All Chapters of ฝันไปเถอะตาข้างบ้าน เธอหาเรื่องผิดคนแล้ว: Chapter 1 - Chapter 10

ฉันปกปิดตัวตนที่เป็นทายาทมาเฟียเพื่อใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเพื่อนบ้านกลุ่มใหม่จะเป็นพวกที่เริ่มเปิดศึกโดยไม่รู้เลยว่าพวกเขากำลังจะแพ้อย่างราบคาบฉันเพิ่งกลับจากหอศิลป์ตอนที่โทรศัพท์เริ่มสั่นไม่หยุดในฟอรัมชุมชน Nextdoor ผู้หญิงที่ชื่อว่าเบรนด้าได้แท็กหาฉัน"เฮ้ย ยัยเพนท์เฮาส์ เธอโสดนี่นา จะเอาสวนดาดฟ้ากว้างๆ ไว้ทำไมคนเดียว? สามีฉันจะจัดงานปาร์ตี้ เราจะเริ่มใช้พื้นที่นั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป""ไม่ต้องห่วงนะ เราจะจ่ายค่าดูแลให้เดือนละสองร้อยเหรียญ เธอได้เงินฟรีๆ โดยไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ น่าจะดีใจนะที่ได้เงินน่ะ"ฉันจ้องหน้าจอตาค้าง นี่มันล้อกันเล่นหรือไง?สองร้อยเหรียญเนี่ยนะ?แค่ค่าคนสวนของฉันก็เดือนละสามพันเหรียญแล้ว ยังไม่รวมเงินอีกครึ่งล้านที่ฉันจ่ายไปเพื่อซื้อกรรมสิทธิ์ขาดของที่นี่อีกฉันพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ แค่สองคำ: "ฝันไปเถอะ"ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา เบรนด้าก็ตอบกลับมาอีก"โอ้โห แรงเหมือนกันนะเรา?" เธอโพสต์พร้อมอีโมจิหัวเราะ "แค่สองร้อยเหรียญยังไม่พอใจเหรอ? งั้นก็บอกราคามาสิ ยังไงมันก็เสียเปล่าถ้าอยู่ที่เธอ""ผู้หญิงตัวคนเดียวจะเอาไปทำอะไรได้? ปลูกดอกไ

ทันทีที่ประตูปิดลง ฉันก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาทันทีฉันต้องดูว่าพวกมันจะทำอะไรต่อไปฉันเปิดแอป Nextdoor แล้วก็เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิดเบรนด้าโพสต์ข้อความยาวเหยียดลงในเพจชุมชน พร้อมด้วยรูปถ่ายสวนของฉันอีกหลายรูป"ข่าวดีค่ะทุกคน! ด้วยความพยายามของมาร์คและฉัน เราได้ขอใช้พื้นที่สวนดาดฟ้าของเพนท์เฮาส์เพื่อประโยชน์ของส่วนรวมได้สำเร็จแล้ว!""พรุ่งนี้บ่ายสองโมง สภาเขตมาร์คจะจัดงานปาร์ตี้ธีมยุโรปในสวนเพื่อเฉลิมฉลองความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันและความสามัคคีของพวกเราค่ะ!""ขอขอบคุณผู้จัดการปีเตอร์สันที่สนับสนุน และขอบคุณสมาชิกนิติบุคคลทุกคนที่ให้ความเข้าใจและความร่วมมือนะคะ!"คอมเมนต์นับสิบหลั่งไหลเข้ามาทันที"ว้าว เบรนด้า เธอสุดยอดมาก!""สภาเขตมาร์คเป็นข้าราชการที่เยี่ยมจริงๆ!""ฉันอยากเห็นสวนนั่นมานานแล้ว! ในที่สุดก็มีโอกาสสักที!""เบรนด้า เธอทำยังไงให้เจ้าของเพนท์เฮาส์ยอมล่ะ? ฉันนึกว่าเธอปฏิเสธไปแล้วซะอีก?"นิ้วของฉันสั่นเทาขณะเลื่อนอ่านลงมาจนเจอข้อความตอบกลับของเบรนด้า"บางคนก็แค่ไม่เข้าใจจิตวิญญาณของชุมชนค่ะ พวกเขาคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่น แต่เมื่อต้องเจอกับอำนาจที่แท้จริง พวกเข

