Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

@เช้าวันเสาร์...[Talk : Namcha]ฉันสะลึมสะลือตื่นมาในยามเช้า​ตรู่​พร้อมกับหัวที่หนักอึ้ง​ สงสัยเมื่อคืนดื่มเยอะไปหน่อย เพราะโมโหตาบ้าภีมนั่นแหละ! พูดออกมาได้ไงว่าจะบีบนมผู้หญิง​คนนั้นให้แตกคามือทั้งที่ฉันก็นั่งอยู่ด้วยไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด! และที่สำคัญ​ฉันปรายตามองข้างๆตัวไม่มีเขานอนอยู่ เหอะ! ป่านนี้​ก็คงไปนอนกกกันอยู่สินะ​ ปกติ​บักภีมไม่ได้ตื่นเช้าขนาดนั้น ยิ่งวันหยุดยิ่งตื่นสาย เป็นไปไม่ได้​ที่เขาจะตื่นก่อนฉัน เพราะ​นี่ก็เพิ่งแปดโมงกว่าเอง อยากไปนอนกกใครก็เชิญ​ อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกก็แล้วกัน... แต่เดี๋ยว​นะ! ทำไมฉันขยับตัวไม่ได้? ​เกิดอะไรขึ้นกับฉัน? ฉันลองพยายาม​ขยับตัวลุกขึ้นนั่งอยู่หลายครั้งแต่ก็ทำไม่ได้ เหมือนตัวเองกำลัง​โดนนอนทับอยู่ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนอนนิ่งๆ หายใจเข้าออกระรัว กรอกตามองไปรอบๆห้อง แล้วถามตัวเองในใจว่านี่คือเรื่องจริงหรือความฝันแต่ทุกอย่าง​โดยรอบก็ดูปกติ​ดี... กรี๊ด​ดด! >//อย่าบอกนะว่าฉันโดนผีอำ!เกิดมายี่สิบสองปี เพิ่งเคยโดนอำครั้งแรก อาการมันเป็นแบบนี้เหรอ? ขยับตัวไม่ได้​ เจ็บจี๊ดๆที่จุกนมเหมือนกำลัง​โดนดูดนี่ฉันโดนผีอำหรือโดนผีปล้ำกั

"ดีมากค่ะเพื่อน งั้นพรุ่งนี้เจอกันเจ็ดโมงเช้าที่ป้ายรถเมล์ข้างๆสะพานลอย​ ​ฉันจะไปจอดรอรับแกที่นั่น ว่าแต่แกออกมาได้ใช่ไหมน้ำชา?""ไม่มีปัญหา​เพราะ​บักภีมตื่นสายอยู่แล้ว ฉันมั่นใจว่าออกมาได้แน่นอน""โอเคงั้นดีล"ให้หลังจากที่สองสาวได้ตกลงนัดหมายเวลาและสถานที่​กันเรียบร้อยแล้ว เธอทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับคอนโดทันที และไม่ลืมที่จะทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเพื่อไม่ให้หนุ่มๆจับได้ ว่าพรุ่งนี้พวกเธอจะแอบตามไปดูเขาที่มหาลัย‧‧‧xxx‧‧‧[Talk : Namcha] @มหาวิทยาลัย เวลา 10 : 12 น.ฉันอุตส่าห์​บอกเพื่อนไว้ซะดิบดี​ว่าภีมตื่นสาย ทว่าคนที่ตื่นสายคือฉันเอง แต่ฉันไม่​โทษตัวเองหรอกนะ เพราะสาเหตุ​ก็มาจากเขานั่นแหละที่กวนฉันทั้งคืน ขอนอนซุกนม ขอนอนจับนมอะไรก็ไม่รู้​พอฉันไม่ยอมแล้ววิ่งหนีออกมานอนโซฟา เขาก็ตามมาลากฉันกลับไป มิหนำซ้ำยังบอกอีกนะว่าเหนื่อย 'ขอชาร์จ​พลังหน่อย' จะมาชาร์จ​อะไรตรงนมฉันคะ ถามจริง? ว่าจะไม่... สุดท้าย​ก็ยอม เพราะโดนลูกอ้อนลูกใหญ่​ เขาอ้อนหนักมากกก~ อ้อนจนฉันไม่อยากหนี แถมขอคลอเคลียฉัน​ตลอดทั้งคืนจนฉันรู้สึก​วูบวาบ​ไปหมด กว่าฉันจะข่มตาหลับได้ก็เกือบตีสาม ตื่นมาก็ไม่เจอเขาแล้ว เสียงโท

ภีมพาน้ำชาเดินมานั่งรออยู่ที่โต๊ะหินอ่อนหน้าตึกคณะ ก่อนที่ตัวเขาจะอาสาเดินไปซื้อน้ำให้เธอ ส่วนโซ่ก็พาเกรซไปเข้าห้องน้ำด้านในตึก ทำให้ตอนนี้เหลือแค่น้ำชาที่นั่งรอทุกคนอยู่แค่คนเดียวระหว่างที่นั่งรอ น้ำชาก็กวาดสายตามองไปรอบๆมหาลัยที่มีพื้นที่กว้างขวาง​ ร่มรื่น ไม่แออัด ต่างจากมหาลัยที่เธอเรียนอยู่มาก บรรยากาศ​ดีซะจนอดไม่ได้ที่จะหลับตาสูดลมหายใจเข้า​ลึกๆเพื่อเก็บอากาศบริสุทธิ์​ไว้ให้เต็มปอด"เฮ้อ~ สดชื่น" แต่เมื่อเปิดตาขึ้นมองรอบๆอีกครั้ง สายตาก็ดันไปสะดุดเข้ากับ 'คิว'​ ที่กำลัง​เดินออกมาจากด้านหลังของตึกคณะ ซึ่งเป็นทางเดียวกันกับที่เธอเพิ่งเดินออกมาเมื่อครู่ที่น่าแปลกใจ​คือทำไมเมื่อตะกี้ไม่เจอกัน? แล้วคิวเดินไปทางนั้นตอนไหน? สวนกันก็ไม่น่าจะใช่ เพราะตอนที่เธอเดินออกมา ไม่มีใครเดินสวนเข้าไปเลยสักคนเว้นซะแต่ว่า... คิวอยู่ที่นั่นก่อนแล้ว"อ้าวชา มาทำอะไรที่นี่เหรอ?" พอคิวเห็นน้ำชาก็รีบเดินเข้ามาทักทายทันทีด้วยท่าทางปกติ​ ถึงแม้ว่าจะตกใจ​เล็กน้อยก็ตามที่เห็นน้ำชานั่ง​อยู่ตรงนี้"อ๋อ ระ เรามาส่งเพื่อนหาแฟนน่ะ เกรซไง คิวจำเกรซได้ไหมที่เป็นแฟนโซ่" น้ำชาละล่ำละลัก​ตอบกลับ โดยการเอาชื่อเพื่อ

