Todos los capítulos de 1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย: Capítulo 31 - Capítulo 40

บทที่ 13 นิมิตเสมือนจริง (2) "ไม่...ไม่เอาแล้ว… จะมีทองอีกกี่ชิ้น ฉันก็ไม่อยากได้มันแล้ว" จ้าวเฟยเฟยพึมพำเสียงสั่น ฟันกระทบกันดังกึก ๆ "ฉันไม่อยากโดนโกนหัว… ฉันไม่อยากไปค่ายแรงงาน… ฉันไม่อยากมีจุดจบแบบนั้น"อันฉู่อี้เองก็มีสภาพไม่ต่างกัน เขาถอยกรูดไปยืนพิงผนังบ้าน หายใจหอบถี่ ภาพในนิมิตเมื่อครู่มันช่างสมจริงจนเขารู้สึกเหมือนยังมีเชือกมัดอยู่ที่ข้อมือของเขาอยู่เลย เขาเป็นอดีตทหาร เขารู้แน่แก่ใจว่าภาพเหล่านั้นมันไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยสักนิดภาพที่ฉายชัดอยู่ในหัว มันคือชะตากรรมของคนที่กล้าท้าทายกฎระเบียบในยุคสมัยนี้!อันฉู่อี้ใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งกุมหน้าอกของตนไว้แน่น ซึ่งภายใต้อกเสื้อข้างนั้นมีช้อนทองคำซ่อนอยู่ ในสมองของอันฉู่อี้กำลังคิดประมวลผลหลายอย่าง หากเก็บของสิ่งนี้ไว้กับตัวก็อันตรายเหลือเกิน แต่หากจะโยนทิ้งไปเฉย ๆ ก็น่าเสียดายเกินไปและไม่นานนักสมองอันชาญฉลาดและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเขาก็เริ่มทำงานแข่งกับความกลัว จิตใต้สำนึกในสมองซีกซ้ายมันบอกกับเขาว่า ‘ถ้าวางแผนให้ดี ก็ไม่มีอะไรให้ต้องกลัว

บทที่ 14 แลกเปลี่ยน (2) อันฉู่อี้แสยะยิ้มมุบมิบภายใต้ผ้าพันคอผืนหนา เขารู้สึกถึงน้ำหนักของย่ามที่กดทับลงมาบนหัวไหล่ ซึ่งก็คือน้ำหนักของความมั่งคั่งและความอยู่รอดของครอบครัวน้อย ๆ ของเขา‘ตั้งแต่มียัยหนูเจียหลิน อะไร ๆ ก็ง่ายดายไปหมด’เขาคิดในใจขณะก้าวเท้าเหยียบย่ำลงบนพื้นหิมะ หมายมุ่งจะกลับสู่บ้านดินซอมซ่อในหมู่บ้านหงจง ที่ซึ่งภรรยาและลูกสาวกำลังรอคอยความสำเร็จของเขาในค่ำคืนนี้อย่างใจจดใจจ่อ บรรยากาศภายในป่าสนทึบยามค่ำคืนมันเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหิมะตกกระทบพื้น อันฉู่อี้หยุดฝีเท้ากึกกลางคัน เพราะผงะกับร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าพ่อค้าหน้าบากในตลาดมืดและพวกอีกสองคน แอบสะกดรอยตามเขามา และฉวยโอกาสมายืนขวางทางเขาไว้ ตอนนี้แสงจันทร์ริบหรี่ส่องกระทบดวงตาที่แข็งกร้าวของเขา บ่งบอกให้อีกฝ่ายรับรู้ได้ว่า เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่ถูกสะกดรอยตามแบบนี้อย่างไรการเจรจาแลกเปลี่ยนสินค้าก็สิ้นสุดลงแล้ว คนซื้อไม่มีสิทธิ์แอบติดตามคนขาย!“มีอะไร! ตามมาทำไม!&rdquo

