บทที่ 1

ฉันปกปิดตัวตนที่เป็นทายาทมาเฟียเพื่อใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเพื่อนบ้านกลุ่มใหม่จะเป็นพวกที่เริ่มเปิดศึกโดยไม่รู้เลยว่าพวกเขากำลังจะแพ้อย่างราบคาบ

ฉันเพิ่งกลับจากหอศิลป์ตอนที่โทรศัพท์เริ่มสั่นไม่หยุด

ในฟอรัมชุมชน Nextdoor ผู้หญิงที่ชื่อว่าเบรนด้าได้แท็กหาฉัน

"เฮ้ย ยัยเพนท์เฮาส์ เธอโสดนี่นา จะเอาสวนดาดฟ้ากว้างๆ ไว้ทำไมคนเดียว? สามีฉันจะจัดงานปาร์ตี้

เราจะเริ่มใช้พื้นที่นั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป"

"ไม่ต้องห่วงนะ เราจะจ่ายค่าดูแลให้เดือนละสองร้อยเหรียญ เธอได้เงินฟรีๆ โดยไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ น่าจะดีใจนะที่ได้เงินน่ะ"

ฉันจ้องหน้าจอตาค้าง นี่มันล้อกันเล่นหรือไง?

สองร้อยเหรียญเนี่ยนะ?

แค่ค่าคนสวนของฉันก็เดือนละสามพันเหรียญแล้ว ยังไม่รวมเงินอีกครึ่งล้านที่ฉันจ่ายไปเพื่อซื้อกรรมสิทธิ์ขาดของที่นี่อีก

ฉันพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ แค่สองคำ: "ฝันไปเถอะ"

ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา เบรนด้าก็ตอบกลับมาอีก

"โอ้โห แรงเหมือนกันนะเรา?" เธอโพสต์พร้อมอีโมจิหัวเราะ "แค่สองร้อยเหรียญยังไม่พอใจเหรอ? งั้นก็บอกราคามาสิ ยังไงมันก็เสียเปล่าถ้าอยู่ที่เธอ"

"ผู้หญิงตัวคนเดียวจะเอาไปทำอะไรได้? ปลูกดอกไม้? เลี้ยงแมวหรือไง?"

นิ้วโป้งของฉันค้างอยู่บนหน้าจอ ฉันสูดหายใจลึกๆ พยายามกดสัญชาตญาณที่ครอบครัวปลูกฝังมาเอาไว้ ฉันพยายามจัดการเรื่องนี้ให้เหมือนคนปกติทั่วไป

"ข้อแรก มันเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของฉัน โฉนดระบุไว้ชัดเจนมาก ข้อสอง สองร้อยเหรียญนั่นแค่ค่าดูแลพื้นฐานยังไม่พอเลยด้วยซ้ำ" ฉันพิมพ์จนข้อนิ้วขาวซีด "และข้อสาม ฉันไม่จำเป็นต้อง 'อนุญาต' ให้ใครใช้ เพราะฉันใช้งานมันอยู่ มันคือสตูดิโอส่วนตัวของฉัน"

เบรนด้าเดือดปุดทันที

เธอส่งข้อความเสียงกลับมา น้ำเสียงของเธอแหลมปรี้ดและน่ารำคาญ "ทรัพย์สินส่วนตัวเหรอ? เลิกพูดตลกเถอะ! เธออยู่ในคอนโดหรู เธอต้องทำตามกฎของนิติบุคคล! สามีฉันคือสภาเขตมาร์ค เขานี่แหละที่แทบจะเป็นเจ้าของเขตนี้ รู้ไหมว่าเขาสามารถบดขยี้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอได้ง่ายแค่ไหน? มันก็เหมือนกับการเหยียบมดตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ รู้ไหมว่าเขาทำประโยชน์ให้ชุมชนนี้มาเท่าไหร่แล้ว?"

"เขาก็แค่อยากใช้สวนของเธอจัดงานปาร์ตี้เพื่อตอบแทนเพื่อนบ้าน แล้วเธอก็มาทำตัวเห็นแก่ตัวแบบนี้เนี่ยนะ?"

"ฉันสงสัยจริงๆ ว่าผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างเธอมีปัญญาซื้อเพนท์เฮาส์ได้ยังไงกันแน่ เงินไม่สะอาดสินะ"

ฉันกำโทรศัพท์แน่น ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วร่าง

ในจังหวะที่ฉันกำลังจะโต้กลับ นายปีเตอร์สัน ผู้จัดการตึกก็โผล่เข้ามาแจม

"คุณริชชีครับ ผมว่าเบรนด้าพูดก็มีเหตุผลนะ" รูปโปรไฟล์ของเขาแสดงเหรียญตรา 'ผู้จัดการอาคาร' กำกับไว้ใต้ชื่อ "ในฐานะสมาชิกของชุมชนนี้ เราทุกคนควรมีส่วนร่วมเพื่อความปรองดองของเพื่อนบ้านครับ"

"อีกอย่าง คุณไม่สามารถใช้งานพื้นที่สวนกว้างขนาดนั้นคนเดียวได้หรอก การให้เจ้าของห้องคนอื่นๆ ยืมใช้สำหรับกิจกรรมชุมชน มันคือจิตวิญญาณแห่งการช่วยเหลือเกื้อกูลกันที่ทางนิติบุคคลสนับสนุนมาโดยตลอด"

"ผมแนะนำให้คุณพิจารณาข้อเสนอของเบรนด้าอย่างจริงจังนะครับ ชุมชนที่น่าอยู่ต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกคน"

ฉันมองหน้าจอแล้วเห็นภาพทั้งหมดอย่างชัดเจน

นี่ไม่ใช่การเจรจา แต่เป็นการขู่กรรโชกต่างหาก

ผู้หญิงน่าสมเพชที่เอาอำนาจทางการเมืองกระจอกๆ ของสามีมาข่มขู่ กับผู้จัดการตึกหน้าไม่อายที่คอยเลียแข้งเลียขาช่วยเธอรีดไถฉัน

เบรนด้าโพสต์อีกครั้ง: "เห็นไหม? แม้นิติบุคคลยังอยู่ข้างเรา! คุณปีเตอร์สันคะ รบกวนช่วยสั่งให้คนงานไปปรับเปลี่ยนพื้นที่สวนพรุ่งนี้เลยได้ไหมคะ? ฉันอยากจัดงานธีมยุโรปน่ะ"

"ได้แน่นอนครับเบรนด้า" นายปีเตอร์สันตอบรับทันที "เพื่อความเจริญของชุมชนของเรา อะไรผมก็จัดให้ได้ครับ"

ฉันสูดหายใจลึกๆ แล้วโยนแท็บเล็ตลงบนโซฟา

ฉันไม่อยากมีปัญหา งานแสดงนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของฉันจะมีขึ้นในเดือนหน้า และนี่เป็นช่วงเวลาที่สำคัญมาก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมยกพื้นที่ความสงบสุขที่ฉันจ่ายไปครึ่งล้านให้พวกเศษสวะพวกนี้หรอกนะ