Begging Her to Love Me Again: A Billionaire's Regret

ALAS-SINGKO pa lang ng umaga ay gising na si Kaelin. Tahimik siyang bumangon mula sa kama sa kanyang sariling silid.

Hindi niya kailangang mag-ingat sa kanyang mga kilos na baka magising ang asawa niya, dahil hindi naman sila magkasama sa iisang kwarto.

Tatlong taon na silang kasal, ngunit ni minsan ay hindi siya natulog sa tabi ni Harrison. Ang silid na dapat sana’y para sa kanilang mag-asawa ay matagal nang inangkin nito, samantalang siya ay pinalipat nito sa guest room noong unang gabi pa lang ng kanilang kasal.

Naaalala pa rin ni Kaelin ang mga salitang binitiwan nito noon.

“Huwag mong kalilimutan ang kasunduang ito. Kasal lang tayo sa papel, pero hanggang doon lang iyon. Huwag kang umasa ng mas higit pa.”

Masakit, ngunit tinanggap niya, dahil mahal niya si Harrison. At umaasa siya na balang araw ay matutunaw din ang malamig nitong puso.

Matapos maghilamos ay agad siyang bumaba sa kusina.

Gaya ng araw-araw, siya mismo ang naghahanda ng almusal. Alam niya ang lahat ng gusto ni Harrison. Kung gaano katagal dapat ipiniprito ang bacon, kung gaano dapat kainit ang kape, at kung ano’ng brand ng tinapay na gusto nito. Kabisado niya ang lahat. Samantalang ni hindi yata alam ng lalaki kung ano ang paborito niyang pagkain.

Nang matapos siyang magluto ay tinungo na niya ang silid nito. Marahan siyang kumatok.

“Harrison,” tawag niya sa pangalan nito.

Ngunit wala siyang narinig na sagot mula rito, kaya muli siyang kumatok.

“Harrison, nakahanda na ang breakfast.”

Ilang minuto pa ang lumipas bago nito binuksan ang pinto. Agad na sumalubong sa kanya ang malamig na mukha ng asawa.

“May kailangan ka?” malamig pero sarkastiko ang tono.

Hindi niya napigilan ang masaktan. Para siyang katulong na nagsasabi rito na tapos na ang gawain niya, pero hindi naman nito napapansin ang pinaghirapan niya. Pero kahit na nasasaktan siya sa ipinapakita nito ay nagawa pa rin niyang ngumiti kahit pilit.

“Nakahanda na ang breakfast,” pag-uulit niya sa sinabi.

Tiningnan lang siya nito ng malamig, wala nang iba. Ni hindi man lang siya nito binati ng good morning, o kahit ang gantihan man lang siya ng ngiti, ni walang bakas kahit kaunting lambing.

Sabagay, sanay na naman siya. Pero hindi ibig sabihin noon na hindi na siya nasasaktan.

Tahimik siyang bumalik sa dining room. At dahil gutom na siya ay nauna na siyang kumain. Kung kailan nakatayo na siya para iligpit ang sariling pinagkainan ay saka pa lamang bumaba ang lalaki.

Sabagay, ano pa ba ang bago? Palagi naman itong ganoon, sinasadiya talaga nito na bumaba kung kailan tapos na siyang kumain para hindi siya nito makaharap.

Hindi niya maiwasang hindi tapunan kahit saglit na sulyap ang asawa. Nakaayos na ito para sa trabaho, at napakagwapo nito sa suot nito. Pero napakalamig naman ng awra. Ni hindi man lang siya iniimikan, o kahit magpasalamat man lang sa paghahanda niya sa almusal nito.

Pakiramdam niya ay para silang dalawang estrangherong nagkataong nakatira sa iisang bahay, para silang hindi mag-asawa.

Humila ito ng isang upuan at umupo, pagkatapos ay nagsimulang kumain. Hindi pa man ito nakakadalawang kagat sa sandwich nang biglang tumunog ang cellphone nito mula sa bulsa ng suot nitong itim na slacks.

