Todos los capítulos de 1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย: Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 5 ลูกรักของแม่ (1)อดีตเซียนน้อยเพ่งกระแสจิตเพื่อรวบรวมพลังปราณวิเศษอันน้อยนิดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในแก่นวิญญาณ จากนั้นถ่ายทอดพลังปราณสายหนึ่งผ่านผิวหนังของตนส่งตรงไปยังมวลน้ำในถังใบเล็กและมือของมารดา ทันทีที่มืออันหยาบกร้านซึ่งเต็มไปด้วยรอยแผลปริแตกของจ้าวเฟยเฟยได้สัมผัสกับผิวของลูกสาวและได้สัมผัสกับมวลน้ำในถังใบเล็กปฏิกิริยาอัศจรรย์บางอย่างก็บังเกิดขึ้นอย่างน่าเหลือเชื่อความรู้สึกเจ็บแสบจากปากแผลและรอยแตกตามข้อนิ้วมือค่อย ๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเย็นสบายซาบซ่านเสมือนมีกระแสน้ำอุ่นไหลเวียนผ่านอุ้งมือ จ้าวเฟยเฟยชะงักมือกึกแช่ค้างอยู่ในถังน้ำใบเล็ก แล้วก้มลงมองมือตัวเองด้วยความรู้สึกทึ่งระคนประหลาดใจ"เอ๊ะ..."ภาพที่เห็นอยู่ตอนนี้ทำให้เธอจำต้องเบิกตากว้างจนดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า รอยแดง รอยหยาบ และรอยแผลปริแตกที่เคยมีอยู่บนหลังมือ ค่อย ๆ สมานตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตา ผิวหนังที่เคยหยาบกร้านแห้งแตก กลับมาชุ่มชื้น นุ่มนวล และขาวผ่องราวกับหยกเนื้อดี"นี่มัน..." จ้าวเฟยเ

บทที่ 5 ลูกรักของแม่ (3) จ้าวเฟยเฟยกอดลูกสาวแน่นขึ้น สายตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นแบบใหม่ "ฉู่อี้… เราจะใจร้ายกับเด็กคนนี้ไม่ได้แล้วนะ เพราะเด็กคนนี้คือดาวนำโชคดวงน้อยของเรา แล้วอีกอย่างอันเจียหลินคือเครื่องผลิตความงามของฉัน! ถ้ามีลูกอยู่ด้วยทั้งคน… ฉันก็ไม่ต้องกลัวหน้าแก่หน้าเหี่ยวอีกต่อไป!"เพ้ย! อันฉู่อี้ไม่ได้สนใจเรื่องความงาม แต่สนใจเรื่องปากท้องและความอยู่รอดของตัวเขาเอง สมองอันชาญฉลาดและเห็นแก่ตัวของเขาเริ่มประมวลผลในทันที‘เด็กนี่ทำให้น้ำธรรมดา กลายเป็นน้ำวิเศษที่รักษาแผลภายนอกและบำรุงผิวพรรณได้ แล้วถ้าดื่มเข้าไปล่ะ? มันอาจช่วยรักษาแผลภายในร่างกาย และมันอาจจะช่วยรักษาโรคอื่นได้ด้วย? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ลอบเอาน้ำวิเศษนี่ไปขาย คงจะทำเงินได้ไม่น้อย... หึหึ’ความคิดเรื่องเงินทองและอำนาจแล่นปราดเข้ามาในหัว เขาแสยะยิ้มมุมปาก เค้นเสียงหัวเราะ ‘หึหึ’ อย่างผู้ร้าย ชายหนุ่มผู้เคยเย็นชาเดินเข้าไปใกล้ร่างกลม ๆ ของลูกสาว แล้วใช้นิ้วมือสาก ๆ จิ้มแก้มยุ้ย ๆ ของลูกสาวหนึ่ง

บทที่ 6 ชักใยบงการ (2) [พ่อ! เลิกคิดเรื่องโง่ ๆ แล้วหันไปทางภูเขาเดี๋ยวนี้! ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป] เสียงทารกตัวน้อยสั่งการอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงของอันเจียหลินทรงอำนาจเกินวัย คล้ายกับว่าแม่ทัพหญิงกำลังสั่งการไพร่พลยังไงอย่างงั้น[เดินไปที่เนินเขาลูกที่สอง ทางทิศตะวันออก ตรงนั้นมีต้นสนแห้งตายต้นใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง ที่โคนต้นมีโพรงกระรอก ในนั้นมีไข่ไก่ป่าสิบฟอง กับหัวมันเทศกองใหญ่ที่พวกกระรอกสะสมไว้! ทำตามที่หนูบอกเดี๋ยวนี้! แล้วพวกเราจะรอด]อันฉู่อี้ยืนนิ่งงัน ขมวดคิ้วมุ่น"มันจะมีจริงเหรอเจียหลิน ในโพรงกระรอกนั่นจะมีไข่ไก่ป่าได้ยังไง" เรื่องพรรค์นี้มันเหลือเชื่อเกินไป ในฤดูหนาวที่หิมะท่วมสูงขนาดนี้ จะมีสัตว์ตัวไหนทิ้งเสบียงไว้ให้เขาเก็บกินง่าย ๆ กันล่ะ แล้วถ้ามีไข่ไก่ป่าจริง หนาวขนาดนี้ ป่านนี้มันไม่แข็งเป็นหินหมดแล้วเหรอ‘นังเด็กนี่พูดไปเรื่อยจริง ๆ’ อันฉู่อี้พูดบ่นในใจ แต่ลูกสาวตัวน้อยกลับได้ยินเสียงบ่นในใจของเขาอย่างชัดเจน[โอ๊ย! ถามมากอยู่ได้! จริงหรือไม

