Pagsisisi Pagkatapos ng Diborsyo, Naghiganti ang Dating Asaw의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

“Rosemary?”Sa narinig niyang tinig, agad na napalingon si Rosemary mula sa maliit niyang mesa ng trabaho. Kasalukuyan niyang sinusuri ang mga natitirang piraso ng tela na nakaligtas sa sunog upang malaman kung mayroon pa bang maaaring maisalba. Nang makita niya ang taong nakatayo sa pintuan ng kanyang boutique, mabilis na tumibok ang kanyang puso.Si Cassandra.Nakatayo ito roon suot ang isang simpleng puting damit at elegante pa rin gaya ng dati. May maliwanag na ngiti sa kanyang mukha—na para bang walang kailanman namuong galit o alitan sa pagitan nila.Nagkunot-noo si Rosemary.“Ano ang ginagawa mo rito? Kung tama ang pagkakatanda ko, hindi kita inimbitahan.”Hindi na naghintay ng pahintulot si Cassandra at pumasok sa loob. Hindi man lamang nawala ang kanyang ngiti.“Naparito lang ako para makipag-usap sa iyo. Huwag kang mag-alala, hindi ako narito para manggulo.”Matalim siyang tiningnan ni Rosemary.“Sobra-sobra na ang pinsalang ginawa mo sa buhay ko. Kung naparito ka lang para

“Hindi... Hindi na ako susuko.”Tumingin si Rosemary sa nag-iisang salaming natira sa nasunog na pagawaan ng kanyang boutique at marahang ibinulong ang mga salitang iyon sa kanyang sarili. Namamaga pa rin ang kanyang mga mata dahil sa magdamag na pag-iyak, ngunit sa kaibuturan ng kanyang tingin ay muli nang nagliliyab ang apoy ng determinasyon.Pumasok ang kanyang assistant na si Lila na may nag-aalalang mukha at may hawak na bagong pahayagan.“Rose... Patuloy pa ring naglalathala ang media ng masasamang artikulo tungkol sa iyo. Sinasabi nilang nagselos ka raw kay Cassandra at isinadya mo ang lahat para lang mapansin.”Kinuha ni Rosemary ang pahayagan at mabilis na binasa ang mga headline. Tumigas ang kanyang ekspresyon, ngunit sa pagkakataong ito ay wala nang luhang pumatak. Dahan-dahan siyang huminga nang malalim.“Kung patuloy akong mananahimik, hindi sila titigil hangga't hindi nila ako lubusang sinisira.”Nag-atubili si Lila.“At ano ang gagawin mo ngayon? Kakampi ni Cassandra an

"Lila, bilisan mo! Siguraduhin mong maayos na ang pagkakalagay ng lahat ng mga bestida!" malakas na utos ni Rosemary, kahit kitang-kita ang matinding pagod sa kanyang mukha.Punung-puno ng abalang kaguluhan ang backstage. Palipat-lipat ng takbo ang mga modelo, abalang-abala ang mga makeup artist sa kanilang mga brush at palette, habang nagmamadaling ayusin ng mga organizer ang mga huling upuan. Ramdam sa buong lugar ang mabigat na tensyon.Tumakbo si Lila papunta sa kanya habang hawak ang kanyang notepad."Handa na ang lahat, Rose! Pero... nag-aalala pa rin ako. Napakabilis nating natapos ang koleksyong ito. Paano kung..."Pinutol siya ni Rosemary sa pamamagitan ng isang tinging puno ng matinding determinasyon."Walang 'paano kung.' Matagal na tayong niyurakan. Ngayong gabi, babangon ako."Sa kabilang dulo ng bulwagan, nakaupo si Cassandra sa VIP area. Isang tusong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi habang nakatuon sa kanya ang mga kamera ng media."Ito na ang huling gabi ni Rosema

Ang mahinang liwanag sa silid ng ospital ay sinasabayan lamang ng regular na "beep... beep..." ng heart monitor. Nakahiga ang lolo ni Rosemary sa kanyang kama, nanghihina, habang may oxygen tube na nakakabit sa ilalim ng kanyang ilong. Sandali niyang iminulat ang kanyang mga mata bago muling ipinikit ang mga ito. Nababalot ng malalim na katahimikan ang buong silid hanggang sa marinig ang marahang katok sa pinto."Paumanhin... Maaari po ba akong pumasok?" magiliw na tanong ni Cassandra, na may boses na puno ng huwad na pag-aalala.Lumingon sa kanya ang nars na naka-duty."Kamag-anak po ba kayo?"Nagpakita si Cassandra ng isang mainit na ngiti."Isa akong napakalapit na kaibigan ng pamilya. Naparito ako dahil labis akong nag-aalala sa kanyang kalagayan."Dahan-dahang iminulat ng lolo ni Rosemary ang kanyang mga mata. Sa kabila ng kanyang panghihina, sinubukan pa rin niyang ngumiti."S-Sino... ka?"Lumapit si Cassandra at umupo sa tabi ng kanyang kama. Bahagya niyang ikiniling ang ulo at

"Rosemary!"Umalingawngaw ang malalim na tinig sa pasilyo ng ospital. Napagulat si Rosemary, na matagal nang nakaupo sa tabi ng kama ng kanyang lolo. Agad siyang lumingon sa pinto, namumula pa rin ang kanyang mga mata sa kakaiyak.Nakatayo roon si Adrian, maputlang-maputla ang mukha, puno ng pag-aalala ang kanyang mga mata, at hinihingal pa sa pagmamadali."Adrian..." mahina at paos na bulong ni Rosemary.Ngunit bago pa siya makapagsalita muli, isang matalim na tinig ang bumasag sa katahimikan."May kapal ka pa talagang mukha na pumunta rito?!"Kasingtalim ng bakal ang tingin ni Tita Clara, at namumula sa galit ang kanyang mukha.Sandaling natigilan si Adrian habang nahihirapang lumunok. Dahan-dahan siyang pumasok sa silid, pilit na lumalapit."Hindi ako naparito para makipag-away. Sinabi sa akin ni Markus... na lumala ang kondisyon ng lolo ni Rosemary. Gusto ko lang... masigurong maayos siya.""Maayos?!" mapanuyang tawa ni Daniel, ang pinsan ni Rosemary. "Sa tingin mo ba magiging maa