บทที่ 4

ล็อกประตูสวนดาดฟ้าของฉันถูกงัด

ด้านในนั้น สตูดิโอห้องกระจกที่เคยอาบไล้ด้วยแสงแดดกลายเป็นซากปรักหักพัง ภาพวาดทุกภาพที่ฉันเตรียมไว้สำหรับงานนิทรรศการศิลปะแห่งอเมริกาเหนือในเดือนหน้าถูกกรีดจนขาดวิ่น ผ้าใบห้อยรุ่งริ่งไร้ค่า

บนผนังมีสีสเปรย์พ่นตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่ว่า "นังร่าน ไสหัวไปซะ"

ฉันยืนตัวสั่นอยู่กลางสตูดิโอ ภาพวาดเหล่านี้ไม่ใช่แค่มีมูลค่ารวมกันกว่าล้านเหรียญ แต่มันคือเวลาหนึ่งปี

ในชีวิตของฉัน คือหยาดเหงื่อแรงงาน และค่ำคืนที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอน มันคือตั๋วใบเดียวที่จะทำให้ฉันสร้างชื่อในฐานะศิลปินได้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องพึ่งพาร่มเงาของครอบครัว

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างถูกทำลายลงหมดแล้ว

ฉันคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรเข้าสายฉุกเฉินของอาคาร หลังจากรออยู่หลายตื๊ด ในที่สุดก็มีคนรับสาย

"นี่อเลสเซียจากห้องเพนท์เฮาส์นะ ล็อกห้องฉันถูกงัดและทรัพย์สินฉันถูกทำลาย ส่งคนขึ้นมาเดี๋ยวนี้"

ปลายสายตอบกลับมาว่า "อ๋อ ครับ รับทราบ พนักงานเราไม่พอ เดี๋ยวส่งคนไปดูให้ในอีกหนึ่งชั่วโมงนะ"

"หนึ่งชั่วโมง?" ฉันตวาด "ห้องฉันถูกบุกรุก งานศิลปะฉันถูกทำลาย และนั่นคือสิ่งที่พวกคุณตอบฉันงั้นเหรอ?"

"เฮ้ย เรายุ่งอยู่นะ แค่รอไป เดี๋ยวพอว่างเราก็ไปเองนั่นแหละ"

แล้วเขาก็วางสายไป

ฉันจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ไฟแค้นสุมอยู่ในอก

ฉันรอเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าที่ยามรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งจะเดินเอื่อยๆ เข้ามา

"ว้าว เล่นกันหนักเลยนะเนี่ย"

"ฝ่ายจัดการจะทำยังไงกับเรื่องนี้?"

เขายักไหล่ "เรื่องนี้เหรอ? เกินอำนาจของเราครับ มันไม่ใช่คดีอาญาร้ายแรง ตำรวจก็คงให้แค่คุณกรอกแบบฟอร์ม คุณจัดการเองเถอะ"

"จัดการเอง?" เสียงของฉันเริ่มสั่น "ฉันจ่ายค่าส่วนกลางปีละหลายหมื่นเหรียญ สตูดิโอฉันถูกบุก งานฉันถูกทำลาย แล้วคุณจะบอกว่านี่ไม่ใช่ปัญหาของพวกคุณงั้นเหรอ?"

เขามองฉันอย่างรำคาญ "คุณครับ พวกเราเป็นยาม ไม่ใช่ FBI เราไม่จัดการเรื่องพวกนี้หรอก คุณไปมีเรื่องกับใครมา ก็ไปจัดการกับคนนั้นซะ"

ก่อนที่ฉันจะได้โต้ตอบ เสียงหัวเราะแหลมสูงก็ดังมาจากด้านหลัง

"แหม แหม ถ้าไม่ใช่เพื่อนบ้านเพนท์เฮาส์ของเรา... เกิดอะไรขึ้นกับภาพวาดพวกนี้ล่ะ?"

ฉันหันไปมอง เป็นเบรนด้านั่นเอง

เธอชี้ไปที่สีแดงบนผนังแล้วระเบิดหัวเราะ " 'นังร่าน ไสหัวไปซะ' ว้าว ใครที่ทำแบบนี้ช่างตรงไปตรงมาดีจัง! ฮ่าๆๆ!"

"เบรนด้า เธอเป็นคนทำใช่ไหม?"

