Todos los capítulos de 1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย: Capítulo 41 - Capítulo 50

บทที่ 33 เจตนาไม่บริสุทธิ์ (2) อันฉู่อี้รู้สึกโล่งใจ ที่ในที่สุดหลิวถงก็เดินออกมาจากจุดนั้นหลิวถงเดินต่อไปที่เตียงเตา ก้มลงมองใต้เตียงเตาที่มืดมิดและเต็มไปด้วยฟืนและหยากไย่ เขามองหา ‘ร่องรอย’ บางอย่าง ที่อาจส่งผลเสียต่อเขาในอนาคตได้เผื่อว่าอันฉู่อี้ซ่อนอาวุธหรือเอกสารสำคัญอะไรไว้ เขาจะได้รีบจัดการทำลายมันซะ แต่ทว่าสิ่งที่หลิวถงพบเห็นภายในบ้านหลังนี้ กลับไม่มีอาวุธหนัก ไม่มีเอกสารสำคัญที่ส่อแววว่าจะเอาผิดหรือเปิดโปงเขาได้หลิวถงพบเพียงความว่างเปล่า ความยากจน และกลิ่นอับของคนจนตรอก"เฮ้อ..." หลิวถงถอนหายใจยาว หันกลับมาหาอันฉู่อี้กับภรรยาและลูกสาวตัวน้อย "ดูท่าทางนายจะหมดสภาพแล้วจริง ๆ สินะ น้องชาย เสือร้ายแห่งกองพลปักกิ่งกลายเป็นแมวป่วยไปเสียแล้ว"อันฉู่อี้ฝืนยิ้มแห้ง ๆ "เสืออะไรกันครับพี่ถง ตอนนี้ผมเป็นแค่หมาขี้เรื้อนที่รอวันตายเท่านั้นแหละ""ฮึ ดีแล้ว" หลิวถงพึมพำเบา ๆ จนแทบไม่ได้ยินเสียง "แบบนี้แหละดีสำหรับแก"เขารู้สึกวางใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง อันฉู่อี้ในสภาพนี้ไม่มีทางเป็นภัย

บทที่ 19 รังแกเจียหลินไม่ได้ง่ายขนาดนั้น (1)เช้าวันต่อมา…อันเจียหลินนอนอยู่บ้านคนเดียวอีกตามเคย เด็กน้อยรีบลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาแล้วเดินต้วมเตี้ยมมาที่เขตท้ายหมู่บ้านบริเวณคอกวัว เธออยากรู้ว่าเถาไป๋เทียนวันนี้เป็นยังไงบ้างโชคดีที่อากาศด้านนอกไม่ได้หนาวมากเท่าไหร่ถ้าเทียบกับวันอื่น ๆ อันเจียหลินน้อยจึงเลือกออกมาใช้ชีวิตข้างนอก ดีกว่าเอาแต่นอนอุดอู้อยู่ในบ้านคนเดียวระหว่างที่อันเจียหลินกำลังเดินอยู่บนเส้นทางเล็ก ๆ ที่ใกล้จะถึงเขตคอกวัวอยู่เต็มที จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงผิวปากดังมาจากซุ้มกองฟางด้านข้าง ไม่นานเด็กชายวัย 7 ขวบและ 6 ขวบสามคนก็กระโดดออกมาจากหลังกองฟางเป็น จ้างลิ่ว กวนเสียน และเหม่าชาง พวกอันธพาลน้อยอ่อนหัดที่ชอบหาเรื่องรังแกคนอื่นไปทั่ว “อันเจียหลิน… เมื่อวานนี้แกโกหกพวกฉันทำไม พ่อไม่ได้ตามหาฉันสักหน่อย” จ้างลิ่วลูกชายตัวดีของจ้างต้าไห่เอ่ยกับอันเจียหลินเสียงแข็ง “พี่ลิ่ว! นังเด็กนั่นมันโกหกพวกเรา เพื่อที่จะได

