The Maid Who Became His Contract Wife

​MONA’S POV

Ang "Grand Food & Wine Expo" sa lungsod ay hindi biro. Punong-puno ito ng mga high-society foodies, sikat na restaurateurs, at mga taong ang budget ay parang tubig kung mag-spend. 

​Nasa booth ako ng aking Munchie Little Doughs, busy sa pag-aayos ng mga signature marshmallow-filled pastries ko. Katabi ko lang si Mateo, ang five-year-old kong anak, na parang na-bore yata sa pag-aabang ng mga customer.

"Mom, bored na ako," reklamo ni Mateo habang nilalaro ang isa sa mga mood toppers ng pastries namin. "Can I go explore? Ang dami kayang cool na stalls dito."  

​Tiningnan ko ang paligid. The crowd was insane. Elite level na mga tao ang naglalakad-lakad, holding wine glasses like it was a fashion accessory. I knew I couldn't lose sight of him, but the hustle was real.  

​"Okay, go," sabi ko habang busy ako sa pag-aayos ng display tray. "Pero, bawal ang gala lang. You have to be productive, okay? Dalhin mo ‘tong mga sample box. Offer free taste sa mga tao. Be charming, baby, pero don't go too far."

​"Copy, Mom!" excited niyang sagot sabay bitbit ng maliit na tray ng aming signature marshmallow-filled pastries.  

​Pinanood ko siyang mag-weave through the crowd. He looked so small amidst the giants in suits and designer dresses. Akala ko mag-iikot lang siya malapit sa booth ko, pero nakita ko siyang huminto sa pinaka-bida sa event, ang booth ng VitaSpring Juice Corporation.  

​The atmosphere there was heavy, too posh and too stiff. Nag-release sila ng 'New Tropical Rush' juice. Hindi ko naman masyadong namukhaan ang host na nakatayo roon, looking like he just stepped out of a luxury magazine cover, flanked by security and cameras.  

​I was about to call Mateo back nang makita ko siyang lumapit sa host. ​My heart did a triple jump. Nakita ko ang anak ko na inaalok ng free taste ng isa sa mga VIPs, tapos bigla siyang humarap sa mismong host ng event.

Then, nasilayan ko sa wakas ang mukha nito.No! Hindi maaari! Kumabog nang mabilis ang dibdib ko sa panic. It was Marco Delgado, ang lalaking akala ko ay nakabaon na sa limot limang taon na ang nakalipas.

​Nakita ko si Mateo na kinuha ang baso ng 'Tropical Rush' mula sa tray. Pinapanood ko siya na humihigop, habang gustong-gusto ko na siyang hilahin mula sa letcheng lalaking yun. Pero hindi pwede. Hindi dapat mahalata ni Marco na kaharap niya ang batang pinaghahanap nila noon, ang magliligtas sa kanilang imperyo, ang dati ay binuo sa isang pagkakamali para lang magkaroon ng tagapagmana.

Napansin ko ang pagbabago ng expression sa mukha ni Mateo mula sa pagiging curious to purely disappointed, na parang slow-motion na eksena sa isang horror movie. Then, lumamig ang simoy ng hangin. The way Mateo looked at the juice, the way he tilted his head, and the silence that suddenly smothered the booth? It was like a fuse had been lit.

​"Too sweet," rinig kong boses niya, cutting through the ambient music like a blade. "Parang uminom ako ng liquid sugar."  

​The entire section went dead silent. Ang mga high-society guests ay napatigil sa kanilang mga pinag-uusapan, just as their glasses frozen mid-air. Ang kumpiyansa naman ni Marco, yung million-dollar niyang ngiti ay naglaho bigla, napalitan ito ng bakas ng matinding pagkalito at papatinding inis.

"Mateo, pakiusap tumigil ka," tahimik kong dasal sa isip habang nagmamadali akong makipagsiksikan sa gitna ng mga tao.

Pero huli na ang lahat. Ipinapaliwanag na ng limang taong gulang na bata sa pinaka-maimpluwensyang tao sa buong bansa kung bakit ang kanilang brand-new product ay totally a complete failure. 