"อย่ามากล่าวหาฉันนะ ฉันงัดล็อกไม่เป็น แต่ว่า..."

เธอทำเสียงลากยาว มองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจดเท้า "นี่มันความผิดเธอไม่ใช่เหรอ? ทำไมคนอื่นเขาไม่โดนทำลายงาน มีแต่เธอคนเดียวล่ะ?"

ฉันเมินเธอแล้วหันไปหาคนยาม "ฉันต้องการดูภาพจากกล้องวงจรปิด"

สีหน้าของยามเปลี่ยนไป "เอ่อ... กล้องที่ดาดฟ้าเสียเมื่อสองสามวันก่อนครับ เรายังไม่มีโอกาสได้ซ่อมเลย"

ฉันจ้องตาเขา "เสียเหรอ? ช่างบังเอิญจังนะ"

สายตาเขาเลิ่กลั่กมองไปทางเบรนด้า แล้วเบรนด้าก็กระแอมเบาๆ

ยามหันกลับมามองฉัน คราวนี้เสียงของเขาดูมั่นใจขึ้นทันที "ใช่ครับ มันเสีย คุณก็รู้ว่าพวกเครื่องใช้ไฟฟ้าน่ะ พอมันจะพังมันก็พัง เราทำอะไรไม่ได้หรอก"

ทุกอย่างกระจ่างชัดขึ้นมาในหัว

มันชัดเจนมาก ฝ่ายจัดการร่วมมือกับเบรนด้า พวกมันทำลายกล้องทิ้งเพื่อให้เธอทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ

เบรนด้ายิ้มเยาะ

"กล้องเสียเหรอ? แย่จัง ไม่มีหลักฐานซะด้วยสิ ซวยจริง"

เธอเดินเข้ามาใกล้ สายตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย

"แต่ฉันได้ยินอะไรมาบ้างนะ ผู้หญิงสาวๆ อยู่ตัวคนเดียวในเพนท์เฮาส์ มีเงินมาจากไหนก็ไม่รู้ คนเขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวกันแล้วนะ"

"ภาพวาดเธอโดนทำลายวันนี้... บางทีเมียของเสี่ยที่เลี้ยงดูเธออาจจะเพิ่งมาเยี่ยมก็ได้นะ มาให้คำเตือนเล็กๆ น้อยๆ ไงล่ะ มันก็เกิดขึ้นได้ไม่ใช่เหรอ? ภาพวาดห่วยๆ พวกนั้นพังไปก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้ที่ว่างพอสำหรับปาร์ตี้ของฉันในวันพรุ่งนี้แล้ว"

"ถ้าถามฉันน่ะนะ เธอหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ เธอเล่นเป็นเมียน้อย ก็ต้องได้รับผลตอบแทนแบบนั้นแหละ"

ฉันจ้องหน้าบิดเบี้ยวของเธอ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดอัดวิดีโอ จ่อไปที่ทั้งคู่

"ฉันอัดทุกคำที่พวกแกพูดไว้หมดแล้ว หมิ่นประมาท บุกรุก และทำลายทรัพย์สิน คอยรับหมายศาลจากทนายฉันได้เลย"

ฉันหันไปหาคนยาม "ส่วนคุณ ฉันจ่ายเงินให้พวกคุณปีละหลายหมื่น บ้านฉันถูกบุกรุก แต่คุณกลับบอกว่าไม่ใช่ปัญหาของคุณ และกล้องก็ 'บังเอิญ' เสียพอดี ฉันอัดเทปไว้หมดแล้ว คดีนี้พวกคุณโดนชื่ออยู่ในหมายศาลด้วยแน่"

หน้าของเบรนด้าซีดเผือด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธ เธอพุ่งเข้าใส่ หวังจะแย่งโทรศัพท์ของฉัน

"แกคิดว่าแกเป็นใคร? กล้าดียังไงมาขู่ฉัน?"

เธอเอื้อมมือมาคว้าผมของฉัน

ฉันพยายามถอยหนี แต่ยามคว้าแขนฉันไว้แน่นเหมือนคีมเหล็กตรึงฉันไว้กับที่

เบรนด้าตบหน้าฉันฉาดใหญ่จนใบหน้าหัน

"อีร่านที่เอาตัวเข้าแลกเพื่อไต่เต้า! แกคิดว่าแกจะสู้ฉันได้เหรอ?"