เมื่อเบรนด้าได้ยินฉันเรียกชื่อโรมาโน่ เธอก็ทำท่าเหมือนกับว่านั่นคือมุกตลกที่น่าขำที่สุดในรอบศตวรรษเธอหัวเราะจนตัวโยนจนน้ำตาเล็ด มือตบเข้าที่ต้นขาตัวเองดังฉาด "พระเจ้าช่วย! แกไม่ได้เอาจริงใช่ไหม? แกโทรหาโรมาโน่เนี่ยนะ? ฮ่าๆๆๆ!"ยามรักษาความปลอดภัยก็หัวเราะร่าออกมาเช่นกัน "คุณนี่เป็นนักแสดงฝีมือดีจริงๆ คุณริชชี! คุณรู้ไหมว่าคุณโรมาโน่เป็นใคร? คุณคิดว่าแค่เอ่ยชื่อเขาขึ้นมา เขาก็จะสนใจคุณงั้นเหรอ?"เบรนด้าหัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน "แกคิดว่าชื่อนั้นทำให้เรากลัวงั้นเหรอ? โรมาโน่เป็นเจ้าของเซาท์ไซด์ แค่เขาหายใจเข้าออก คนทั้งเมืองก็สั่นสะท้านแล้ว ส่วนแกน่ะเหรอ? ก็แค่นังร่านตัวเล็กๆ ที่คิดว่าแค่เอ่ยชื่อเขาแล้วจะทำให้ตัวเองดูมีราคาขึ้นมา?""สามีฉัน มาร์ค เป็นลูกน้องคนหนึ่งของเขา แล้วแกเป็นใครกันล่ะวะ?"ฉันยืนดูละครฉากเล็กๆ ของพวกมันอย่างเงียบเชียบ พลางเคาะนิ้วลงบนผนังเบรนด้ายังคงพล่ามไม่หยุด "โทรศัพท์นั่นน่ะคลาสสิกสุดๆ! 'พาคนมาด้วย'? 'เลียเลือดที่พื้น'? นี่แกกำลังออดิชั่นหนังแก๊งสเตอร์อยู่หรือไง?"ยามส่ายหัวแล้วหัวเราะหึๆ "เด็กสาวสมัยนี้จะพูดอะไรก็ได้เพื่อให้ตัวเองดูแข็งแกร่ง ถ้าคุณโรมาโน

โถงทางเดินเงียบสนิทจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก เสียงเดียวที่หลงเหลืออยู่คือเสียงหอบหายใจหนักๆ ของมาร์คและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเขาฉันเอนหลังพิงเก้าอี้ มองดูตัวตลกที่น่าสมเพชนี้ด้วยสายตาเย็นชาฉันตวัดสายตาไปมองโรมาโน่เพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น...เลือดในกายของโรมาโน่เกือบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ความหวาดกลัวระดับขีดสุดทำให้คาโปแห่งเซาท์ไซด์ผู้นี้มีพลังแฝงที่น่าขนลุก เขาไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวในการพูดพร่ำเขาเหวี่ยงแขนอันทรงพลังไปข้างหลังแล้วทุ่มแรงทั้งหมดที่มีลงไปผัวะ!เสียงนั้นไม่ใช่แค่เสียงตบ แต่มันคือเสียงกระแทกที่หนักหน่วงและแฉะ และตามมาด้วยเสียงกระดูกแตกที่ฟังชัดเจนมาร์คที่พุงพลุ้ยลอยละลิ่วไปในอากาศเหมือนตุ๊กตาผ้าขี้ริ้ว เขาตีลังกากลางอากาศก่อนจะฟาดเข้ากับผนังอย่างแรง แล้วไถลลงมาเป็นก้อนเนื้อที่ไร้ทางสู้ ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาวไว้บนวอลเปเปอร์"อ๊ากกก!" มาร์คหวีดร้องโหยหวนเหมือนหมูที่กำลังถูกเชือดเขากุมใบหน้าที่บวมช้ำจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ เขาแหงนหน้ามองด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อสายตา"คุณ... คุณโรมาโน่? คุณ... คุณตบผิดคนหรือเปล่าครับ?"ก่อนที่มาร์คจะทันได้ประมวลผ

เมื่อจัดการกับผู้จัดการตึกเรียบร้อยแล้ว สายตาของฉันก็กลับมาจับจ้องที่มาร์คและเบรนด้าอีกครั้งเมื่อเห็นดังนั้น มาร์คก็รีบคลานเข้ามาแล้วก้มลงโขกหัวกับพื้นจนเลือดซิบอย่างบ้าคลั่ง เสียงของเขาสั่นเครืออย่างรุนแรง"คุณหนูริชชีครับ! ได้โปรดให้โอกาสผมได้แก้ไขเถอะครับ!""ผมจะยกทุกอย่างที่ผมมีให้คุณ! ผมมีเส้นสายในศาลาว่าการ! ผมเป็นสายให้ตระกูลริชชีได้นะครับ!""ผมมีหลักฐานการรับสินบนของสภาเขตคนอื่นๆ เรื่องอื้อฉาวของนายกเทศมนตรี ผมจะยกให้คุณทั้งหมดเลย!"ฉันมองดูสุนัขที่น่าสมเพชกำลังอ้อนวอนตรงหน้าด้วยความรังเกียจขีดสุด"แกคิดจริงๆ เหรอว่าตระกูลริชชีต้องการสายลับสวะอย่างแก?"หน้าของมาร์คขาวซีดเผือด เขารู้ดีว่าสำหรับพวกมาเฟีย คนทรยศนั้นเลวร้ายยิ่งกว่าศัตรูเสียอีกฉันพูดช้าๆ ทุกคำพูดหนักแน่นราวกับคำพิพากษาประหารชีวิต"หนึ่ง... ภาพวาดที่แกทำลายไปมีมูลค่าสองล้านเหรียญ ฉันต้องการเงินจำนวนนั้นในบัญชีของฉันก่อนพระอาทิตย์ขึ้น""สอง... โรมาโน่ ธุรกิจสีเทาทุกอย่างที่มันหนุนหลังอยู่ ยึดให้หมด วันนี้เลย"โรมาโน่พยักหน้าอย่างเฉียบขาด "รับทราบครับ คุณหนูริชชี"สีหน้าของมาร์คถอดสีจนไม่เหลือเค้าเดิม ธุร