บทที่ 2

บ่ายวันต่อมา ขณะที่ฉันกำลังอยู่ในสตูดิโอ กำลังผสมสีสำหรับผลงานชิ้นเอกที่จะนำไปจัดแสดงในหอศิลป์

กริ่งประตูห้องก็ดังขึ้น รัวและถี่ไม่หยุดหย่อน เหมือนตั้งใจจะปลุกคนตายให้ลุกขึ้นมาเปิดประตู

ฉันวางพู่กันลง เดินไปที่ประตูแล้วส่องดูผ่านตาแมว พบคุณปีเตอร์สันยืนอยู่กับพนักงานรักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบอีกสองคน

ท่าไม่ค่อยดีแล้ว...

ฉันเปิดประตูออก ปีเตอร์สันแทบจะเบียดตัวเข้ามาข้างใน สายตาเขากวาดมองไปรอบอพาร์ตเมนต์ของฉัน ทำเอาฉันรู้สึกขนลุกไปหมด

"คุณริชชีครับ" เขาขยับคอเสื้อก่อนจะดึงเอกสารออกมาจากกระเป๋าเอกสาร "ในนามของนิติบุคคล ผมขอแจ้งให้ทราบอย่างเป็นทางการว่า ตามกฎข้อบังคับใหม่ของชุมชน เจ้าของร่วมไม่มีสิทธิ์คนใดคนหนึ่งที่จะยึดพื้นที่ส่วนกลางบนดาดฟ้าไว้เป็นของตนแต่เพียงผู้เดียว"

"พื้นที่ส่วนกลางงั้นเหรอ?" ฉันรับเอกสารมาดูผ่านๆ มันเต็มไปด้วยภาษากฎหมายและข้อความตุกติก

"ในสัญญาซื้อขายของฉันระบุชัดเจนว่านั่นเป็นพื้นที่ที่มีโฉนดกรรมสิทธิ์ส่วนตัว"

"กฎของนิติบุคคลอยู่เหนือสัญญาซื้อขายส่วนตัวของคุณครับ" ปีเตอร์สันแสยะยิ้ม "สวนบนดาดฟ้าถูกจัดประเภทใหม่ให้เป็นพื้นที่ส่วนกลางของชุมชนแล้ว เพื่อผลประโยชน์ของคนในกลุ่ม เราต้องการให้คุณมอบกุญแจมาเดี๋ยวนี้"

ฉันจ้องหน้าเขาเขม็ง

"คุณใช้อำนาจอะไรมา 'จัดประเภทใหม่' ให้กับทรัพย์สินส่วนตัวของฉัน?"

"จากการประชุมฉุกเฉินของคณะกรรมการนิติบุคคลเมื่อคืนนี้ครับ" เขาโบกเอกสารนั้นอย่างภาคภูมิใจ

"รองประธานเบรนด้าและที่ปรึกษาของเราอย่างสภาเขตมาร์ค ได้อนุมัติผ่านเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างลงนามถูกต้องตามกฎหมาย บ่ายพรุ่งนี้คุณมาร์คจะจัดงานสังสรรค์ในสวนนั้น"

ฉันถึงบางอ้อในที่สุด

นี่มันการปล้นกันชัดๆ! เบรนด้ากำลังใช้บารมีตำแหน่งของสามีตัวเอง เธอกำลังสมคบคิดกับผู้จัดการตึกหน้าไม่อายคนนี้ ใช้อำนาจหน้าที่ในทางที่ผิดเพื่อสร้างมติปลอมๆ หวังจะขโมยทรัพย์สินของฉัน

"ฉันไม่ให้กุญแจหรอกค่ะ" ฉันตอบอย่างใจเย็น " 'มติ' ที่ว่านั่นไม่มีผลทางกฎหมายอะไรทั้งนั้น ถ้าพวกคุณมีปัญหา ก็ให้ทนายของพวกคุณติดต่อทนายของฉัน"

สีหน้าของปีเตอร์สันเปลี่ยนไปทันที

"คุณริชชี ผมแนะนำให้คุณให้ความร่วมมือจะดีกว่า" น้ำเสียงเขาเปลี่ยนเป็นต่ำและเต็มไปด้วยคำขู่ "การตัดสินใจของนิติบุคคลคือเจตจำนงของชุมชน และสภาเขตมาร์คมีเส้นสายทั่วชิคาโก ตั้งแต่ศาลาว่าการยันไปถึงพวกนักเลงข้างถนน ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างคุณไม่มีทางสู้เขาได้หรอก"