"บอกให้รู้นะ ในตึกนี้ฉันคือกฎ! ไม่มีใครในชิคาโกกล้ามีเรื่องกับสามีฉันหรอก! แค่เขาเอ่ยปากคำเดียว แกก็ไม่รอด!"

แก้มของฉันร้อนผ่าว ฉันรับรู้ได้ถึงรสเลือดในปาก

อากาศรอบตัวหยุดนิ่ง

ฉันค่อยๆ หันหน้ากลับมาแล้วใช้นิ้วโป้งเช็ดเลือดที่มุมปาก

ทนายงั้นเหรอ? ฉันจะเรียกทนายไปทำไม ในเมื่อเห็นอยู่ชัดๆ ว่ามันงี่เง่าแค่ไหน

เราฟ้องสัตว์เดรัจฉานไม่ได้ เราเจรจากับโรคพิษสุนัขบ้าไม่ได้ เราทำได้แค่กำจัดมันทิ้งเท่านั้น

พวกมันข้ามเส้น... เส้นที่พ่อของฉันขีดไว้ ความเกรงใจอะไรนั่นน่ะเหรอ? ไม่จำเป็นแล้วล่ะ

ฉันถ่มเลือดลงพื้นแล้วดึงโทรศัพท์ขึ้นมา

เมื่อเห็นโทรศัพท์ของฉัน เบรนด้าไม่สะทกสะท้านแถมยังหัวเราะ

"จะเรียกพวกมาเหรอ? คิดว่าฉันกลัวเหรอ? สามีฉันเชิญผู้กำกับการตำรวจมาดื่มกาแฟที่บ้านได้ด้วยซ้ำ แกจะฟ้องพระเจ้าก็ไม่ช่วยอะไรแกหรอก!"

ยามเสริมขึ้นมา "คุณริชชีครับ ผมแนะนำว่าอย่าทำเรื่องให้มันใหญ่โตเลย สภาเขตมาร์คกับเส้นสายโลกใต้ดินของเขา... พวกเขาไม่ใช่คนที่คุณจะไปยุ่งด้วย คุณเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว จะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไม? แค่ขอโทษคุณเบรนด้า เรื่องก็จบแล้ว ถ้าคุณยังดื้อดึง คุณนั่นแหละที่จะเจ็บตัว"

เบรนด้ากอดอกเชิดหน้า

"ได้ยินไหม? ฉันให้โอกาสครั้งสุดท้าย คุกเข่า ขอโทษ แล้วส่งกุญแจมา ฉันอาจจะพิจารณาปล่อยแกไป ไม่อย่างนั้น..."

เธอหรี่ตาลง ยิ้มอย่างโหดเหี้ยม

"สามีฉันแค่โทรหาโรมาโน่ที่เซาท์ไซด์ แกก็ไม่มีวันได้เหยียบเท้าทำงานในชิคาโกอีกตลอดกาล เชื่อฉันไหมล่ะ?"

โรมาโน่? โรมาโน่คนนั้นน่ะเหรอ? คาโปแห่งเซาท์ไซด์คนที่ต้องจูบแหวนพ่อฉันเมื่อคริสต์มาสปีที่แล้วน่ะเหรอ? แค่นักเลงข้างถนนกระจอกๆ ที่นังนี่เอาชื่อเขามาขู่ฉันเนี่ยนะ?

ฉันเงยหน้ามองเธอ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก รอยยิ้มเดียวกับที่พ่อฉันมักจะทำก่อนที่จะลบชีวิตใครสักคนออกไปจากโลกนี้ ต่อหน้าพวกมัน ฉันกดหมายเลขที่ไม่เคยโทรหามานานหลายปี

"บอกโรมาโน่ว่าเขามีเวลา 20 นาทีในการพาร่างของเขามาที่เพนท์เฮาส์ตึกดิไอวี่ เขาจะรู้เองว่าที่ไหน บอกให้เขาพาพวกมาด้วย และลากสภาเขตมาร์คมาด้วย"

"และบอกเขาว่า ถ้าเขาไม่คุกเข่าลง เลียเลือดที่พื้นตรงนี้ให้สะอาดภายใน 20 นาทีเป๊ะ... เขาจะไม่มีวันได้เห็นตะวันขึ้นในชิคาโกอีกเป็นครั้งที่สอง"