Library
Search
1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย

1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย

รักโบราณ
last updateLast Updated : 2026-09-17
By:  หวงตี้nyUpdated just now
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
81Chapters
504views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

Synopsis

แฟนตาซี

นางเอกเก่ง

สะใจ

อัจฉริยะตัวน้อยน่ารัก

กล้าหาญ

ยากจน

อ่านใจ

เกิดใหม่

พลังพิเศษ

สวรรค์ลงโทษให้เทพธิดาผู้สูงส่งและเย่อหยิ่งอย่างหวังเปาเป่าลงมาจุติที่โลกมนุษย์ ภารกิจของเธอคือเอาตัวรอดให้ได้ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย และต้องเปลี่ยนพ่อแม่ตัวร้ายให้กลายเป็นคนดี เหอะ! นี่มันแกล้งกันชัด ๆ

View More

Chapter 1

ข้อมูลเรื่อง

คำโปรย

สวรรค์ลงโทษให้เทพธิดาผู้สูงส่งและเย่อหยิ่งอย่างหวังเปาเป่าลงมาจุติที่โลกมนุษย์ ภารกิจของเธอคือเอาตัวรอดให้ได้ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย และต้องเปลี่ยนพ่อแม่ตัวร้ายให้กลายเป็นคนดี เหอะ! นี่มันแกล้งกันชัด ๆ

----------

แนะนำเรื่อง

เพราะความเย่อหยิ่งและทะนงตนแท้ ๆ จึงทำให้เซียนหญิงที่บำเพ็ญเพียรมานับพันปี จำต้องตกสวรรค์กลายมาเป็นเทพธิดาน้อยผู้ตกอับ ต้องเกิดในครรภ์ของมารดาที่เกียจคร้าน รักสวยรักงาม รักสบาย และจ้องจะทิ้งลูกทิ้งผัวไปหาชายอื่น

ผู้เป็นบิดาก็ใช่ว่าจะน้อยหน้าไปกว่ากัน รายนั้นทั้งเห็นแก่ตัว มุทะลุ และปากหนัก ชอบแช่งให้ภรรยากับลูกตาย ๆ ไปซะ ตนจะได้ไร้พันธะถ่วงแข้งถ่วงขา

‘เหอะ! ช่างเป็นวาสนาที่บัดซบจริง ๆ’ เทพธิดาหวังเปาเป่าที่อยู่ในคราบของทารกน้อยคิดในใจ ‘เง็กเซียนฮ่องเต้ ท่านช่างสรรหาบิดามารดาให้ข้าได้เลวทรามสมคำคุยของท่านนัก’

วินาทีแรกที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในคราบของทารกน้อย ภารกิจเปลี่ยนแปลงพ่อแม่ตัวร้ายให้กลายเป็นคนดี ก็ถือเป็นอันเริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างสมบูรณ์

มาลุ้นกันว่าชะตาชีวิตของเทพธิดาน้อยผู้ตกอับในโลกมนุษย์ จะรอด? หรือ จะร่วง? เธอจะสามารถกลับคืนสู่สวรรค์เก้าชั้นฟ้าได้หรือเปล่า และที่สำคัญคือ! เธอจะเปลี่ยนแปลงพ่อแม่ตัวร้ายได้จริงเหรอ?

----------

ข้อมูลเรื่อง

เรื่อง : 1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย

เขียน : หวงตี้ny

สำนักพิมพ์ : ครีษมายัน1638

เผยแพร่อีบุ๊คครั้งแรก : มีนาคม 2569

จัดรูปเล่ม/พิสูจน์อักษร : เว้าวอนอักษร

ติดต่อนักเขียน อีเมล : supranee.phumphila@kkumail.com

ติดตามผลงานนักเขียน แฟนเพจ : ครีษมายัน1638Writing

----------

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้ถูกแต่งขึ้นจากจินตนาการเท่านั้น ไม่ได้อิงหลักการใด สถานที่และตัวละครล้วนถูกสมมุติขึ้นมาทั้งสิ้น

นิยายเรื่อง 1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายไปเผยแพร่หรือกระทำการใด ๆ ก่อนได้รับการอนุญาตจากผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์

เว้นแต่ได้รับการอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากเจ้าของผลงาน หากฝ่าฝืนจะดำเนินการทางกฎหมายต่อผู้กระทำการละเมิดอย่างเด็ดขาดโดยไม่มีข้อยกเว้น

