขนาดนั้นสักหน่อย ทำไมต้องรังเกียจเด็กถึงขนาดนั้นด้วย” ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความผิดหวัง น้ำตาเอ่อคลอออกมา ทั้งที่เพิ่งจะตกหลุมรักใครสักคน กลับถูกปฏิเสธก่อนจะทันได้เริ่มต้น "เห้อออ" ข้าวฟ่างนั่งมองเพื่อนอยู่ ก็ถอนหายใจออกมา ไม่คิดว่าเจอหน้ากันแค่ครั้งเดียว เพื่อนจะเป็นหนักขนาดนี้ ก่อนจะเอื้อมมือไปตบหลังมือเพื่อนเพื่อปลอบใจ “เอาน่ามึง... เขาก็แค่พูดถึงสเปคเท่านั้นแหละ ไม่ได้แปลว่าจะไม่รักใครที่อายุน้อยกว่าหรอก อย่าเพิ่งท้อใจสิ” “ไม่ท้อได้ไงวะ มึงก็ได้ยินว่าเขาพูดตรงขนาดไหน กูก็อุตส่าห์วางแผนจะเดินหน้าจีบพี่เขา บ้าจริง ๆ เลย” เธอเถียงกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง แต่ทว่ายังคงความเอาแต่ใจตามสไตล์ “แล้วกูชอบไปแล้วด้วยอ่ะ จะตัดใจไ

ไทก้า: อยากไปนั่งรถเล่นกับพี่ไหมครับ คืนนี้อากาศดีมากนะ ข้อความคำชวนของอีกฝ่าย ทำให้ใจของเฌอรีนเต้นรัวทันที รู้สึกทั้งดีใจและตื่นเต้น แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะโกหกเรื่องอายุกับเขาไป เพราะเธอรู้ว่าหากบอกความจริง เขาที่ประกาศออกมาว่าไม่ชอบเด็ก คงจะไม่อยากสานต่อกับเธอทันที ซึ่งเธอคงยอมรับไม่ได้ เพราะตั้งใจแล้วว่าจะเดินหน้ากับเขาเต็มที่ ถึงแม้ว่าคืนนี้จะเป็นคืนเดียวที่เธอจะได้ทำความรู้จักกับเขา หรือเกินเลยไปจนกลายเป็นมีค่ำคืนเร่าร้อนด้วยกัน เธอก็จะไม่เสียใจ เพราะอย่างน้อยครั้งแรกที่เธออุตส่าห์ทะนุถนอมเอาไว้ เธอก็ได้มอบให้เขา ผู้ชายที่เธอตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นจนควบคุมอัตราการเต้นของใจตัวเองไม่ได้ มือเล็กยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบไม่หยุด เพื่อเพิ่มความกล้าให้ตัวเอง จนใบหน้าสวยเริ่มแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตหยาดเยิ้มจนยากจะต้านทาน "กูไปก่อนนะฟ่าง" เธอลุกขึ้นยืนบอกลาเพื่อนสนิท แล้วรีบเดินตรงไปยังจุดนัดพบ ที่ลานจอดรถด้วยจังหวะก้าวเดินที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เพียงแค่ก้าวเท้าออกมาจากประตูผับ ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ก็ทำให้ลมหายใจของเธอขาดหายไปท

เสียงทุ้มเอ่ยชมราวกับละเมอดังขึ้น ก่อนเขาจะก้มลงดูดเม้มเนินอกอวบ ลิ้นร้อนผ่าวเลียไล้ไปจนถึงจุกสีหวาน ที่เขาตวัดเรียวลิ้นหยอกล้ออย่างช่ำชองสลับไปมาทั้งสองข้าง ในขณะที่มือหนาบีบเคล้นเต้าอวบใหญ่ข้างที่ว่างอย่างหนักหน่วง "อื้อ~ อึก" เสียงหวานครางแผ่ว ผสานกับเสียงลมหายใจถี่กระชั้น ร่างบางดิ้นพล่านไปมาด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ท่าทางของเธอยิ่งปลุกกระตุ้นให้ท่อนเอ็นร้อนผ่าวของเขาแข็งคัดจนรู้สึกปวด ไม่นานเขาก็รูดร่อนกางเกงในผ้าบางเบาของเธอออกจากเรียวขาเล็ก ก่อนจะลุกขึ้นยืนถอดเสื้อผ้าของตัวเองโยนทิ้งจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า เปิดเผยร่างกายกำยำล่ำสันที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นหนา ก่อนจะหันไปหยิบถุงยางอนามัยไซส์พิเศษบางเฉียบขึ้นมาสวมครอบทับแก่นกายที่ตื่นตัวแข็งคัดจนเจ็บแปลบ หลังจากนั้นเขาก็ทิ้งตัวลงกดทาบทับร่างบางลงบนเตียงอย่างแนบสนิท กดจูบไปตามกรอบหน้าสวยที่มีเม็ดเหงื่อผุดซึมจากความตื่นเต้นที่เห็นอาวุธประจำกายและท่าทางของเขา เฌอรีนพยายามสูดลมหายใจลึก ปิดเปลือกตาลง และปลอบตัวเองในใจว่าเธอเป็นคนเลือกเอง ต้องยอมรับในการตัดสินใจนี้ ก่อนจะยกสองแขนขึ้นโอบแผ่นหลังกว้างของเ

