Lahat ng Kabanata ng The Maid Who Became His Contract Wife: Kabanata 1 - Kabanata 6

Five years ago, tahimik ang buong dining room sa mga oras na iyon habang nakatayo lang kaming mga maid sa gilid, naghihintay na tawagin. Pero si Doña Elena? Ramdam namin ang init ng dugo niya na kumukuryente sa buong sulok ng pader.​"Isang maid? Really, Marco?" basag ni Doña Elena sa katahimikan matapos mapatigil sa kanyang kinakain. "Ang baba naman ng standards mo! Sa lahat ng babae sa mundo, bakit sa maid pa?"Galit na galit talaga si Doña sa nakalap niyang chismis, halatang hindi matanggap na magkakaroon siya ng apo sa isang katulong. Napahigpit naman ako sa paghawak ng aking skirt, dala ang inaasahan na reaksyon nila.Gusto kong sabihin na ako ang babaeng yun. ​Pero nanuyo ang aking lalamunan. Bigla ko kasing naalala ang banta ni Marco, na hindi dapat ako magsusumbong dahil tiyak sa kamatayan ang bagsak ng pamilya ko. Ginamit niya ang kahinaan na yun para manahimik ako at magkunwaring hindi niya ako pinagsamantalahan.​"Calm down, Elena," malamig na sabi ni Don Julio na abala sa

Nine months, siyam na buwan na akong buntis at malapit na akong manganak. Ang bigat ng tiyan ko ay tila kasing-bigat na ng lahat ng insultong kailangang kong lunukin araw-araw. Nakaupo ako sa gilid ng kama, hinihingal habang sinusubukang isuot ang tsinelas ko.​Biglang bumukas ang pinto nang walang katok. Pumasok si Doña Elena, ang boses niya ay parang basag na salamin sa loob ng kwarto.​"Mona! Ang bagal-bagal mo! Hindi dahil buntis ka ay kailangan mo nang maging reyna sa loob ng kwartong 'yan," matalim niyang sabi, habang ang mga mata niya ay mapanuring nakatitig sa aking namamagang paa."Kahit malapit ka nang manganak, hindi ibig sabihin ay exempted ka sa trabaho. May mga bisita tayo mamaya, at gusto kong makita na malinis ang mansion. You’re just a surrogate, don't forget your place."​Tumayo ako nang dahan-dahan, hawak ang aking bewang. Gusto kong sumagot, pero alam ko ang kapalit. Kaya mas mabuting manahimik.​Pagbaba ko sa sala, naabutan ko sina Marco at Sarah na nasa sofa. Nag

Present TimeHingal na hingal ako habang naglalakad pabalik sa booth. Kumakabog pa rin ang puso ko sa sobrang panic, na parang gustong kumawala sa loob ng aking dibdib. Pero paglingon ko sa stall namin, my breath hitched in relief. Buti nalang talaga! ​Nakabalik na pala si Mateo. Nakaupo sa maliit niyang stool habang abala na ngayon sa pag-aayos ng mga natitirang marshmallow-filled pastries.​"Anak!" mabilis akong lumapit, kinapa-kapa ko ang balikat niya, tinitingnan kung may kulang ba o kung may nagbago. "Are you okay? May nangyari ba? May sumama ba sa’yo pabalik dito?"​Tumingala siya sa akin, walang kaalam-alam, inosente as ever. "Mommy, chill! You look like you’ve seen a ghost. Okay lang ako. Naubos ko na yung samples, tapos napagod na rin ako kaka-explain sa mga matatandang masungit. Staying here is better. Marami pang tao na gustong bumili ng pastries mo."​I let out a shaky sigh, trying to steady my breathing. "Good. That’s good. Dito ka na lang, okay? Stick to the booth. Huwag