หากผิดพลาดประการใด  โปรดชี้แนะด้วยคำสุภาพ เนื่องจากนักเขียนใจบาง ขอให้สนุกกับโลกจินตนาการของหวงตี้คนงาม ณ บัดนี้  

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

You may also like

New Release Novels

No Comments
81 Chapters
ข้อมูลเรื่อง
คำโปรยสวรรค์ลงโทษให้เทพธิดาผู้สูงส่งและเย่อหยิ่งอย่างหวังเปาเป่าลงมาจุติที่โลกมนุษย์ ภารกิจของเธอคือเอาตัวรอดให้ได้ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย และต้องเปลี่ยนพ่อแม่ตัวร้ายให้กลายเป็นคนดี เหอะ! นี่มันแกล้งกันชัด ๆ----------แนะนำเรื่องเพราะความเย่อหยิ่งและทะนงตนแท้ ๆ จึงทำให้เซียนหญิงที่บำเพ็ญเพียรมานับพันปี จำต้องตกสวรรค์กลายมาเป็นเทพธิดาน้อยผู้ตกอับ ต้องเกิดในครรภ์ของมารดาที่เกียจคร้าน รักสวยรักงาม รักสบาย และจ้องจะทิ้งลูกทิ้งผัวไปหาชายอื่นผู้เป็นบิดาก็ใช่ว่าจะน้อยหน้าไปกว่ากัน รายนั้นทั้งเห็นแก่ตัว มุทะลุ และปากหนัก ชอบแช่งให้ภรรยากับลูกตาย ๆ ไปซะ ตนจะได้ไร้พันธะถ่วงแข้งถ่วงขา‘เหอะ! ช่างเป็นวาสนาที่บัดซบจริง ๆ’ เทพธิดาหวังเปาเป่าที่อยู่ในคราบของทารกน้อยคิดในใจ ‘เง็กเซียนฮ่องเต้ ท่านช่างสรรหาบิดามารดาให้ข้าได้เลวทรามสมคำคุยของท่านนัก’วินาทีแรกที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในคราบของทารกน้อย ภารกิจเปลี่ยนแปลงพ่อแม่ตัวร้ายให้กลายเป็นคนดี ก็ถือเป็นอันเริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างสมบูรณ์มาลุ้นกันว่าชะตาชีวิตของเทพธิดาน้อยผู้ตกอับในโลกมนุษย์ จะรอด? หรือ จะร่วง? เธอจะสามารถกลับคืนสู่สวรรค์เก้าชั้นฟ้าได้หร
last updateLast Updated : 2026-07-06
Read more
บทนำ บทลงโทษที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง (1)
บทนำ บทลงโทษที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง (1)เหนือชั้นเมฆาเก้าชั้นฟ้า คือถิ่นดินแดนสวรรค์อันวิจิตรตระการตาซึ่งปกคลุมด้วยไอหมอกศักดิ์สิทธิ์ แสงสีทองสาดส่องกระทบศาลาหยกขาวสะท้อนประกายระยิบระยับออกมาคล้ายหมู่เพชรนิลจินดา ถัดมาเพียงเล็กน้อยคือสวนท้อพันปีของสรวงสวรรค์ ต้นท้อเซียนสูงตระหง่านออกผลทั่วทั้งต้น ผลท้อสุกปลั่งสีส้มอมชมพูค่อนไปทางแดงสวย ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วอาณาบริเวณ ทว่า ณ มุมหนึ่งของสวนสวรรค์อันเงียบสงบ ต้นอิงฮวา [1] ขนาดมหึมากลับแผ่กิ่งก้านสาขาบดบังแสงตะวัน กลีบดอกสีชมพูอ่อนโปรยปรายลงมาดั่งหิมะแรกฤดูบนกิ่งไม้ใหญ่ที่ยื่นออกมานอกศาลา มีร่างเล็กจ้อยของเด็กหญิงผู้หนึ่งกำลังนอนราบไปกับกิ่งไม้ใหญ่ ขาข้างหนึ่งชันขึ้น ขาข้างหนึ่งทิ้งน้ำหนักพาดลงมาด้านล่าง แล้วแกว่งไปแกว่งมาอย่างเกียจคร้าน เด็กหญิงผู้นั้นสวมอาภรณ์สีชมพูไล่เฉดสีจากเข้มไปหาอ่อน ดู ๆ แล้วก็ดุจดั่งกลีบดอกอิงฮวาต้นนี้ไม่มีผิดเพี้ยน ผมของนางเป็นผมยาวสลวยสีดำขลับ แต่ถูกมัดเป็นจุกกลมสองข้างคล้ายหูกระต่าย ตรงบริเวณนั้นประดับด้วยปิ่นปักผมรูปดอกเถาฮวา [2] พวงแก้มยุ้ยขาวผ่องอมชมพู ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มราวกับผลอิงเถา [3] รูปลักษณ์ภ
