Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

[Talk : Namcha] ฉันสูดลมหายใจ​เข้าลึกๆเพื่อสงบสติอารมณ์​ ฉันแค่คิดไปอย่างนั้นแหละแต่ไม่กล้าทำหรอก ใครจะกล้าไปปล้ำผู้ชาย​ ตอนนี้สิ่งเดียวที่ทำได้คือทำตามคำสั่ง​เขาไปก่อน พอคิดได้แบบนั้นฉันก็เริ่มลงมือทำความสะอาดทันที และยังยืนยันคำเดิมว่าคอนโด​เขาใหญ่มาก มีถึงสองห้องนอน แต่แปลกตรงที่ทำไมเมื่อคืนเขาไม่ไปนอนอีกห้อง จะออกมานอนที่โซฟาทำไม หรือกลัวฉันหนี? เลยต้องมานอนเฝ้าหน้าห้อง หือ! คงไม่หรอกมั้ง หลายชั่วโมง​ต่อมา... ฉันทำความสะอาดด้านนอกและห้องนอนเขาเสร็จ​แล้ว รวมถึงเก็บหมอนกับผ้าห่มเข้าไปไว้ในห้องแล้วด้วย ฉันกำลัง​จะเปิดอีกห้องเพื่อดูชุดแต่งงาน​และทำความสะอาด​ต่อ แต่จุดพีคคือ... ห้องล็อก! "ตาบ้า! จะล็อกเพื่อ แล้วชุดแต่งงานฉันอยู่ในนี้จริงไหมเนี่ย" พอเปิดไม่ออกฉันก็ถอดใจเดินกลับห้องนอนไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้สดชื่น พออาบน้ำ​เสร็จ​ฉันก็นึกขึ้น​ได้​ว่าลืมทิ้งขยะ จึงเดินไปหยิบถุงขยะสีดำที่มัดปากเตรียมไว้แล้วขึ้นมาถือ ก่อนจะเดินลงไปด้านล่างเพื่อทิ้งมันซะ ตอนเดินผ่านล็อบบี้พี่พนักงาน​ผู้​หญิง​สองคนที่นั่งอยู่ก็ยิ้มทักทาย​ฉันด้วยนะ คงจะจำได้ที่เมื่อคืนเห็นฉันลากชุดแต่งงาน​ขึ้น

เวลา 20 : 03 น.-Bar Host-ฉันนั่งแท็กซี่มาถึงก็เจอเกรซยืนรออยู่หน้าร้าน วันนี้ฉันแต่งตัวด้วยชุดเซ็ทสองชิ้น เป็นเสื้อสายเดี่ยวใส่คู่กับกระโปรงทรงเอสีดำ แต่ไม่โป๊นะเพราะฉันใส่เสื้อตัวยาวคลุมทับด้านนอกมาอีกชั้น ได้ลุคน่ารักๆปนเซ็กซี่หน่อยๆฉันก้าวลงจากรถยังไม่ทันถึงสองวิ ยัยเกรซก็เดินมาจับมือฉันพาเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว นางบอกว่างอนที่แฟนไม่ยอมทำการบ้านมาเป็นอาทิตย์แล้ว เลยต้องเรียกร้องความสนใจสักหน่อยเฮ้อ~ ฉันอยากจะบ้า แต่ก็เอาเถอะ เพื่อนสะดวกแบบไหนฉันก็ไม่อยากขัดให้เสียบรรยากาศเราผ่านประตูเข้ามาถึงด้านในกันแล้ว สิ่งแรกที่ฉันทำเมื่อมาเยือนที่นี่คือกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนเลย บรรยากาศก็ไม่ต่างจากคลับที่ฉันเคยไปเท่าไหร่นะ ดูมืดๆ แสงไฟสลัวๆ แล้วก็เปิดเพลงแต่ที่เพิ่มเติมเข้ามาและต่างไปจากคลับคงเพราะมีผู้ชายที่ใส่สูทแต่งตัวเรียบร้อยติดเบอร์ที่อกซ้ายเยอะมากพากันเดินให้ทั่วไปหมด บางคนอยู่บนเวทีรอประมูล บางคนนั่งอยู่ที่โต๊ะล้อมรอบลูกค้าสาว ซึ่งพวกเขาไม่ได้ถอดเสื้อเปลือยท่อนบนเต้นรูดเสาแบบที่ฉันคิด"คุณผู้หญิงมีโต๊ะหรือยังครับ" มีผู้ชายหน้าตาดีเดินเข้ามาต้อนรับเราสองคน"ยังค่ะ ฉันขอโต๊ะวีไอพี

