Todos los capítulos de 1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย: Capítulo 21 - Capítulo 30

บทที่ 8 ความบาดหมาง (2) "พี่ใหญ่! พี่มัวทำอะไรอยู่! แม่ใกล้จะไม่ไหวแล้ว!" อันฉินห้าวตะโกนใส่หน้าพี่ชายอย่างร้อนรน "รีบไปดูใจแม่ที่บ้านใหญ่เดี๋ยวนี้!"คำว่า ‘แม่ใกล้จะไม่ไหวแล้ว’ ทำอันฉู่อี้ชะงักกึกไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาฉายแววลังเล ไม่ใช่เพราะความเป็นห่วง ไม่ใช่เพราะความกตัญญูที่ลูกชายคนหนึ่งสมควรมี แต่มันเป็นเพราะว่าในหัวของเขากำลังมีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา'ถ้ากลับไปบ้านตอนนี้ ต้องโดนพ่อด่าแน่ ๆ แล้วถ้าแม่ตายจริง ๆ ฉันต้องช่วยออกค่าทำศพไหม? เงินทองก็ไม่มี ดีไม่ดีจะโดนใช้ให้ไปแบกโลงศพอีก น่าเบื่อชะมัด!'เมื่อคิดได้ดังนี้แล้ว อันฉู่อี้ก็กระแอมไอสองสามที แสร้งทำหน้าตาอิดโรย มือไม้ดูโอนอ่อนปวกเปียก ทำท่าเหมือนคนป่วยหนัก เขายกมือขึ้นกุมหน้าผาก แล้วล้มตัวลงนอนต่อหน้าต่อตาน้องชาย โดยไม่สนว่าแม่ของเขากำลังจะเป็นจะตาย"ฉินห้าว… ไม่ใช่พี่ไม่อยากไปนะ" อันฉู่อี้ดัดเสียงให้อ่อนแรง "แต่พี่เองก็ป่วยหนัก เมื่อคืนออกไปหาฟืนตากพายุหิมะจนไข้ขึ้น ตอนนี้ลุกไม่ขึ้นเลย ปวดหัวจะระเบิดอยู่แล้ว"จ

บทที่ 9 ละครฉากใหญ่ (2) ณ บ้านใหญ่ตระกูลอันบรรยากาศภายในห้องนอนหลักอึมครึมและหนักอึ้งให้ความรู้สึกเหมือนว่ามีก้อนหินวางทับที่ยอดอก อันเหล่ยสือนั่งสูบยาเส้นอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าตึงเครียด ควันสีเทาลอยอบอวลไปทั่วห้อง แต่ไม่อาจกลบกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นอายความตายที่แผ่ซ่านออกมาจากเตียงเตาได้เสียงไอโครก ๆ ของหว่านซิ่วอิงดังแผ่วลงทุกที ลมหายใจอ่อนไหวรวยรินเสมือนเทียนไขที่ใกล้หมดไส้อันฉินห้าวเดินวนไปวนมาด้วยความร้อนใจ ส่วนซูเจียวเหอผู้เป็นสะใภ้รองเอาแต่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู สีหน้าบึ้งตึงเหมือนตูดลิง เธอเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังแล้วบ่นพึมพำออกมาว่า…"ป่านนี้ยังไม่โผล่หัวมาอีก สงสัยคงเอาแต่นอนตีพุงสบายใจเฉิบ ไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับสิ่งใด แม้กระทั่งความเป็นความตายของคนเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่คิดให้ค่า คนแบบพี่ใหญ่ของคุณเนี่ย หวังพึ่งอะไรไม่ได้หรอกค่ะ ฉินห้าว"คำพูดของซูเจียวเหอจัดว่าร้ายกาจและไม่สมควรพูดอย่างยิ่ง แต่ทว่าคนในบ้านกลับเถียงไม่ออกสักคน เพราะดูเหมือนว่าสิ่งที่หล่อนบ้วนออกมา มันจะเป็นความจริงทั้งหมด

บทที่ 10 คลี่คลาย (1)ทันทีที่น้ำวิเศษไหลลงสู่กระเพาะของหว่านซิ่วอิง ปฏิกิริยาตอบสนองบางอย่างก็เกิดขึ้นฉับพลัน ร่างที่เคยเกร็งกระตุกจากการไอโครกคราก ผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาดตา เสียงลมหายใจครืดคราดเพราะมีเสลดติดอยู่ในลำคอ พลันไหลลื่นขึ้น ส่วนจังหวะลมหายใจที่เชื่องช้าและรวยรินก็กลับมาผ่อนจังหวะลมหายใจได้สม่ำเสมออีกครั้ง ใบหน้าที่ซีดเซียวเหมือนไก่ต้มเริ่มมีสีเลือดฝาดจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่พวงแก้ม"อือ..." หว่านซิ่วอิงส่งเสียงครางเบา ๆ ในลำคอ เปลือกตาที่ปิดสนิทมาเป็นชั่วโมงค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้นช้า ๆ ดวงตาฝ้าฟางของหญิงชรากวาดมองไปรอบ ๆ ตัวก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของอันฉู่อี้ ลูกชายคนโตที่หล่อนคิดถึงที่สุด"ฉู่อี้..." เสียงแหบพร่านั้นมีความกังวานขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ลูก...ลูกมาแล้วเหรอ?"ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนอนชั่วอึดใจ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงร้องอุทานของลูกชายคนรอง"แม่! แม่ฟื้นแล้ว!" อันฉู่อี้ยังไม่ทันได้เอ่ยตอบแม่สักคำ เสียงของอันฉินห้าวก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียดื้อ ๆ เพียงชั่วแวบเดียวร่างสูงโปร่งของอันฉินห้าวก็ถลันเข้ามาจับ