last updateLast Updated : 2026-07-06
Read more
บทนำ บทลงโทษที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง (2) 
บทนำ บทลงโทษที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง (2) “เช่นนั้นเราจะให้เจ้าได้รู้” เง็กเซียนฮ่องเต้สะบัดแขนเสื้อหนึ่งหน เพียงเท่านี้ม้วนราชโองการสีทองอร่ามก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เมื่อคลี่ราชโองการผืนนั้นออก ก็มีแสงสีทองสว่างวาบฉายลำแสงขึ้นมา ตามมาด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่สลักคำตัดสินความผิดของหวังเปาเป่าไว้“เทพธิดาเถาฮวา นามหวังเปาเป่า ละเลยหน้าที่ ปฏิเสธการอำนวยพร ซ้ำยังมอบโชคร้ายให้มนุษย์ผู้ศรัทธา จิตใจกระด้างไร้ความรัก โทษทัณฑ์ของเจ้าคือ! การถูกเนรเทศ!”หวังเปาเป่าชะงักกึกไปจังหวะหนึ่ง “เนรเทศ? ท่านจะส่งข้าไปที่ใด แดนอสูร? หรือหุบเขาไร้วิญญาณ?”“มิใช่” มุมปากของเง็กเซียนฮ่องเต้ยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หวังเปาเป่ารู้สึกหนาวสันหลังวาบ “เราจะส่งเจ้าไปยังสถานที่ที่เจ้าดูแคลนที่สุดในโลกมนุษย์”“ไม่!” หวังเปาเป่าร้องค้านเสียงหลง “โลกมนุษย์สกปรกโสมม ข้าไม่ไป!”“เจ้าไม่มีสิทธิ์เลือก” เง็กเซียนฮ่องเต้ตรัสต่ออย่างเด็ดขาด “เจ้าจะต้องไปเกิดใหม่ในครรภ์มนุษย์ จะต้องอยู่ในยุคสมัยที่ขัดสนและยากลำบากแร้นแค้น ตัวเจ้าจะได้สัมผัสความหิวโหย ความหนาวเหน็บ และความสิ้นหวังของมนุษย์ และเจ้าจะต้องไปอยู่ในครอบครัวที่เล
last updateLast Updated : 2026-07-06
Read more
บทที่ 1  สารเลวอย่างไร้ที่ติ (1)
บทที่ 1 สารเลวอย่างไร้ที่ติ (1)ณ มณฑลเฮยหลงเจียง ต้นเดือนธันวาคม ปี ค.ศ. 1971ลมหนาวจากไซบีเรียพัดกระโชกแรงจนเกิดเสียงหวีดหวิวคล้ายกับเสียงร้องครวญครางของภูตผีปีศาจ พายุหิมะที่โหมกระหน่ำติดต่อกันหลายวันเปลี่ยนเมืองทั้งเมืองให้กลายเป็นสีขาวโพลนจนสุดลูกหูลูกตา อุณหภูมิดิ่งลงจนต่ำกว่าลบสามสิบองศาเซลเซียส ส่งผลให้แม่น้ำทุกสายจับตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งหนากว่าร้อยเซนติเมตร แม้แต่น้ำลายที่ถ่มออกจากปากหมาด ๆ ยังแข็งตัวก่อนจะตกถึงพื้นณ ท้ายหมู่บ้านหงจง สังกัดคอมมูนกวงหมิง ท่ามกลางความหนาวเหน็บที่เงียบเหงาและเวิ้งว้าง มีสิ่งปลูกสร้างซอมซ่อหลังหนึ่งตั้งตระหง่านท้าทายลมพายุ คำว่า ‘ซอมซ่อ’ ในที่นี้ อธิบายให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือบ้านดินชั้นเดียวที่ถูกดัดแปลงมาจากห้องเก็บฟางเก่าซึ่งอยู่ใกล้กับคอกม้าและอยู่ใกล้กับคอกวัวของหน่วยผลิต สภาพของมันทรุดโทรมจนน่าเวทนา ผนังดินเหนียวผสมฟางมีรอยแตกร้าวเป็นทางยาว ลมหนาวเหน็บเล็ดลอดเข้ามาทางรอยแยกเหล่านั้น นอกจากนี้กลิ่นเหม็นสาบของมูลสัตว์ที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศยังเล็ดลอดผ่านรอยแยกของผนังบ้านเข้ามารบกวนคนในบ้านจนชวนให้รู้สึกแสบโพรงจมูกตอนนี้ความมืดมิดของรัตติกาล
