1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย

บทนำ บทลงโทษที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง (1)เหนือชั้นเมฆาเก้าชั้นฟ้า คือถิ่นดินแดนสวรรค์อันวิจิตรตระการตาซึ่งปกคลุมด้วยไอหมอกศักดิ์สิทธิ์ แสงสีทองสาดส่องกระทบศาลาหยกขาวสะท้อนประกายระยิบระยับออกมาคล้ายหมู่เพชรนิลจินดา ถัดมาเพียงเล็กน้อยคือสวนท้อพันปีของสรวงสวรรค์ ต้นท้อเซียนสูงตระหง่านออกผลทั่วทั้งต้น ผลท้อสุกปลั่งสีส้มอมชมพูค่อนไปทางแดงสวย ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วอาณาบริเวณ ทว่า ณ มุมหนึ่งของสวนสวรรค์อันเงียบสงบ ต้นอิงฮวา [1] ขนาดมหึมากลับแผ่กิ่งก้านสาขาบดบังแสงตะวัน กลีบดอกสีชมพูอ่อนโปรยปรายลงมาดั่งหิมะแรกฤดูบนกิ่งไม้ใหญ่ที่ยื่นออกมานอกศาลา มีร่างเล็กจ้อยของเด็กหญิงผู้หนึ่งกำลังนอนราบไปกับกิ่งไม้ใหญ่ ขาข้างหนึ่งชันขึ้น ขาข้างหนึ่งทิ้งน้ำหนักพาดลงมาด้านล่าง แล้วแกว่งไปแกว่งมาอย่างเกียจคร้าน เด็กหญิงผู้นั้นสวมอาภรณ์สีชมพูไล่เฉดสีจากเข้มไปหาอ่อน ดู ๆ แล้วก็ดุจดั่งกลีบดอกอิงฮวาต้นนี้ไม่มีผิดเพี้ยน ผมของนางเป็นผมยาวสลวยสีดำขลับ แต่ถูกมัดเป็นจุกกลมสองข้างคล้ายหูกระต่าย ตรงบริเวณนั้นประดับด้วยปิ่นปักผมรูปดอกเถาฮวา [2] พวงแก้มยุ้ยขาวผ่องอมชมพู ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มราวกับผลอิงเถา [3] รูปลักษณ์ภ

บทที่ 1 สารเลวอย่างไร้ที่ติ (1)ณ มณฑลเฮยหลงเจียง ต้นเดือนธันวาคม ปี ค.ศ. 1971ลมหนาวจากไซบีเรียพัดกระโชกแรงจนเกิดเสียงหวีดหวิวคล้ายกับเสียงร้องครวญครางของภูตผีปีศาจ พายุหิมะที่โหมกระหน่ำติดต่อกันหลายวันเปลี่ยนเมืองทั้งเมืองให้กลายเป็นสีขาวโพลนจนสุดลูกหูลูกตา อุณหภูมิดิ่งลงจนต่ำกว่าลบสามสิบองศาเซลเซียส ส่งผลให้แม่น้ำทุกสายจับตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งหนากว่าร้อยเซนติเมตร แม้แต่น้ำลายที่ถ่มออกจากปากหมาด ๆ ยังแข็งตัวก่อนจะตกถึงพื้นณ ท้ายหมู่บ้านหงจง สังกัดคอมมูนกวงหมิง ท่ามกลางความหนาวเหน็บที่เงียบเหงาและเวิ้งว้าง มีสิ่งปลูกสร้างซอมซ่อหลังหนึ่งตั้งตระหง่านท้าทายลมพายุ คำว่า ‘ซอมซ่อ’ ในที่นี้ อธิบายให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือบ้านดินชั้นเดียวที่ถูกดัดแปลงมาจากห้องเก็บฟางเก่าซึ่งอยู่ใกล้กับคอกม้าและอยู่ใกล้กับคอกวัวของหน่วยผลิต สภาพของมันทรุดโทรมจนน่าเวทนา ผนังดินเหนียวผสมฟางมีรอยแตกร้าวเป็นทางยาว ลมหนาวเหน็บเล็ดลอดเข้ามาทางรอยแยกเหล่านั้น นอกจากนี้กลิ่นเหม็นสาบของมูลสัตว์ที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศยังเล็ดลอดผ่านรอยแยกของผนังบ้านเข้ามารบกวนคนในบ้านจนชวนให้รู้สึกแสบโพรงจมูกตอนนี้ความมืดมิดของรัตติกาล