บทที่ 20 บุญคุณต้องทดแทน (1)“กลัวเหรอ?” อันเจียหลินเอ่ยถามเถาไป๋เทียนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเมื่อครู่หลายเท่าตัว เด็กชายไม่ได้ตอบอะไร เขาทำตัวเหมือนคนเป็นใบ้อีกแล้วอันเจียหลินไม่ได้ถือสา หล่อนล้วงมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋าสะพายใบเล็ก แสร้งทำท่าเหมือนกับกำลังควานมือหาของ แต่แท้จริงแล้วเธอกำลังใช้พลังวิเศษเสกซาลาเปาไส้หมูสับอยู่ต่างหากไม่นานแสงสีทองอ่อน ๆ ก็สว่างวาบขึ้นในกระเป๋าใบเล็ก น้ำหนักของซาลาเปาสามชิ้นทำให้กระเป๋าใบน้อยของเธอปูดตุงขึ้นมาทันตาเห็น อันเจียหลินเดินฉับ ๆ ก้าวไปข้างหน้า ยื่นซาลาเปาไส้หมูสามชิ้นยัดใส่มือเถาไป๋เทียนอย่างรีบร้อนคราวนี้เด็กชายแซ่เถาไม่ลังเลที่จะรับมันเอาไว้ มือของเขากำซาลาเปาไว้แน่นราวกับกลัวว่ามันจะระเหยหายไปในอากาศดวงตาของเถาไป๋เทียนที่จ้องมองอันเจียหลินเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ แต่ทว่าเขาไม่คิดจะถามเธอ ตราบใดที่เธอไม่รังแกเขา และยังดีกับเขา ไม่ว่าเธอจะเป็นตัวอะไร เถาไป๋เทียนคนนี้ก็ไม่คิดรังเกียจเธอ และไม่คิดถือสาในสิ่งที่เธอเป็น ต่อให้เธอเป็นภูตผีปีศาจจริง เขาก็ยินดีจะทำตัวเป็นค

บทที่ 21 สหายในวันวาน (1)1 สัปดาห์ผ่านไปแสงตะวันยามสายสาดส่องลงมายังหมู่บ้านหงจงอย่างเจิดจ้าผิดปกติ เพราะในทุก ๆ วันอากาศมักหนาวเหน็บ ท้องฟ้าส่วนใหญ่มักมีเมฆมืดครึ้ม หากมีแสงแดดก็เป็นเพียงแสงแดดอ่อนจางเท่านั้น ผิดกับวันนี้ที่ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีครามใสไร้เมฆหมอกอึมครึมขมุกขมัววันนี้เป็นวันที่อากาศแจ่มใสจนน่าแปลกใจสำหรับฤดูหนาวในมณฑลเฮยหลงเจียง หิมะที่ปกคลุมหลังคาบ้าน เริ่มละลายกลายเป็นหยดน้ำ ร่วงหล่นลงมากระทบพื้นดังติ๋ง ๆกริ๊ง! กริ๊ง!เสียงกระดิ่งจักรยานที่ดังกังวานและเร่งรีบ ทำลายความเงียบสงบของหมู่บ้านหงจงลง ชาวบ้านที่กำลังทำงานบ้านหรือจับกลุ่มคุยกันอยู่ตามหน้าลานตากข้าวโพด ต่างพากันชะโงกหน้าออกมามองด้วยความสนใจ ในยุคสมัยที่การสื่อสารยากลำบากยิ่งกว่าการขุดทอง การปรากฏตัวของบุรุษไปรษณีย์ในชุดเครื่องแบบสีเขียวมะกอกถือเป็นเรื่องตื่นเต้นประจำหมู่บ้านใครได้รับจดหมายย่อมตกเป็นเป้าสายตาแห่งความอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนบ้านทันที จักรยานคันเก่าที่มีตะกร้าหน้ารถบรรทุกซองจดหมายและพัสดุต่าง ๆ

บทที่ 22 มิตรภาพจอมปลอม (1)เพล้ง!เสียงปริศนาคล้ายแก้วแตกดังขึ้นในหัวของอันฉู่อี้ ภาพในนิมิตสูญสลายหายไป สติสัมปชัญญะของอันฉู่อี้ไหลคืนสู่ร่าง ตอนนี้เขากลับคืนสู่โลกแห่งความจริงแล้วจดหมายในมือที่เมื่อครู่เขากอดไว้อย่างทะนุถนอม เวลานี้ร่วงหล่นลงบนโต๊ะเหมือนเป็นของร้อนจัด ใบหน้าของอันฉู่อี้ที่เคยแดงระเรื่อด้วยความปีติ กลับกลายเป็นสีขาวเผือดคล้ายกระดาษโง่ ๆ หนึ่งแผ่น"ฉู่อี้… พี่เป็นอะไรไป?" จ้าวเฟยเฟยสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอรีบเข้ามาจับแขนสามี "ทำไมหน้าซีดขนาดนั้น? หรือว่าพี่ป่วย?"อันฉู่อี้ไม่ได้ตอบ เขานั่งนิ่งเหมือนก้อนหิน แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความโกรธแค้น อันฉู่อี้กัดฟันแน่นจนเส้นกรามขึ้นนูนเด่นชัด ดวงตาที่เคยมีน้ำตาคลอหน่วย ตอนนี้แห้งผากและลุกโชนไปด้วยไฟแห่งโทสะ ความจริงที่ได้รับรู้มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกมีดแทง เพื่อนรักที่เขาเทิดทูนแท้จริงแล้วคือศัตรูตัวฉกาจที่ทำลายชีวิตเขามาโดยตลอด และตอนนี้มันก็ยังคิดจะตามมาฆ่าปิดปากเขาอีก!ช่างเป็นเพื่อนที่ชั่วช้าจริง ๆ"ไอ้หลิวถง..." อันฉู่