บทที่ 15 ผ้าขี้ริ้วห่อทอง (2) อันฉู่อี้ใช้จอบขุดดินให้ลึกลงไปราวครึ่งช่วงแขน จากนั้นวางไหดินเผาลงไปในหลุม แล้วกลบดินทับจนแน่นหนา ต่อด้วยนำฟางเก่า ๆ และกองฟืนมาวางทับไว้อีกที รับรองว่า! ถ้าถูกค้นบ้าน พวกคนนอกไม่มีทางหาทองชิ้นนี้เจออย่างแน่นอน"ต่อให้ใครมาค้นบ้าน ก็ไม่มีทางนึกถึงว่าเราจะเอาของมีค่ามาฝังไว้ตรงนี้" อันฉู่อี้เอ่ยเสียงเข้ม ดวงตาของเขาขึ้นประกายวาวโรจน์จ้าวเฟยเฟยพยักหน้ารัว ๆ ตอนนี้เธอเชื่อฟังสามีมาก สามีว่ายังไงเธอก็ว่าไปตามนั้น เพราะนอกจากลูกสาวแล้ว อันฉู่อี้คือคนเดียวที่จะสามารถทำให้เธอกลับมาร่ำรวยได้"เรารวยแล้วใช่ไหมพี่?" เธอถามเสียงเบาหวิว"ไม่… เรายังไม่รวย" อันฉู่อี้แย้งทันควัน เขานั่งลงบนขอบเตียง ถอดรองเท้าที่เหม็นอับออก "เราเป็นแค่คนจนที่มีเงินเก็บ และตราบใดที่สังคมข้างนอกยังบ้าคลั่งแบบนี้ เราก็ต้องแกล้งจนต่อไป"เขาปีนขึ้นไปบนเตียงเตาที่อุ่นสบายจากความร้อนของฟืนด้านล่าง อันฉู่อี้ล้มตัวลงนอนข้าง ๆ ลูกสาว เขาเอื้อมมือไปลูบศีรษะเล็ก ๆ ของอันเจียหลินเบา ๆเด็กน้อยขยับตัวเล็กน้อย ส่งเสียงค

บทที่ 16 เปลี่ยนแปลงรุดหน้า (2) วันนี้เป็นวันเกิดของอันเจียหลินอันเจียหลินในวัยห้าขวบเติบโตขึ้นเป็นดรุณีน้อยที่งดงามเปรียบเหมือนตุ๊กตาหยกขาวแกะสลักที่หาดูได้ยาก แก้มยุ้ย ๆ อมชมพูระเรื่อน่าหยิก ดวงตากลมโตดำขลับสุกใสฉายแววฉลาดเฉลียวเกินวัยในสายตาชาวบ้าน เธอคือเด็กหญิงที่ว่านอนสอนง่าย เรียบร้อย ไม่มีพิษมีภัย และกตัญญูรู้คุณ เป็นที่รักของคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้าน แต่แท้จริงแล้วน้อยคนนักที่จะรู้ว่าเธอคือ ‘กุนซือใหญ่’ ผู้อยู่เบื้องหลังความอยู่รอดและความมั่งคั่งแบบลับ ๆ ของบ้านตระกูลอันหลังน้อยเช้าตรู่ของวันที่อากาศยังคงเย็นยะเยือก แต่ไม่มีพายุหิมะที่หนาวเหน็บโปรยปรายลงมาบนหลังคาบ้านของผู้คนเหมือนเมื่อหลายวันก่อนแสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามาในห้องนอนของบ้านดินหลังน้อย อันฉู่อี้และจ้าวเฟยเฟยออกไปทำงานที่แปลงนารวมตั้งแต่เช้ามืด ทิ้งให้ลูกสาววัยห้าขวบนอนหลับพักผ่อนอยู่บนเตียงเตาเพียงลำพังตามความเคยชิน เพราะพวกเขาเข้าใจดีว่าลูกสาวคนนี้ดูแลตัวเองได้ดียิ่งกว่าผู้ใหญ่เสียอีก จึงไม่มีอะไรให้ต้องห่ว

บทที่ 17 พี่ชายผู้น่าสงสาร (2) สายลมสายหนึ่งพัดผ่านรั้วไม้ผุพังที่กั้นอาณาเขตระหว่างหมู่บ้านคนปกติกับคอกวัวเกิดเป็นเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงร้องไห้ของภูติผี กลิ่นเหม็นอับของมูลสัตว์ที่หมักหมมผสมกับกลิ่นยาต้มสมุนไพรฉุนจมูก ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศที่หนาวเย็นสถานที่แห่งนี้คือรอยด่างพร้อยของหมู่บ้านหงจง บ้านดินแถวนี้ทรุดโทรมหนักกว่าบ้านดินหลังซอมซ่อของหล่อนซะอีก บ้านดินหลายหลังมีหลังคาที่ผุเก่าจนเกือบจะพังลงมาทับหัวผู้อยู่อาศัย ผนังบ้านมีรูโหว่ที่ถูกอุดด้วยฟางและโคลนตมอย่างลวก ๆผู้ที่อาศัยอยู่ในโซนนี้มีชีวิตที่ลำบากลำบนอย่างแสนสาหัส พวกเขาคือผู้ที่ถูกส่งมาดัดนิสัย ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ต้องทำงานหนักเยี่ยงทาส และมีสถานะต่ำต้อยยิ่งกว่าสุนัขจรจัด อันเจียหลินในร่างเด็กหญิงวัยห้าขวบ ยืนกอดอกมองภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจความสกปรก แต่เธอกำลังพิจารณาสิ่งที่ตาเห็นไม่นาน… เธอก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตสายหนึ่งที่แผ่พุ่งออกมาจากมุมมืดของคอกวัวคอกที่สอง"ที่นี่สินะแหล่งเพาะพันธุ์มังกรในโคลนตม" เธอพึมพำเสียงเ