All Chapters of Pagsisisi Pagkatapos ng Diborsyo, Naghiganti ang Dating Asaw: Chapter 51 - Chapter 60

Makapal na kulay-abong mga ulap ang mababang nakabitin sa kalangitan.Para bang nakikiiyak sa mga naiwan pang nabubuhay, marahang bumubuhos ang ambon sa sementeryo. Ang lupang nakapaligid sa mga koronang panglibing ay naging maitim at basang-basa dahil sa walang tigil na ulan.Tahimik na nakatayo si Rosemary sa tabi ng pinaglibingan ng kanyang lolo.Bahagyang nanginginig ang kamay niyang may hawak sa itim na payong. Ang kanyang mga matang namamaga sa magdamag na pag-iyak ay sapat na upang ipakita ang lalim ng kanyang dalamhati."Paalam... Lolo..."Ang kanyang paalam, na lumabas sa isang paos at mahinang tinig, ay halos matangay ng mahihinang panalanging bumabalot sa paligid.Ngunit ang sumalubong sa kanya ay hindi mga salitang nagbibigay-aliw o maiinit na yakap.Kundi ang malamig na mga titig ng sarili niyang mga kamag-anak.Sa mamasa-masang hangin, nagsimulang kumalat ang mga bulong na puno ng lason."Kasalanan niya ang lahat..."Sadyang nilakasan ng isa niyang tiyahin ang pagsasalit

Mabigat ang katahimikan sa malawak na sala ng mansyon. Ang tanging maririnig lamang ay ang banayad na kaluskos ng mga papel na bahagyang nagkikiskisan.Si Ronald, ang ampon na ama ni Rosemary, ay nakaupo sa pinakamalaking upuan sa silid, suot ang isang itim na kasuotan. Sa kanyang tabi ay nakatayo si Mariana, ang kanyang madrasta, na may ngiting puno ng tagumpay sa mga labi.Sa ibabaw ng mesa ay maingat na nakalatag ang ilang legal na dokumento, bawat isa ay may opisyal na selyo at lagda ng notaryo.« Simula sa araw na ito… »malakas na pahayag ni Ronald.« Ang lahat ng ari-arian ng aking ama, kabilang ang bahay, mga lupain, at mga bahagi sa mga kumpanya, ay mapupunta na sa aming pamamahala. Ang isang taong hindi alam ang kanyang lugar ay wala nang karapatang humingi ng mana. »Isang kuntentong ngiti ang lumitaw sa mukha ni Mariana.« Sa wakas… bumalik na sa mga tunay na karapat-dapat ang lahat ng nararapat sa amin. »Sa sandaling iyon…Biglang bumukas ang pinto ng sala.Pumasok si Ro

Ang matitigas na katok ay umalingawngaw sa pintuan ng lumang apartment.Kakauwi lamang ni Rosemary mula sa trabaho. Nang marinig niya ang paulit-ulit na katok, biglang nanigas ang buong katawan niya.Ipinatong niya ang telang bag sa lumang upuan bago dahan-dahang lumapit sa pintuan.— …Sino iyan?Mahina at pagod ang kanyang boses, bahagyang nanginginig.— Rose…Ang pamilyar na malalim na boses mula sa kabilang panig ng pinto ang nagpatigil sa kanyang puso.Isang boses na narinig niya sa loob ng maraming taon.Si Adrian iyon.Nanatiling nakatulala si Rosemary.Nanginginig ang kanyang mga daliri habang nakahawak sa doorknob.Gusto niyang magkunwaring wala siyang narinig.Ngunit nagsalita muli si Adrian.Sa pagkakataong ito, mas malambing at mas puno ng pagsusumamo ang kanyang tinig.— Buksan mo lang kahit kaunti, pakiusap. Isang sandali lang. Hindi ako magtatagal.Huminga nang malalim si Rosemary, pagkatapos ay dahan-dahang binuksan ang pinto.Naroon siya.Si Adrian.Namayat ang mukha n

»Ano ang sinabi mo… ang damit na iyan ay gawa ni Rosemary?«Halos mabitawan ni Cassandra ang kanyang telepono sa gulat nang marinig ang ulat ng kanyang kalihim.»Totoo po iyan, Binibini«, maingat na sagot ng kalihim. »Ilang beses ko na po itong sinuri. Sa ilang maliliit na tindahan ng damit sa lungsod, dumating na ang kanyang mga bagong disenyo. Hindi man marangya, ngunit agad na naubos ang lahat.«Huminga muna ito nang malalim at nagpatuloy: »Maraming mamimili ang nagsasabing may kaluluwa ang kanyang mga gawa. Iba talaga ito sa lahat ng nililikha ng ibang taga-disenyo.«Nanigas si Cassandra sa gitna ng silid. Dumilim ang kanyang mukha, at umugat ang kanyang mga kamao na nakakuyom nang mahigpit.»Hindi maaari…«, mariing sambit niya sa pagitan ng kanyang mga ngipin. »Winasak ko na siya nang lubusan. Paano… paano siya muling nakabangon nang ganito kabilis?«Nag-alangan ang kalihim: »Pati na rin ang maliliit na pahayagan sa internet at mga blog ng pananamit ay isinusulat na ang tungkol s

»Ilathala mo agad ang ulat na ito. Hindi mahalaga kung paano. Ang mahalaga lang, maniwala ang lahat na si Rosemary ay isang kriminal.«Ang napakalamig na boses ni Cassandra ay mariing umalingawngaw sa telepono. Nakatayo siya sa balkonahe ng kanyang marangyang tirahan, may hawak na baso ng alak, habang nakatingin sa kumukutitap na ilaw ng lungsod sa ibaba.»Gaya ng utos ninyo, Binibining Cassandra«, agad na sagot sa kabilang linya. »Isusulat ko po na gumamit siya ng mga ipinagbabawal na materyales at niloko ang mga mamimili gamit ang mga pekeng bagay. Sigurado po itong magdudulot ng matinding kaguluhan.«Nakangiti nang may pagmamalaki si Cassandra.»Mabuti. Idagdag mo pa na maaaring humingi ng kabayaran ang sinumang bumili. Ibaon mo siya nang lubusan hanggang sa wala na siyang matakbuhan.«Kinaumagahan, muling nabigla ang mundo ng pananamit. Mabilis na kumalat ang mga balita: “Bagong Iskandalo! Ang Taga-disenyong si Rosemary, Pinaghihinalaang Gumamit ng Ilegal na Tela”, “Ang Tindahan n