บทที่ 2 ไร้ความยินดี (1)"ฉู่อี้! แกมัวยืนบื้ออยู่ทำไม! รีบช่วยฉันสิ! ฉันปวดท้องจะคลอดลูกของแกจนจะตายอยู่แล้ว" จ้าวเฟยเฟยกรีดร้องเสียงแหลม "ถ้าฉันตาย แกก็ไม่ได้ดีไปกว่าฆาตกรหรอก!"จริงสินะ! คำว่าฆาตกรมันสามารถทำให้ชีวิตของคนคนหนึ่งล่มจมได้ง่าย ๆ เลยล่ะคำว่า ‘ฆาตกร’ ที่เอ่ยออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจจากปากของจ้าวเฟยเฟยมันสะกิดใจอันฉู่อี้ไปจังหวะหนึ่ง ทำให้เขาฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า จะปล่อยให้หล่อนตายในคืนนี้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะหากคนในคอมมูนรู้ว่า เขาจงใจปล่อยให้หล่อนนอนตายทั้งกลมอยู่ที่นี่คนเดียว คนในคอมมูนจะต้องเอาเรื่องนี้ไปแจ้งต่อทางการ สุดท้ายแล้วเขาก็จะโดนประกาศจับ ฐานความผิดเจตนาละเลยคนเจ็บกระทั่งปล่อยให้คนตายโดยไม่ให้ความช่วยเหลือ อันฉู่อี้ไม่ได้ห่วงเมีย ไม่ได้กลัวเมียตาย แต่เขากลัวมีความผิดติดตัวต่างหาก ชายหนุ่มถอนหายใจออกมายาวเหยียดอย่างหงุดหงิดใจ"หุบปากซะ!" เขากระชากผ้าห่มผืนเก่า ๆ อีกผืนที่พาดอยู่ข้างก้อนฟางโยนลงไปคลุมร่างให้เธอแบบลวก ๆ แล้วเดินหายไปโดยไม่พูดอะไรต่ออีกสักพักหนึ่งเขาก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับอุปกรณ์ตัดสายสะดือเด็ก และผ้าห่อตัวสำหรับเด็กในตะกร้าหนึ่งใบ ใบหน้าของเขาดูบูด

บทที่ 3 เป่าหู (1)ดวงตากลมเล็กจ้องมองเข้าไปในม่านตาของพ่อแม่อย่างลึกซึ้ง ไม่นานเท่าไหร่ม่านหมอกแห่งกาลเวลาก็เปิดออกในห้วงจิตของอันเจียหลินภาพอนาคตที่ยังมาไม่ถึงฉายชัดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ อย่างกับภาพยนตร์ม้วนเก่าที่ถูกฉายซ้ำ ภาพแรกที่ปรากฏชัดคือชะตากรรมของมารดา! ในนิมิตนั้นเธอเห็นจ้าวเฟยเฟยในวัยสามสิบปีกว่า ๆ รูปร่างผอมโซ ใบหน้าที่เคยงดงามในปัจจุบันเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นดูน่าเกลียดน่ากลัว จมูกที่เคยคมโด่งและเชิดรั้น กลายเป็นจมูกที่บิดเบี้ยวผิดรูป เป็นผลพวงมาจากการถูกทุบตี จ้าวเฟยเฟยกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างถนนที่มีผงละอองหิมะโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าไม่ขาดสาย หล่อนสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวเปรอะเปื้อนคราบดำคราบไคล อ้าปากร้องขอเศษอาหารจากผู้คนที่เดินผ่านไปมา ดูแล้วก็ช่างน่าสมเพชเวทนานัก‘นี่สินะ จุดจบของมารดาสารเลว’  อันเจียหลินเพ่งมอง พลางครุ่นคิดในใจจ้าวเฟยเฟยทิ้งลูกทิ้งผัวหนีตามผู้ชายไป คิดว่าจะได้เป็นคุณนาย สุดท้ายกลายเป็นแค่เมียน้อยลับ ๆ พอเมียหลวงรู้เรื่องเข้า ก

บทที่ 4 เป็นแม่คนใครว่าง่าย (1)เช้าวันใหม่ของฤดูหนาวช่างจืดจางและไร้ซึ่งความอบอุ่นสิ้นดี แสงตะวันของรุ่งอรุณสาดส่องลอดผ่านรอยแตกของผนังดินเข้ามาเป็นลำแสงเล็ก ๆ ตกกระทบกับผงฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในม่านอากาศ กองฟืนน้อยนิดที่อันฉู่อี้อุตส่าห์ฝ่าพายุหิมะไปหามาได้เมื่อคืนนี้ เวลานี้มอดดับลงจนเหลือเพียงซากเถ้าถ่านสีเทาหม่น ความหนาวเหน็บที่เคยถูกไล่ต้อนออกไปจากห้องหับ ตอนนี้กลับมาทวงพื้นที่คืนแล้ว มันแทรกซึมผ่านรอยแยกของประตูหน้าต่างบ้าน คืบคลานเข้ามาเกาะกุมกระดูกดำของผู้คนที่อาศัยอยู่ภายในบ้านดินซอมซ่อหลังนี้เสียงลมหวีดหวิวด้านนอกยังคงดังต่อเนื่องแทบไม่ต่างจากเสียงของสัตว์ร้ายคำราม มันตอกย้ำถึงความโดดเดี่ยวและความสิ้นหวังของบ้านดินหลังน้อยที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านหงจงได้เป็นอย่างดี บนเตียงเตาที่เริ่มเย็นชืดจ้าวเฟยเฟยขยับตัวตื่นขึ้นอย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดจากการคลอดบุตรเมื่อคืนนี้ ยังคงตกค้างอยู่ทั่วสรรพางค์กาย เธอรู้สึกเหมือนว่าร่างกายท่อนล่างฉีกขาดออกเป็นเสี่ยง ๆ และเรี่ยวแรงที่มีอยู่อย่างน้อยนิด ยิ