บทที่ 11 เสแสร้งจนได้ลาภ (1)"แม่ครับ" อันฉู่อี้เอ่ยเสียงอ่อนน้อม "แม่เพิ่งฟื้น แรงยังน้อย ผลัดให้พ่อลองอุ้มหลานดูดีไหมครับ? พ่อบ่นอยากอุ้มหลานมาตั้งนานแล้วนี่ครับ"หว่านซิ่วอิงพยักหน้าช้า ๆ เธอส่งห่อผ้าที่ห่อหุ้มร่างทารกน้อยให้สามีอย่างระมัดระวัง อันเหล่ยสือชะงักเล็กน้อย ชายชราผู้เคร่งขรึมและเป็นประมุขของบ้าน มักไม่ค่อยแสดงความอ่อนโยนต่อลูกหลาน แต่เมื่อเห็นแววตาคาดหวังของภรรยาและลูกชาย เขาจึงยอมยื่นมือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการทำงานหนักออกไปรับห่อผ้านั้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทันทีที่น้ำหนักของทารกน้อยตกสู่อ้อมแขน อันเหล่ยสือก็ก้มลงมองใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มภายในห่อผ้า อันเจียหลิน ที่รอจังหวะนี้อยู่แล้ว ไม่รอช้าที่จะเปิดฉากการแสดงรอบสอง‘ตาแก่เอ๋ย… อุ้มดี ๆ ล่ะ อย่าทำข้าหล่นนะ ข้านี่แหละคือตัวนำโชคของตระกูลเจ้า’ อันเจียหลินเพ่งมองหน้าผู้เฒ่าอัน แล้วครุ่นคิดในใจตามลำพัง จากนั้นรวบรวมพลังจิตสายอ่อนโยน ขับให้มันแผ่ซ่านออกมาจากร่างเล็ก ๆ ผ่านทะลุชั้นผ้าหลายผืนเข้าสู่ผิวกายของปู

บทที่ 12 วัตถุอันตราย (1)กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปรวดเร็วคล้ายม้าขาววิ่งผ่านช่องหน้าต่าง ฤดูหนาวอันโหดร้ายของปี 1971 ผ่านพ้นไป วนเวียนเข้าสู่อีกหนึ่งฤดูหนาวของปี 1972 ภายในบ้านดินหลังเก่าท้ายหมู่บ้านหงจง แสงตะวันยามบ่ายส่องลอดผ่านกระดาษบุหน้าต่างที่เริ่มเหลืองกรอบเข้ามาเพียงรำไร บรรยากาศภายในห้องอึมครึมสลัวและอับชื้น กลิ่นควันไฟจาง ๆ ผสมกับกลิ่นตุ ๆ ของไม้เก่าลอยอวลอยู่ในอากาศอันเจียหลินในวัย 1 ขวบเต็ม นั่งอยู่บนตักของมารดา ร่างกายของเธออวบอ้วนจ้ำม่ำ ผิวพรรณขาวผ่องคล้ายกับหิมะ ตัดกับสภาพแวดล้อมที่ซอมซ่ออย่างสิ้นเชิง จ้าวเฟยเฟยถือชามบิ่น ๆ ใบหนึ่งไว้ในมือ ในนั้นมี ข้าวต้มที่ใสจนแทบจะมองเห็นก้นชาม เมล็ดข้าวหัก ๆ ลอยฟ่องอยู่เพียงไม่กี่เม็ดเธอใช้ช้อนไม้เก่า ๆ ที่ขอบบิ่นจนเหมือนมีเสี้ยนโผล่ออกมา ตักน้ำข้าวป้อนใส่ปากลูกสาวด้วยท่าทางเบื่อหน่ายอย่างถึงที่สุด จ้าวเฟยเฟยอดทนรอว่า จะได้สมบัติจากแม่สามีตามที่ลูกสาวบอก แต่นี่เวลาก็ล่วงเลยผ่านมา 1 ปีแล้ว ก็ไม่เห็นว่าอันฉู่อี้จะได้รับมรดกอะไรดังนั้นจากที่เคยเอ็นดูลูกสาวเพราะ