last updateLast Updated : 2026-07-06
Read more
บทที่ 1 สารเลวอย่างไร้ที่ติ (1) 
บทที่ 1 สารเลวอย่างไร้ที่ติ (1) จ้าวเฟยเฟยเคลื่อนมือมาลูบท้องที่นูนป่อง เธอลูบท้องของตัวเองไม่ใช่ด้วยความรักใคร่ที่มีต่อบุตร แต่ด้วยความรู้สึกหนักอึ้งเหมือนมีก้อนหินหนัก ๆ ถ่วงอยู่ในท้องและเหมือนมีโซ่พันธนาการ ผูกแขนผูกขาให้เธอหนีไปไหนไม่ได้ตั้งหลายเดือน‘แกมันมารหัวขน! คลอดเมื่อไหร่ ฉันจะทิ้งแกไว้ที่นี่แหละ ได้ยินว่าสหายเซียวที่หมู่บ้านข้าง ๆ กำลังหาผู้หญิงไปแต่งเป็นภรรยา เขามีรถแทรกเตอร์ขับ แถมยังเป็นหลานหัวหน้าคอมมูนอีกต่างหาก ถ้าฉันเอาใจเขาหน่อย บางทีเขาอาจจะพาฉันหนีไปจากที่นี่ได้ ส่วนเด็กนี่ก็ปล่อยให้มันตายไปพร้อมกับพ่อของมันซะ!’อย่าว่าแต่อันฉู่อี้ที่สารเลวเลย ผู้หญิงอย่างจ้าวเฟยเฟยก็สารเลวไม่แพ้กันนักหรอก หล่อนกับเขาก็เปรียบเสมือนผีเน่ากับโลงผุ คนหนึ่งเห็นแก่ตัว คนหนึ่งร้ายกาจและเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการความคิดอันชั่วร้ายนี้ผุดขึ้นในสมองของว่าที่คุณแม่มือใหม่ เธอวางแผนทางหนีทีไล่ให้ตัวเองอย่างเงียบเชียบ โดยไม่รู้เอาซะเลยว่า สามีตัวดีที่นั่งอยู่มุมห้อง ต่างก็กำลังคิดเรื่องเดียวกันกับเธออันฉู่อี้กำลังคิดคำนวณในใจว่า…‘เสบียงเหลือแค่แป้งข้าวโพดครึ่งถุง ฝืนทนอยู่ที่นี่ต่อไปก็คงไม่มีใค
last updateLast Updated : 2026-07-06
Read more
บทที่ 2 ไร้ความยินดี (1)
บทที่ 2 ไร้ความยินดี (1)"ฉู่อี้! แกมัวยืนบื้ออยู่ทำไม! รีบช่วยฉันสิ! ฉันปวดท้องจะคลอดลูกของแกจนจะตายอยู่แล้ว" จ้าวเฟยเฟยกรีดร้องเสียงแหลม "ถ้าฉันตาย แกก็ไม่ได้ดีไปกว่าฆาตกรหรอก!"จริงสินะ! คำว่าฆาตกรมันสามารถทำให้ชีวิตของคนคนหนึ่งล่มจมได้ง่าย ๆ เลยล่ะคำว่า ‘ฆาตกร’ ที่เอ่ยออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจจากปากของจ้าวเฟยเฟยมันสะกิดใจอันฉู่อี้ไปจังหวะหนึ่ง ทำให้เขาฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า จะปล่อยให้หล่อนตายในคืนนี้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะหากคนในคอมมูนรู้ว่า เขาจงใจปล่อยให้หล่อนนอนตายทั้งกลมอยู่ที่นี่คนเดียว คนในคอมมูนจะต้องเอาเรื่องนี้ไปแจ้งต่อทางการ สุดท้ายแล้วเขาก็จะโดนประกาศจับ ฐานความผิดเจตนาละเลยคนเจ็บกระทั่งปล่อยให้คนตายโดยไม่ให้ความช่วยเหลือ อันฉู่อี้ไม่ได้ห่วงเมีย ไม่ได้กลัวเมียตาย แต่เขากลัวมีความผิดติดตัวต่างหาก ชายหนุ่มถอนหายใจออกมายาวเหยียดอย่างหงุดหงิดใจ"หุบปากซะ!" เขากระชากผ้าห่มผืนเก่า ๆ อีกผืนที่พาดอยู่ข้างก้อนฟางโยนลงไปคลุมร่างให้เธอแบบลวก ๆ แล้วเดินหายไปโดยไม่พูดอะไรต่ออีกสักพักหนึ่งเขาก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับอุปกรณ์ตัดสายสะดือเด็ก และผ้าห่อตัวสำหรับเด็กในตะกร้าหนึ่งใบ ใบหน้าของเขาดูบูด
