Todos os capítulos de Secretary of Mr. Caleb: Capítulo 361 - Capítulo 370

Jane's POVSumabog ang mga salamin ng kotse! Binalot ng usok, ingay ng nayuping bakal, at matinding Dilim ang buong paligid.Nang huminto ang pag-ikot ng sasakyan, nakadapa ako sa ilalim ng backseat. Wala akong natamo na kahit anong sugat dahil buong-buo akong nabalot at naprotektahan ng katawan ni Conrad."C-Conrad...?" nanginginig at umiiyak kong bulong sa gitna ng usok. "Conrad... gising... pakiusap, Conrad!"Dahan-dahan kong inangat ang aking ulo.Nanlamig ang buo kong katawan. Nakadapa si Conrad sa ibabaw ko—walang malay, may dugong dumadaloy mula sa kaniyang ulo at balikat, habang ang kaniyang dalawang kamay ay nakakahawak pa rin nang napakahigpit sa aking bewang para siguraduhing ligtas ako."CONRAD! GISING! TULONG! PAKIUSAP, TULONG!" umiiyak kong sigaw habang hawak-hawak ko ang kaniyang duguan at malamig na mukha sa gitna ng bumubuhos na ulan.Dumaloy ang sirena ng ilang emergency vehicles mula sa malayo. Sa tulong ng mga rescue personnel at bystanders, winakwak ang nawasak na

Caleb's POVNakatayo ako sa underground interrogation facility sa ibaba ng Salvador Security Headquarters.Nakatali sa kulay-bakal na upuan sa gitna ng malamig na silid ang driver ng 18-wheeler cargo truck na sumagasa sa sasakyan nina Conrad at Jane. Puno ng pasa ang kaniyang mukha at nanginginig ang kaniyang buong katawan habang nakatitig sa akin.Inayos ko ang cuff links ng aking dark suit at dahan-dahang lumakad patungo sa kaniyang harap."I will ask you once," malamig at napakatagtag kong boses na nagpagimbal sa buong silid. "Sino ang nagbayad sa'yo para sabihin na nawalan ng preno ang truck mo?""S-Sir! Aksidente po talaga! Nawalan po ng preno ang truck dahil sa ulan—"Bago pa man niya matapos ang kaniyang salita, itinapat ng aking Head of Underground Operations ang pormal na bank trace record sa kaniyang mukha." A fifty-million-peso wire transfer went into your wife's offshore account three hours before the crash," malamig kong lagda sa kaniyang hatol. "Galing ito sa isang dumm

Jane's POVNapatigil ako sa paghinga.Nakatitig ako sa kamay ni Conrad na nakahawak pa rin sa aking nanginginig na palad. Sa gitna ng malamig na madaling araw sa loob ng ICU, naramdaman kong muli ang napakahina ngunit totoong paggalaw at panginginig ng kaniyang mga daliri sa aking kamay."C-Conrad...?" nanginginig at umiiyak kong bulong habang dahan-dahan kong itinataas ang aking mukha para tingnan siya.Nanatiling nakapikit ang kaniyang mga mata. Ang kaniyang paghinga ay regular pa rin sa tulong ng oxygen mask, at ang monitor sa kaniyang tabi ay patuloy sa pantay nitong pagtunog. Hindi pa siya tuluyang nagigising mula sa kaniyang coma... ngunit ang mahinang paitaas na paggalaw ng kaniyang mga daliri ay tila isang pahiwatig na naririnig niya ang aking boses—na dumadaloy sa kaniyang kamalayan ang tungkol sa ating dinadalang sanggol.Dahan-dahan kong idinikit ang kaniyang kamay sa aking pisngi at pagkatapos ay pabalik sa aking ibabang tiyan."Naririnig mo ako, 'di ba, Conrad...?" pabulo

Hindi makagalaw si Azalea sa kanyang kinatatayuan habang nakatitig sa makintab na screen ng mamahaling telepono ni Fiona. Ang mga litratong nakaguhit doon ay masyadong malinaw, walang halong duda—isang patunay na may nakaraang matagal nang ibinaon sa limot ngunit ngayon ay muling nabuhay sa pinakamasamang pagkakataon ng buhay ni Jane. Bago pa man makapagsalita si Azalea para ipagtanggol ang kanyang kaibigan o kaya ay hablutin ang telepono mula sa mga kamay ng mapagmataas na babae, narinig nila ang marahang paggalaw mula sa kabilang kama. Isang mahinang daing ang kumawala sa mga tuyong labi ng lalaking ilang araw na nagtulog-tulugan sa kadiliman at kawalan.Dahan-dahang idinilat ni Conrad ang kanyang mga mata. Ang mabigat na talukap ng kanyang mga mata ay nag-angat, at ang mga puting ilaw ng silid ang unang sumalubong sa kanyang paningin, kasunod ang matapang na amoy ng gamot at antiseptiko na bumalot sa buong paligid. Ang kanyang mukha ay bahagyang namumutla pa, may mga pino ring bend

Jane's POVLumipas ang mga sumusunod na araw at naging mas matindi pa ang bangungot kaysa sa aking pinakamasamang inaasahan. Hindi na lamang basta simpleng pagpaparinig o malamig na pagtingin ang ipinapakita sa akin ni Fiona Hales; ginawa niya akong tila isang hamak na kasambahay o utusan sa loob mismo ng opisina kung saan ako dati'y iginagalang bilang pangunahing personal assistant at kasangga ni Conrad sa bawat desisyon. Dahil sa retrograde amnesia na pumanig sa kanya, pinaniwala ni Fiona si Conrad na isa lamang akong mababang uri ng empleyado na walang alam kundi ang magkamali at maging abala sa mga walang kwentang bagay.Isang hapon, habang abala ako sa pag-aayos ng mga kumpidensyal na kontrata at financial charts sa ibabaw ng aking mesa, biglang bumukas ang pinto ng executive office at iniluwa nito si Fiona na may dalawang baso ng mamahaling kape mula sa tanyag na cafe sa ibaba ng gusali. Ang bawat hakbang ng kanyang takong ay parang tunog ng martilyo na tumatama sa aking dibdib.