-คอนโด-"ฉันเจ็บนะ ปล่อย!" น้ำชาพยายามแกะมือภีมที่กำข้อมือเธอออกตั้งแต่ลานจอดรถ แต่เขาไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เพิ่งจะมาปล่อยตอนถึงห้องอย่างแรงจนคนตัวเล็กกระเด็นไปนั่งที่โซฟาดังตุบ! "โอ๊ย~""เธอกล้าดียังไงหนีฉันไปเที่ยวบาร์โฮสต์ ก่อนออกไปฉันบอกเธอไว้ว่ายังไง!" เขาตวาดเสียงกราว"ฉันแค่ไปเป็นเพื่อนยัยเกรซ แล้วทำไมนายต้องโมโหขนาดนี้ด้วย""จะไม่ให้โมโหได้ไงวะ! ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าอย่าออกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา ถ้าออกไปเที่ยวที่อื่นฉันจะไม่ว่าอะไรเธอเลยสักคำ แต่นี่เธอกล้าหนีฉันไปเที่ยวที่แบบนั้น แล้วแบบนี้คนอื่นเขาจะมองฉันยังไง?""แต่ก็ไม่มีใครรู้นี่ว่าเราแต่งงานกันแล้ว...""คนอื่นไม่รู้แต่ฉันรู้ ไหนจะครอบครัวญาติพี่น้องที่มาร่วมงานอีก เธอทำแบบนี้มันบ่งบอกว่าฉันไม่มีน้ำยา! แต่งงานกันยังไม่ทันข้ามวัน แต่เมียหนีผัวออกไปเที่ยวบาร์โฮสต์แล้ว""ฉันไม่ใช่เมียนายสักหน่อย!""ไม่ใช่เมีย? แต่เธอก็จดทะเบียนสมรสกับฉันแล้ว หัดไว้หน้ากันบ้าง..." เขาพูดพร้อมกับปรายตามองไปที่นิ้วนางคนตัวเล็ก พอเห็นแบบนั้นภีมถึงกับพ่นลมหายใจหงุดหงิดออกมาอีกระลอก "หึ! แหวนก็ไม่ใส่" "ฉันถอดเก็บไว้ ทำอย่างกับนายใส่ตลอดอ่ะ""เถียงเก่

มือหนาจับแก่นกายตีปึกๆที่ร่องฉ่ำแฉะสองสามที ก่อนจะค่อยๆดันส่วนหัวเข้าไปอย่างยากลำบาก แต่ดูเหมือนว่าจะเข้ายากกว่าที่คิดไว้ เพราะเธอดูบริสุทธิ์เกินกว่าที่เขาจะคิดว่านี่เป็นเซ็กส์ครั้งที่สองของเธอ "อ๊ะ~ ฉันเจ็บ ขอไม่ทำแล้วได้ไหม" เธอเริ่มงอแงแล้วดันกล้ามท้องซิกแพคเขาออกเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บ "ไม่ได้​ อดทนหน่อย มาถึงขนาดนี้แล้ว ซี๊ด~" พูดจบชายหนุ่มก็จับเรียวขาของคนตัวเล็กอ้าออกจากกันกว้างๆอีกครั้ง ก่อนจะพยายามดันลำกายที่แข็งขืน​เข้าไปใหม่พร้อมกับกระแทกเอวสอบแรงๆ ปึก! หนึ่งที จนร่างบางเกร็งสะท้านนอนน้ำตาซึมด้วยความเจ็บ ซึ่งเขาเองก็ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะโน้มหน้าลงไปกระซิบถามข้างหูคนตัวเล็ก​ด้วยน้ำเสียงกระเส่า "ซี๊ด~ ก่อนกลับมาเจอฉัน เธอเคยเป็นของใครมาก่อนหรือเปล่า หื้ม?" เขาไม่ได้ถามหาเรื่อง แต่ถามเพื่อความมั่นใจว่าเขาไม่ได้คิดไปเอง "อึก! นายจะบ้าหรอ แค่แฟนฉันยังไม่เคยมีเลย แล้วจะให้ฉันไปเป็นของใครได้ อย่ามาหาเรื่องกันนะ อ๊ะ อ๊า~" เท่านั้นแหละภีมก็เริ่มขยับเอวสอบช้าๆ สู้กับโพรงอ่อนนุ่นด้านในที่ตอดรัดลำกายเขาอย่างหนักจวนจะแตกคาร่องให้ได้ ก่อนที่เขาจะเลื่อนริมฝีปากลงมาซุกไซ้ซอกคอขาว ขบเ

แกร๊ก!"เธอร้องไห้ทำไม? ฉันทำเธอเจ็บขนาดนั้นเลยเหรอ?" เจ็บตรงนั้นไม่เท่าไหร่ แต่เจ็บใจมากกว่า แล้วทำไมตาบ้านี่ต้องทำสีหน้าท่าทางเป็นห่วงเป็นใยฉันขนาดนั้นด้วย "ฉันถาม ว่าฉันทำเธอเจ็บขนาดนั้นเลยเหรอ?"เขาถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าฉันไม่ตอบ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วทำท่าจะส่งมือมาเปิดผ้าห่ม พอฉันเห็นแบบนั้นก็รีบโน้มตัวลงไปคว้าแขนเขาไว้หมับ!"ดะ เดี๋ยว นายจะทำอะไร...""ก็จะดูไง ว่าเลือดเธอออกเยอะหรือเปล่า ทำไมถึงร้องไห้ขนาดนี้ เปิดผ้าออกดิฉันจะดู""อึก~ มะ ไม่ต้องดู ฉันไม่เป็นไร ขอแค่ผ้าคลุมอาบน้ำก็พอ" ฉันกลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วบอกเขา ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะเซนซิทีฟได้มากขนาดนี้ซึ่งเขาก็ยืนลังเลมองฉันอยู่ครู่หนึ่งคงคิดในใจว่าจะเดินไปหยิบให้ดีไหม แต่สุดท้ายก็ยอมเดินไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดมาให้ฉันแต่โดยดี คงเห็นฉันร้องไห้แหละมั้งเขาถึงยอม พอฉันรับมาใส่เรียบร้อยแล้ว ก็ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาแบบลวกๆ ก่อนจะกางแขนออกให้เขาอุ้มเหมือนเด็ก"อะไร?" เขาถามอย่างแปลกใจในการกระทำของฉัน"ปวดฉี่ นายอุ้มฉันเข้าห้องน้ำหน่อย อึก~" ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันทำแบบนี้ แต่ในเมื่อเขาเป็นคนทำฉันเจ็บก็ต้องรับผิดช