last updateLast Updated : 2026-07-06
Read more
บทที่ 2 ไร้ความยินดี (2) 
บทที่ 2 ไร้ความยินดี (2) "อุแว้! อุแว้!"ทารกน้อยตัวแดง ๆ ทั่วร่างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและคราบน้ำคร่ำ ตอนนี้เด็กน้อยได้ไหลออกมาสู่โลกภายนอกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วจ้าวเฟยเฟยที่อ่อนระโหยโรยแรงไปทั้งร่าง ค่อย ๆ ก้มลงมองตรงหว่างขาของตัวเองด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา หล่อนเอื้อมมือไปหยิบอุปกรณ์บางอย่างที่สามีชั่วนำมาวางทิ้งไว้ให้ จากนั้นกลั้นใจตัดสายสะดือด้วยมือของหล่อนเองจ้าวเฟยเฟยพอจะมีความรู้เรื่องทำคลอดอยู่บ้าง เพราะช่วงก่อนที่จะมาคบหากับอันฉู่อี้ เธอเคยไปทำงานเป็นลูกมือของหมอตำแยคนหนึ่งมาก่อน จึงสามารถทำคลอดเองได้ หากเป็นผู้หญิงคนอื่นทำคลอดเอง ป่านนี้คงตายเป็นผีไปแล้วแม้ตอนนี้จ้าวเฟยเฟยจะอ่อนแรงขนาดไหน แต่หล่อนก็จำต้องหอบสังขารลุกขึ้นมาจัดการกับทารกน้อยที่อ้าปากร้องไห้ไม่หยุดคนนี้ให้เรียบร้อยซะก่อน ไม่อย่างนั้นคืนนี้ทั้งคืนหล่อนคงนอนหลับไม่ได้แน่“ไอ้สวะฉู่อี้เอ้ย!” จ้าวเฟยเฟยก่นด่าไปด้วย ง่วนอยู่กับการจัดแจงเช็ดคราบเลือดและเช็ดคราบน้ำคร่ำออกให้ลูกสาวตัวน้อยแบบลวก ๆ ไปด้วย จากนั้นหล่อนก็จับเด็กน้อยใส่ห่อผ้าเน่า ๆ เพื่อให้มันเสร็จ ๆ ไป“นังมารหัวขน แกชื่ออันเจียหลินก็แล้วกัน” จ้าวเ
last updateLast Updated : 2026-07-06
Read more
บทที่ 3 เป่าหู (1)
บทที่ 3 เป่าหู (1)ดวงตากลมเล็กจ้องมองเข้าไปในม่านตาของพ่อแม่อย่างลึกซึ้ง ไม่นานเท่าไหร่ม่านหมอกแห่งกาลเวลาก็เปิดออกในห้วงจิตของอันเจียหลินภาพอนาคตที่ยังมาไม่ถึงฉายชัดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ อย่างกับภาพยนตร์ม้วนเก่าที่ถูกฉายซ้ำ ภาพแรกที่ปรากฏชัดคือชะตากรรมของมารดา! ในนิมิตนั้นเธอเห็นจ้าวเฟยเฟยในวัยสามสิบปีกว่า ๆ รูปร่างผอมโซ ใบหน้าที่เคยงดงามในปัจจุบันเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นดูน่าเกลียดน่ากลัว จมูกที่เคยคมโด่งและเชิดรั้น กลายเป็นจมูกที่บิดเบี้ยวผิดรูป เป็นผลพวงมาจากการถูกทุบตี จ้าวเฟยเฟยกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างถนนที่มีผงละอองหิมะโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าไม่ขาดสาย หล่อนสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวเปรอะเปื้อนคราบดำคราบไคล อ้าปากร้องขอเศษอาหารจากผู้คนที่เดินผ่านไปมา ดูแล้วก็ช่างน่าสมเพชเวทนานัก‘นี่สินะ จุดจบของมารดาสารเลว’  อันเจียหลินเพ่งมอง พลางครุ่นคิดในใจจ้าวเฟยเฟยทิ้งลูกทิ้งผัวหนีตามผู้ชายไป คิดว่าจะได้เป็นคุณนาย สุดท้ายกลายเป็นแค่เมียน้อยลับ ๆ พอเมียหลวงรู้เรื่องเข้า ก
