Todos los capítulos de 1971 เกิดใหม่มาเป็นลูกสาวนำโชคของพ่อแม่ตัวร้าย: Capítulo 51 - Capítulo 57

บทที่ 23 ใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์ (1)แสงตะวันยามบ่ายในเดือนกรกฎาคม ปี 1977 แผดเผาลงมายังทุ่งนากว้างใหญ่และแปลงเกษตรของคอมมูนกวงหมิง คล้ายจะหลอมละลายทุกสรรพสิ่ง ไอร้อนระอุเต้นระริกอยู่เหนือยอดรวงข้าวเขียวขจี ชาวบ้านนับร้อยชีวิตก้มหน้าก้มตาถอนหญ้า ใส่ปุ๋ย และพรวนดิน เหงื่อกาฬไหลอาบใบหน้าที่กร้านแดด เสื้อผ้าเปียกชุ่มแนบไปกับลำตัวท่ามกลางกลุ่มชาวบ้านที่กำลังทำงานหนัก จ้างต้าไห่ หัวหน้าหน่วยผลิตเดินขัดมือไพล่ไว้ด้านหลัง คอยตรวจตราความเรียบร้อยด้วยมาดเคร่งขรึม ถึงวัยจะล่วงเลยเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว แต่จ้างต้าไห่ก็จัดว่าเป็นชายที่รูปร่างหน้าตาไม่เลวร้าย ผิวเข้มจากการตากแดดทำให้เขาดูคมเข้มสมเป็นชายชาตรี ร่างกายกำยำแข็งแรงสมกับเป็นผู้นำหน่วย แต่ทว่าสายตาคมกริบภายใต้หมวกฟางใบเก่านั้น ไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ผลผลิตทางการเกษตรเพียงอย่างเดียวสายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างบอบบางร่างหนึ่งที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ที่แปลงนาด้านในสุด จ้าวเฟยเฟยหญิงงามอันดับหนึ่งในใจของเขา ต่อให้จะแต่งงานมีลูกแล้ว แต่ความงามของจ้าวเฟยเฟยกลับไม่ลดน้อยถอยลง ตรงกันข้ามเธอกลับดูเปล่งปลั่งมีน

บทที่ 24 ค้าขายอย่างชาญฉลาด (1)เวลาบ่ายแก่ ๆ ของวันเดียวกันนี้ เป็นช่วงที่แดดร่มลมตกเหมาะแก่การออกมานั่งเล่น และเหมาะแก่การออกมาเดินยืดเส้นยืดสาย บริเวณลานกว้างกลางหมู่บ้านหงจงซึ่งเป็นแหล่งสุมหัวนินทาของเหล่าแม่บ้านทั้งหลาย ป้าเสวี่ยชิง หญิงร่างท้วมผิวดำคล้ำ กำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโมพลางขยับปากพูดจาออกรสออกชาติในเรื่องเมียลับของผู้นำหมู่บ้านที่อยู่หมู่บ้านข้างเคียง ป้าเสวี่ยชิงกำลังจะพูดถึงชื่อของจ้าวเฟยเฟยแต่ทว่า! พูดได้เพียงครึ่งคำ เสียงใสกังวานของหญิงสาวก็ดังแทรกขึ้นมาซะก่อน"ป้าเสวี่ยชิงจ๊ะ!"เสียงหวานหยดย้อยดังขึ้น จ้าวเฟยเฟยเดินนวยนาดเข้ามาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใส ผิวพรรณของเธอผ่องสว่างมีเลือดฝาดไหลเวียนดี ส่อให้เห็นถึงสุขภาพที่ดีของเธอ ซึ่งมันสวนทางกับความเหนื่อยล้าที่แสร้งทำเมื่อตอนบ่าย"อ้าว… ก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็เมียของอันฉู่อี้นี่เอง หายหน้ามืดแล้วเหร๊อะ?" ป้าเสวี่ยชิงเอ่ยทักทาย สายตามองสำรวจใบหน้าเนียนกริบของจ้าวเฟยเฟยด้วยความอิจฉาริษยา "ผิวดีจริงนะเฟยเฟย ไปกินของดีอะไรมาล่ะ?"

บทที่ 25 เกือบไปแล้วไหมล่ะ (1)ในขณะที่คนภายในบ้านกำลังเจรจาธุรกิจกันลับ ๆ ในความรู้สึกของคนยุคนั้น ที่หน้าบ้านหลังน้อย อันเจียหลินกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเสื่อฟางเก่า ๆ ในมือถือตุ๊กตาไม้แกะสลักรูปกระต่ายน้อย แสร้งทำเป็นเล่นบทบาทสมมุติคนเดียวตามประสาเด็ก"กระต่ายน้อยกระโดดดึ๋ง ๆ กินหญ้า กินหญ้า" ปากขยับพูดเจื้อยแจ้ว แต่สมาธิทั้งหมดของเธอจดจ่ออยู่ที่การ ‘ฟัง’ และ ‘สัมผัส’ จิตสัมผัสของเซียนหญิงแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างครอบคลุมรัศมีห้าร้อยเมตรรอบตัวบ้าน เธอทำหน้าที่เป็นเรดาร์มนุษย์คอยสแกนคลื่นความถี่ของจิตใจผู้คนที่เดินผ่านไปมา หากเป็นชาวบ้านธรรมดา คลื่นจิตจะราบเรียบ เฉื่อยชา แต่หากเป็นผู้ล่าหรือผู้ประสงค์ร้าย คลื่นจิตจะแหลมคม ตื่นตัว และแฝงไปด้วยความก้าวร้าว ทันใดนั้นคิ้วเล็ก ๆ ของอันเจียหลินก็พลันกระตุกวูบ เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นจิตกลุ่มหนึ่งที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ สิ่งนั้นคือความรู้สึกวางมาด อวดเบ่ง และจ้องจับผิด‘จ้างต้าไห่กับลูกสมุนสองคน’