บทที่ 7 ผลประโยชน์ร่วม (2) "เป็นยังไงบ้าง?" จ้าวเฟยเฟยถามเสียงสั่น ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะความตื่นเต้นที่กำลังรอฟังคำตอบ "เจอไหม? ลูกพูดจริงหรือเปล่า?"อันฉู่อี้ไม่ตอบคำถามด้วยวาจา แต่เขากระตุกมุมปากยิ้มหยัน พลางปลดห่อเสื้อคลุมที่แบกไว้บนบ่า เอามาวางลงบนเตียงเตาอย่างเบามือเพราะกลัวไข่แตกมือที่หยาบกร้านรีบคลี่ปมผ้าผืนเก่าออก เผยให้เห็นไข่ไก่ป่าเปลือกสีเขียวอมฟ้าสิบฟอง วางเรียงรายกันอยู่คู่กับหัวมันเทศป่าขนาดเท่ากำปั้นกองใหญ่ ผิวของมันเทศยังมีเศษดินชื้น ๆ ติดอยู่ บ่งบอกว่าเพิ่งถูกขุดขึ้นมาสด ๆ ร้อน ๆจ้าวเฟยเฟยเบิกตากว้างจนแทบถลน เธอยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงร้องอุทาน"สวรรค์!" เธอพูดอื้ออึงในลำคอ เอื้อมมือขาวผ่องที่เพิ่งได้รับการฟื้นฟูใหม่ ๆ ไปลูบไล้หัวมันเทศ "มีจริง ๆ ด้วย ใต้หิมะหนาขนาดนั้น มีของกินซ่อนอยู่จริง ๆ"อันฉู่อี้ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง เขาหยิบหัวมันขึ้นมาเดาะเล่นในมือ แววตาเป็นประกายวาวโรจน์"ไม่ใช่แค่มีจริง..." เขาหันไปมองทารกน้อยที่นอนตาแป๋วอยู่ในอ้อมแขนภรรยา "แต่แม่นยำทุกกระเบียดนิ้ว ใต้ต้นไม

บทที่ 8 ความบาดหมาง (1)เช้าวันรุ่งขึ้น ณ บ้านใหญ่ตระกูลอันบ้านหลังนี้เป็นบ้านอิฐหลังเก่าที่ตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้านหงจง แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะดูเก่ากรังตามกาลเวลาไปบ้าง แต่โครงสร้างผนังอิฐและหลังคากระเบื้องหนากลับยังใช้งานได้ดีและไม่ได้เสื่อมสภาพเท่าที่ควรเมื่อเอามาเปรียบเทียบดูแล้ว มันช่างแตกต่างกับบ้านดินหลังซอมซ่อท้ายหมู่บ้านราวฟ้ากับเหวแม้ภายในบ้านหลังใหญ่จะให้ความรู้สึกอบอุ่นและทนทาน แต่บรรยากาศภายในบ้านกลับถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งความโศกเศร้าและกลิ่นยาสมุนไพรเข้มข้นที่ฉุนกึกจนแสบโพรงจมูกบนเตียงเตาขนาดใหญ่ในห้องนอนหลัก มีร่างของหญิงชราผู้หนึ่งนอนอยู่ หญิงชราผู้นี้ คือ หว่านซิ่วอิง เจ้าตัวนอนซมอยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา ใบหน้าของเธอซีดเซียวหม่นหมอง ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย เสียงหายใจดังครืดคราดเหมือนมีเสมหะก้อนใหญ่ติดอยู่ในลำคอเป็นปื้น ๆ"แค่ก! แค่ก! โครก! อึก..."หว่านซิ่วอิงไอโครกแค่กอย่างรุนแรง ร่างกายผอมแห้งเกร็งกระตุกหลายครั้ง ก่อนจะสำรอกลิ่มเลือดสีแดงคล้ำออกมาเปรอะเปื้อนผ้าเช็ด