last updateLast Updated : 2026-07-07
Read more
บทที่ 3 เป่าหู (2) 
บทที่ 3 เป่าหู (2) "ยิงเป้า… สมองกระจาย… ตายตกกลายเป็นผีไร้ญาติ…" อันฉู่อี้พึมพำเสียงสั่น ลำคอแห้งผาก เบ้าตาเบิกโพลง เมื่อนึกถึงจุดจบอันน่าสังเวชของตัวเอง เขาก็ออกอาการขนลุกขนชันไปทั้งตัวสองสามีภรรยาลอบมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ต่างฝ่ายต่างเห็นความหวาดผวาในแววตาของอีกฝ่าย พวกเขาไม่ได้ยินเสียงของกันและกัน แต่ปฏิกิริยาตอบสนองนั้นเหมือนกันราวกับจับวาง"ฉู่อี้...แก...แกก็ได้ยินเหมือนกันใช่ไหม?" จ้าวเฟยเฟยถามเสียงสั่นเครือ เธอมองไปที่ทารกน้อยที่นอนตาแป๋วอยู่ในห่อผ้าผืนเน่า ๆอันฉู่อี้ไม่ตอบ แต่พยักหน้าช้า ๆ ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแข็งค้าง "ยิงเป้า...เสียงบ้านั่นมันบอกว่า… ฉันจะถูกยิงเป้า..." ชายหนุ่มเอ่ยกับภรรยาด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอยนิด ๆ"ส่วนของฉันมันข่มขู่ว่า ฉันจะหน้าเละ… ฉันจะมีหน้าเหมือนผี… ฉันจะนอนหนาวตายข้างถนน"จ้าวเฟยเฟยพึมพำซ้ำ ๆ ด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอยไม่ได้ต่างจากคนเป็นสามี เธอหันมองลูกสาวตัวน้อยด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความผูกพัน แต่เป็นความรู้สึกทึ่งระคน
last updateLast Updated : 2026-07-08
Read more
บทที่ 4 เป็นแม่คนใครว่าง่าย (1)
บทที่ 4 เป็นแม่คนใครว่าง่าย (1)เช้าวันใหม่ของฤดูหนาวช่างจืดจางและไร้ซึ่งความอบอุ่นสิ้นดี แสงตะวันของรุ่งอรุณสาดส่องลอดผ่านรอยแตกของผนังดินเข้ามาเป็นลำแสงเล็ก ๆ ตกกระทบกับผงฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในม่านอากาศ กองฟืนน้อยนิดที่อันฉู่อี้อุตส่าห์ฝ่าพายุหิมะไปหามาได้เมื่อคืนนี้ เวลานี้มอดดับลงจนเหลือเพียงซากเถ้าถ่านสีเทาหม่น ความหนาวเหน็บที่เคยถูกไล่ต้อนออกไปจากห้องหับ ตอนนี้กลับมาทวงพื้นที่คืนแล้ว มันแทรกซึมผ่านรอยแยกของประตูหน้าต่างบ้าน คืบคลานเข้ามาเกาะกุมกระดูกดำของผู้คนที่อาศัยอยู่ภายในบ้านดินซอมซ่อหลังนี้เสียงลมหวีดหวิวด้านนอกยังคงดังต่อเนื่องแทบไม่ต่างจากเสียงของสัตว์ร้ายคำราม มันตอกย้ำถึงความโดดเดี่ยวและความสิ้นหวังของบ้านดินหลังน้อยที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านหงจงได้เป็นอย่างดี บนเตียงเตาที่เริ่มเย็นชืดจ้าวเฟยเฟยขยับตัวตื่นขึ้นอย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดจากการคลอดบุตรเมื่อคืนนี้ ยังคงตกค้างอยู่ทั่วสรรพางค์กาย เธอรู้สึกเหมือนว่าร่างกายท่อนล่างฉีกขาดออกเป็นเสี่ยง ๆ และเรี่ยวแรงที่มีอยู่อย่างน้อยนิด ยิ
last updateLast Updated : 2026-07-09
Read more
View More
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status