​"Sabi ni Mommy, pag natural juice daw ay kailangan fresh ang fruit," tuloy-tuloy na dagdag ni Mateo, as if he was giving a business review to an employee. "Ito? Magic sugar lang ang nilagay niyo para maging matamis. Kulang sa 'soul' ang timpla."

​Tumigil ang mundo. Nakita ko ang pagkabigla sa mukha ni Marco. ​Nanlaki ang mga mata ng mga tao. Ang ilang mga vloggers na nagla-live stream ay hindi nakapagsalita. Si Marco? Ang ngiti niya ay unti-unting napalitan ng pilit na paggalaw ng panga. Nanginig ang kamay niya, dahil sa matinding hiya. 

​"Talaga ba?" pabulong na tanong ni Marco. Imbes na palayasin ang bata, lumuhod siya sa harap nito. "Then tell us, what’s missing?" 

​Tinitigan ni Mateo ang juice. "Hindi na siya lasang prutas. Hindi ito kid-friendly. Masyadong pang-matanda ang chemistry, pero fake naman."

"Then tell your Mom na turuan akong hindi magproduce ng fake na juice." Ito ang sagot ni Marco, habang inayos niya ang kwelyo ng anak ko.

​Ramdam ko ang bawat hibla ng tensyon sa hangin habang nakayuko si Marco, dahan-dahan at tila may halong pangungutya niyang inaayos ang kwelyo ni Mateo. Ang bawat galaw niya ay kalkulado, isang pagpapamukha ng kapangyarihan.

​Shit. Pakiramdam ko ay nagre-react ang bawat nerve sa katawan ko, sumisigaw na tumakbo, na sunggaban ang anak at ilayo siya sa mismong ama niya. Kaya lang, ang mga paa ko ay tila nakabaon sa semento dahil sa takot.

​Ngunit ang tadhana ay may malupit na sense of humor. Biglang tumingala si Mateo, ang mga mata ay naniningkit sa tuwa habang nakaturo sa akin.

​"Mommy!"

​Napatigil si Marco. Ang mga kamay niyang nasa kwelyo ay bahagyang nag-igting bago siya dahan-dahang tumingin sa direksyon kung saan ako nakatayo.

No!

There, nagtagpo na rin sa wakas ang aming mga mata. All of a sudden, huminto ang ikot ng mundo. Ang ingay ng paligid ay naglaho at napalitan ng mapanuring katahimikan. Nanlaki agad ang mga mata niya, sa katotohanang narito ako na may kasamang katibayan ng nakaraan naming matagal na nilang pinaghahandaan.

​"Mona?"

​Ang tawag niya ay isang mahinang bulong, pero ramdam ko ang bigat nito. Punong-puno ng intensity na halos tumagos sa aking dibdib. Sa utak ko, paulit-ulit na tumutunog ang aking survival mantra: Avoid, evade, survive.

​Pero nandito na kami. Walang harang. Walang pagtataguan. At ang pinaka-masakit sa lahat? Ang anak ko, na masayang nakangiti sa kanya, at walang kamalay-malay na ang lalaking nasa harap niya ay ang mismong lalaki na gusto akong burahin.

"Takbo, Mona," paulit-ulit na utos ko sa sarili na halos madapa na sa pag-iwas sa mga mamahaling gown at suit. 

Sa isip ko, sana isipin niyang guni-guni lang ang lahat, isang glitch sa matrix na dala ng pagod at pressure. ​Pero sa loob-loob ko, nanginginig na ang aking mga tuhod sa takot. Paano kung hindi na bumalik si Mateo? Paano kung nakuha na siya ng mga taong yun na ang tingin sa buhay ay parang investment portfolio lang?

Huminto ako sa isang madilim na corner malapit sa exit, hingal na hingal at yakap ang sarili. Ramdam ko ang pag-init ng aking mga mata habang bumabalik ang lahat, yung gabing five years ago, kung saan ang isang pagkakamali ay naging katumbas ng pagkawala ng lahat ng aking pangarap.