บททั้งหมดของ Begging Her to Love Me Again: A Billionaire's Regret: บทที่ 11 - บทที่ 20

KAHIT INAANTOK pa ay napilitan na si Kaelin na bumangon. Kailangan muna niyang makapagluto ng breakfast at makapaglinis ng bahay bago niya asikasuhin ang sarili.Nagulat pa siya nang pagbukas niya ng pintuan ng silid ay nabungaran niya ang nakabusangot na mukha ni Harrison.“Mabuti naman at gising ka na!” sambit nito. Tila mainit na agad ang ulo.“Kunin mo sa silid ko ang mga lalabhan mong mga damit ko! Bilisan mo lang ang pagkilos, hindi tayo puwedeng ma-late sa pagpunta sa mansyon!”Nabigla na naman siya. Hindi naman kasi ito nagpapalaba ng mga damit nito sa kanya, kundi sa laundry shop.Pero mabuti na rin iyon. At least, kinakausap na siya nito at nilalapitan kahit inuutus-utusan lang siya at palaging galit.“S-sige, pupunta na lang ako roon sa silid mo para kunin ‘yon,” mahinang sagot niya.Matapos niyang maghilamos ay agad na siyang pumunta sa kuwarto ni Harrison. Nakabukas naman ang pintuan kaya pumasok na siya. Wala roon ang lalaki, marahil ay nasa loob ng banyo dahil naririnig

“HAILEY, hindi naman asawa ng kuya mo si Veronica, kaya asahan mo ng si Kaelin ang dapat niyang kasama kapag pumupunta rito,” sita ni Cora sa bunsong anak.“Whatever!” umiikot ang mga matang sagot ni Hailey sa ina. Padabog pa nitong hinila ang isang upuan, bago padabog din na umupo.“Watch your manners, Hailey!” saway naman dito ng ama. “Huwag mong binabastos ang hapagkainan! Lalong-lalo na si Kaelin! Asawa na siya ng kuya mo kaya kailangan mong tanggapin iyon!”“Bakit? Tinanong niyo po ba si kuya kung talagang mahal niya ‘yang babae na ‘yan?!” dinuro pa siya ni Hailey. “Hindi kasi kayo nagtatanong! Sa bahay na ito, ako lang naman ang nakakaintindi sa nararamdaman at pinagdadaanan ni kuya!”“Hailey, stop. Baka kung mapaano si Dad,” marahang saway ni Harrison sa kapatid.“May hindi ba ako alam sa nangyayari? May dapat ba akong malaman?” pormal na tanong ni Henry, palipat-lipat sa kanilang lahat ang mga tingin nitong tila nanghihingi ng kasagutan.Maging si Cora ay nagtataka na rin sa t

NAGULAT si Veronica dahil sa hindi inaasahang pagpunta niya sa condo nito.“Babe!” masayang sambit nito kasabay ng pagyakap sa kanya pagpasok pa lang niya sa pintuan. “Hindi ko inaasahan na pupunta ka rito. Nag-away na naman kayo ng asawa mo sa papel, ‘no?”nakangisi pa nitong sambit.“Ano pa nga ba ang magiging dahilan?” inis na sagot niya sabay padabog na inihagis ang bitbit na bag sa couch. “Masyado rin talagang matigas ang babaeng iyon! Ni ayaw sumuko kahit anong gawin kong pagpapahirap! Hindi ko alam kung saan siya humuhugot ng haba ng pagtitiis!”“Babe, huwag kang mapapagod na iparamdam sa kanya kung gaano mo siya kinamumuhian. Kasi sa tingin ko, mas nauuna ka pang sumuko kaysa sa kanya, eh,” anito.“Bakit kaya hindi na lang kita buntisin? Nang sa ganoon, ay may sapat tayong dahilan para tayo na ang magsama? Para maghiwalay na kami? At isa pa, nanghihingi na rin sa’kin si daddy ng apo. Kapag pinilit kong magkaanak kami ni Kaelin, tayo naman ang matatapos. Relasyon natin ang malal

“CAREER WOMAN si Kaelin noon. Isa siyang executive director sa kompanya ng pamilya nila. Pero nang maging mag-asawa kayo, natuto siyang magluto at gumawa ng iba pang mga house chores na hindi naman niya kinasanayan dahil kaliwa’t kanan ang katulong nila sa kanilang mansyon. Katulad mo,” pagpapatuloy ni Lucas.Tahimik lamang siya habang patuloy itong pinapakinggan.“Kapag may business trip ka, siya na ang kusang naghahanda ng mga gamit mo. Kapag nagkakasakit ka, halos hindi siya natutulog kakabantay sa’yo.”Bahagyang kumunot ang kanyang noo bago siya sarkastikong nagtanong.“Nakikita mo pala iyon?”Numiti nang bahagya si Lucas.“Oo naman.”Inikot nito ang basong nakapatong sa mesa bago muling nagsalita.“At ikinukumpara mo siya kay Veronica?”Napataas ang kilay niya.“Huwag mong idamay sa usapang ito si Veronica.”“Bakit hindi?”Diretsahan na siyang tiningnan ni Lucas.“Sa pagkakakilala ko kay Veronica, mahal niya ang sarili niya higit pa sa ibang tao. Mahilig siyang magpaganda, bumili

ALAS-DIYES na ng gabi.Tanging mahinang ugong ng air conditioner sa kanyang silid at kaluskos na nililikha niya mula sa pag-aayos ng mga gamit ang siyang bumabasag sa katahimikan ng bahay.Tahimik niyang inilapag ang isa pang damit sa loob ng maleta. Maingat niyang isinara ang takip nito bago muling binuksan ang aparador upang kunin ang ilan pa niyang gamit. Pagkatapos ay tahimik niyang isinara ang zipper ng huling maleta.Isa-isa niyang tinitingnan ang bawat sulok ng silid, ang kwartong minsan niyang pinangarap na pupunuin ng tawanan, pagmamahalan, at masasayang alaala. Sa halip, naging saksi ito sa mga gabing mag-isa siyang umiiyak, sa mga hapunang lumalamig habang naghihintay, at sa mga umagang gigising siyang mag-isa kahit may asawa siya.Humugot siya ng malalim na buntong-hininga.“Hanggang dito na lang talaga,” mahina niyang bulong sa sarili.Sa loob ng tatlong taon nilang pagsasama, nasanay na siya sa malamig na katahimikan ng bahay.Napangiti siya, ngunit agad ding naglaho ang