ชีวิตประจำวันของไทก้ายังคงดำเนินไปอย่างปกติเหมือนทุกวันในคลินิกส่วนตัวของเขา ที่มีแพทย์ผู้รักษาสองคนคือตัวเขาเองกับเอิงเอย เพื่อนสนิทที่รู้จักและสนิทสนมกันมาตั้งแต่เรียนมหาลัย ด้วยความไว้วางใจและเห็นฝีมือของเพื่อนที่ไม่ธรรมดา จึงชวนให้ลาออกจากโรงพยาบาลใหญ่ที่วุ่นวาย มาตรวจคนไข้ด้วยกันที่นี่ นับว่าเป็นเรื่องโชคดีของเขาเป็นอย่างมาก เพราะเอิงเอยเป็นหมอโรคหัวใจฝีมือดี ช่วยแบ่งเบาภาระและคอยปรึกษาหารือกันได้ตลอด เมื่อตรวจรักษาคนไข้ที่มาตามนัดในช่วงเช้าเสร็จสิ้น ไทก้าจึงเอ่ยชวนเอิงเอยไปทานอาหารเที่ยงด้วยกัน ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันออกมาจากประตูคลินิก พูดคุยกันอย่างสนิทสนมเป็นกันเอง ด้วยท่าทางผ่อนคลาย สีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ก่อนจะเดินข้ามถนนไปยังร้านอาหารฝั่งตรงข้าม ซึ่งภาพเหล่านั้นกำลังปรากฏต่อสายตาของเฌอรีนที่นั่งอยู่ในรถยนต์สีขาว ที่จอดหลบมุมอยู่ห่างออกไป หัวใจของเธอรู้สึกชาวาบขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นภาพนั้น เธอถูกข้าวฟ่างบังคับให้ออกมาหาพ่อของลูกในท้อง เพื่อบอกความจริงและเรียกร้องให้เขาแสดงความรับผิดชอบ ถึงแม้ในใจเธอจะยังไม่พร้อมและสับสนอย่างมากก็ตาม ข้าวฟ่างเป็นคนสืบหาชื่อคลินิกของเขามาใ

"ลืม? นี่เธอคิดว่าเรื่องท้อง มันเป็นเรื่องเล่น ๆ เหรอวะ" เฌอรีนก้มหน้าลงอย่างคนสำนึกผิด เธอยอมรับว่ามัวแต่เสียใจที่เรื่องคืนนั้นมันจบลงแบบไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เลยลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท "ฉันคิดไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ หลังจากคืนนั้นฉันพยายามโทรหา พยายามส่งข้อความไปเตือนเธอเรื่องยาคุมฉุกเฉิน แต่ก็เพิ่งรู้ว่าเธอบล็อกฉัน เธอทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรวะ" "....." "คิดว่าฉันอยากจะตามรังควานเธอ หรืออยากจะสานต่อเรื่องคืนนั้นเหรอ" "....." "สำคัญตัวผิดไปหรือเปล่า ฉันก็แค่อยากเตือนให้เธอกินยาแค่นั้นแหละ สุดท้ายเป็นไงล่ะ เกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นมาจนได้!" ไทก้าตวาดเสียงดัง ด้วยความโกรธจนหน้าแดงก่ำ คำพูดแต่ละประโยคเหมือนมีดคมกรีดลงไปในใจเฌอรีน ทำให้น้ำตาเธอไหลลงมาอาบสองแก้ม เธอเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เอ่ยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พี่คิดว่าฉันอยากมีเหรอคะ! ฮึก คิดว่าฉันตั้งใจให้พลาดหรือไง มันก็ความผิดเราทั้งคู่นั่นแหละ ใจจริงฉันไม่อยากมาบอกพี่ด้วยซ้ำ เพราะรู้ว่าพี่ต้องพูดแบบนี้ แต่ฉันไม่มีทางออกเลยค่ะ ฮึก ไม่กล้าไปสารภาพกับพ่อแม่ กลัวพวกเขาจะเสียใจและอับอายที่มีลูกสาวที่ทำ