'โบราณเขาว่ากันว่า... ถ้าเราอยากท้องให้เอาท้องตัวเองไปชนกับคนท้องลูกจะมาเกิด'​ให้ตายเถอะ! เมื่อกี้ฉันโดนเจ้าสาวที่กำลัง​ตั้งครรภ์​ชนท้อง แล้วแบบนี้ฉันจะท้องไหมเนี่ยยยย!​​​​น้ำชาคิดไม่ตก เธอวางมือจากอาหารทุกอย่าง ก่อนจะเดินคอตกกลับไปหาภีมและยืนข้างๆเขาจนจบงานจากนั้นก็เดินตามไปขึ้นรถ"อ้าว เราไม่ต้องกลับกันเลยเหรอ?" น้ำชาเอ่ยถามอย่าง'งงๆ เพราะทางที่ภีมเดินไปมันไม่ใช่ลานจอดรถแต่เป็นทางเดินเข้าพลูวิลล่า​"ฉันขับรถกลับไม่ไหว เราคงต้องค้างที่นี่กันสักคืน" น้ำชาชะงัก ถ้าค้างที่นี่ความปลอดภัยของเธอจะเหลือเท่ากับศูนย์​ เธอ​กวาดสายตามองไปรอบๆอย่างนึกลังเลที่จะเดินตาม บรรยากาศโดยรอบเป็นใจซะจนเธอหวาดหวั่น กลัวว่าตัวเองจะไม่รอดเนื้อมือเสือภีมในค่ำคืน​นี้... "งั้นฉันขอแยกห้องนะ" ภีมหยุดฝีเท้าก้าวเดิน ก่อนจะหันขวับกลับมามองน้ำชา"แยกทำไม? ปกติเรานอนด้วยกันทุกคืน" "คือว่าฉัน..." น้ำชายกนิ้วขึ้นมาแกะเกี่ยวกันไปมาไม่กล้าพูดความในใจ ภีมเลยพูดแทนให้"หรือเธอกลัวท้อง?""ใช่ฉันกลัว... ถามแบบนี้คือนายก็เห็นตอนที่ฉันโดนน้องวาโยจับชนท้องใช่ไหม? แสดงว่านายก็ต้องเข้าใจฉันสิว่าเราควรแยกห้องกันนอน""ฉันไม่เ

#ภายในรถแท็กซี่​น้ำชาขับรถไม่เป็นเธอเลยพาภีมเดินออกมาขึ้นรถแท็กซี่กลับคอนโดแทน ซึ่งเธอใจเย็นขึ้นมากแล้วหลังจากที่พาเขาออกมาจากที่นั่นได้ ภีมจึงใช้ช่วงเวลาที่อยู่บนรถคันนี้ 'พลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส'​ สำหรับ​ตนเอง โดยการจับมือน้ำชาไปหอมและแนบแก้มซบไหล่เธอออดอ้อน การกระทำนี้ของภีมทำให้น้ำชาแปลกใจ จนต้องหันมากระซิบถามเสียงเบาเพื่อไม่ให้บุคคล​ที่​สามได้ยิน "นะ นายโดนยัยนั่นวางยาเหรอ?"​ แต่หารู้ไหมว่าที่น้ำชาพูด ลุงคนขับแกได้ยินทุกคำ รวมถึงคำที่ภีมจะพูดต่อจากนี้ด้วย"อืม สงสัยจะใช่... ฉันต้องโดนวางยาแน่ๆเลย แค่แรงจะนั่งด้วยตัวเองยังไม่มี ขอเอนตัวซบเธอแบบนี้ไปก่อนนะ คงไม่ว่าอะไรกันใช่ไหม?" "มะ ไม่ว่า... ซบได้" พอลุงคนขับรถได้ยินแบบนั้​นก็รีบส่งมือขึ้นไปด้านบนกดปรับกระจกลงทันที เพื่อแอบส่องดูทั้งคู่ แล้วพูดกับตัวเองในใจว่า... (ไอ้หนุ่มนี่มันร้ายไม่เบา คงแอบไปทำอะไรผิดมาสิท่า ถึงได้โกหกเมียว่าโดนวางยาแบบนั้น)​ผู้​ชายด้วยกันดูออก ถึงลุงแกจะไม่เคยใช้วิธีนี้ในการอ้อนเมียมาก่อนก็ตาม แต่วันนี้เขาจะช่วยพูดให้ไอ้หนุ่มนี่มันสมหวัง"อ้าวๆไอ้หนู""คะลุง?" น้ำชาเงยหน้าขานรับ"ลุงคงไปส่งพวกเอ็งสองค