การ์ดสองคนที่ยืนข้างหลังเขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว เป็นการข่มขู่ที่ชัดเจนที่สุด

"และเอาเข้าจริง... ผู้หญิงสาวๆ อย่างคุณ ที่อาศัยอยู่ตัวคนเดียวในอพาร์ตเมนต์กว้างขวางขนาดนี้... มันทำให้เพื่อนบ้านเริ่มลือกันไปต่างๆ นานา" ปีเตอร์สันพูดต่อ "เพื่อหลีกเลี่ยงข่าวลือที่ไม่จำเป็น ผมแนะนำให้คุณทำตัวให้ต่ำโปรไฟล์ลงหน่อยจะดีกว่า"

นี่เขากำลังจะบอกว่าเงินของฉันสกปรกงั้นเหรอ?

"คุณพยายามจะพูดอะไร?"

"เปล่าครับ" เขาไหวไหล่ "แค่จะบอกว่าคนรุ่นใหม่ควรจะรู้จักทำตัวให้เข้ากับคนอื่น ไม่ใช่เที่ยวไปเปิดศึกกับเพื่อนบ้าน"

ฉันขบกรามแน่น พยายามข่มใจไม่ให้ซัดเขาจนพูดไม่ออกไปตลอดกาล ฉันทำธุรกิจที่ถูกต้องตามกฎหมาย ฉันไม่อยากมือเปื้อนเลือดเพราะไอ้ขยะพวกนี้

"ยังไงซะ วันนี้คุณก็ต้องส่งกุญแจมา" ปีเตอร์สันพูดโดยเลิกเสแสร้งเป็นคนดีอีกต่อไป "ถ้าคุณปฏิเสธที่จะให้ความร่วมมือ เราก็จำเป็นต้องจัดการ"

"จัดการงั้นเหรอ?"

"ตัวอย่างเช่น เราอาจจะเปลี่ยนล็อกประตูสวนนั้นโดยอ้างเหตุผลด้านความปลอดภัย" เขายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่น่าเกลียดและดูผู้ชนะสุดๆ "ทั้งหมดก็เพื่อความปลอดภัยของชุมชน แน่นอนว่ามันถูกกฎหมายเป๊ะ"

การ์ดคนหนึ่งหยิบวิทยุสื่อสารออกมา อีกคนแตะที่ซองอุปกรณ์ข้างเข็มขัด

สารที่พวกเขาส่งมานั้นชัดเจนมาก

ฉันจ้องมองทั้งสามคนด้วยสายตาที่เย็นชาและจริงจัง

ปีเตอร์สันยังคงลำพองใจ "คุณริชชี ผมรู้ว่าคุณรู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่คนที่มีอำนาจย่อมได้รับสิทธิพิเศษ นี่แหละชีวิต สภาเขตมาร์คทำประโยชน์ให้ชุมชนเราตั้งเยอะ การยืมสวนของคุณไปใช้ก็นับเป็นราคาที่ถูกมากแล้ว คุณไม่คิดงั้นเหรอ?"

"ถ้าคุณยังไม่ให้ความร่วมมือ..." ปีเตอร์สันดูนาฬิกาข้อมือ "เราได้รับอนุมัติให้เปลี่ยนล็อกประตูสวนดาดฟ้าทันที"

การ์ดสองคนหลังเขาขยับเข้ามาอีกก้าว จนเงาร่างของพวกเขาทอดตัวเข้ามาในห้องของฉัน

ฉันยืนมองชายทั้งสามคนที่กำลังคุกคามฉันถึงในบ้าน และรอยยิ้มเย็นเยียบก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของฉัน

"ได้" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก ฉันจ้องลึกเข้าไปในตาของเขา "เอาเลย... เชิญไปแตะล็อกประตูนั้นได้เลย แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะว่าพวกคุณต้องมั่นใจจริงๆ ว่ารับมือกับผลที่จะตามมาได้"

ฉันปิดประตูปังใส่หน้าพวกมันทันที