Agad na nagbago ang kaninang malamig nitong awra, dahil ngayon ay nakangiti na ito habang nakadungaw sa cellphone. Isang ngiting kahit kailan ay hindi niya natanggap mula rito.

Hindi na niya kailangang hulaan kung sino ang nagpadala ng mensahe rito.

Si Veronica, ang babaeng mahal nito noon, at marahil hanggang ngayon.

Humigpit ang pagkakahawak niya sa sponge na kasalukuyang ikinukuskos niya sa pinggang pinagkainan. Minsan ay naitanong niya sa sarili kung bakit ba patuloy siyang nagtitiis, at kung bakit araw-araw pa rin niyang pinagsisilbihan ang lalaking malinaw naman na hindi siya mahal.

Ngunit sa tuwing nakikita niya si Harrison, nawawala ang lahat ng lakas niya para sumuko. Kahit paulit-ulit siyang nasasaktan, kahit paulit-ulit siyang binabalewala, umaasa pa rin siya. Umaasang balang araw ay titingnan siya nito bilang asawa, at hindi bilang isang babae na inilagay lang ang pangalan sa kanilang marriage certificate dahil kailangan.

Nataranta siya nang bigla na lang itong tumayo mula sa pagkakaupo, na para bang wala na itong balak ubusin ang almusal na pinaghirapan niyang ihanda.

Natatakot siyang maulit na naman ang mga nagdaang umaga. Kung hindi man nito tuluyang binabalewala ang inihanda niya, titikim lang ito ng kaunti, na para bang napipilitan lang.

“H-Hindi mo man lang ba tatapusin ang pagkain mo?” mahina at maingat niyang tanong. “Bakit parang nagmamadali kang umalis? May emergency meeting ka na naman ba?” dugtong pa niya, kahit alam naman niya ang totoong dahilan ng pagmamadali nito.

Palagi na lang nitong idinadahilan ang emergency meeting sa tuwing makikipagkita ito kay Veronica.

Lumingon ito sa kanya, nag-aalab ang galit sa mga mata.

“Bakit? Ano ba ang pakialam mo?” malamig ngunit mariing sagot nito. “Hindi ba sinabi ko nang wala tayong pakialamanan? Kaya huwag kang umasta na parang asawa ko! Sa papel lang kita asawa, hindi sa totoong buhay!”

Bawat salitang binitiwan nito ay tila matalim na punyal na sunod-sunod na tumarak sa kanyang dibdib.

Sunod-sunod na pumatak ang kanyang mga luha. Ilang beses na niyang narinig ang mga salitang iyon mula rito, pero hindi pa rin siya nasasanay, ganoon pa rin kasakit.

“Gusto ko lang naman kasing malaman kung ano ang mga ganap mo sa labas, sa trabaho. Nag-aalala lang naman ako sa’yo—”

Hindi na niya natapos ang sasabihin dahil bigla itong sumabat.

“Puwes, hindi ko kailangan ang pag-aalala kung sa’yo lang naman manggagaling! Hindi ka nga nag-alala sa relasyong sinira mo na mayroon ako kay Veronica, ‘di ba? Kasi kung totoo ‘yang pag-aalala mo sa’kin, hindi ka na dapat pumayag sa kasal na gusto ng mga magulang natin! Pero ano? Pumayag ka para sirain ang buhay ko!” bulyaw nito sa kanya.

Napapikit na lang siya ng mariin. Kailan kaya magiging bukas ang isip nito na kaya tinanggap niya ang kasal ay dahil mahal niya ito, hindi para sirain ang buhay nito.

“Harrison, hindi ganoon iyon. Nagkakamali ka ng iniisip—”

“I don’t need your fucking nonsense opinion!” bulyaw nito at saka mabilis na tumalikod. Sinipa pa nito ang isang upuan, kaya naman napaigtad siya nang lumikha iyon ng malakas na ingay at matumba.

Napadausdos na lang siya sa kinatatayuan habang umiiyak, pagkatapos ay biglang bumalik sa kanyang alaala kung paano siya nito pinakiusapang umatras sa kanilang kasal.