ร่านรักเริงใจ의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

วิรามรลงจากรถ มองไปรอบๆ รับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เงียบสงบห่างออกไปไม่ถึงยี่สิบเมตร คือหาดทรายแคบๆ มองเห็นคลื่นสีขาวสะท้อนแสงยามบ่ายจัดๆ ซัดสาดเข้าหาฝั่งเป็นระยะในจังหวะเนิบนาบหล่อนหันกลับ มองตัวบ้านพัก เป็นบ้านไม้ยกสูงหลังใหญ่ ใต้ถุนโล่งๆเทคอนกรีต มีม้าหินอ่อนตั้งเอาไว้ชุดหนึ่ง ข้างๆ มีแคร่ไม้หยาบๆข้างตัวเรือนทางทิศตะวันตกมีต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาช่วยบังแดดบ่ายลึกเข้าไปด้านในใต้ถุนมองเห็นประตูไม้สองบาน เดาว่าน่าจะเป็นประตูครัว กับห้องน้ำชั้นบนมีระเบียงล้อมรอบ เฉพาะด้านหน้าระเบียงกว้าง ยื่นล้ำชายคาออกมามาก“ขึ้นข้างบนกันเถอะครับ”ดอนหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่สองมือ ล้วนแต่ของหญิงสาว ตัวเองมีกระเป๋าผ้ายีนส์เนื้อหยาบสีมอๆ ใส่เสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวสองสามชิ้น“บ้านใครน่ะ” วิรามรถามด้วยความสงสัย ขณะเดินตามร่างสูงล่ำสันไปที่บันใดด้านข้างถึงลักษณะตัวบ้านรวมไปถึงอาณาบริเวณดูเป็นบ้านพักตากอากาศ แต่ไม่น่าจะใช่บ้านพักให้เช่าความเป็นส่วนตัวมีมากพอๆ กับที่อยู่ลึกเข้ามาไกลจากถนนหลวง มองไม่เห็นอาคารพักอาศัยอื่นหาดทรายโค้งหน้าบ้าน ระยะความยาวไม่ถึงยี่สิบเมตร สองด้านของชายหาดคือโขดห

“คุณวิ...” ดอนตกตะลึง เขาทันสบตาคมโตคู่สวยที่เหลือบขึ้นมองแวบหนึ่ง ก่อนครางออกมาเสียงดังปลายบานของเขากำลังถูกเล็มเลียโดยปลายลิ้นนุ่มมือขาวผ่องขยับรูดลำรักของเขาในจังหวะนุ่มเนิบเขาทำอะไรไม่ได้นอกจากแอ่นสะโพกเพรียวเข้าหาปากนุ่ม มือประคองศีรษะปกคลุมด้วยผมยาวสลวย ทำแค่ปัดพวงผมไม่ให้เกะกะไม่มีการบีบบังคับทางอ้อมให้ปากหวานร้ายกาจกลืนกินเขาตะ...แต่ หล่อนกำลังทำ!ดอนข่มความเสียวซ่านก้มลงมองปลายบานหยักถูกขยอกเข้าไปแล้วความใหญ่โตของเขาแทบไม่จำเป็นที่ปากอิ่มจะต้องห่อริมฝีปาก เขาก็เสียวใจจะขาดอยู่แล้วเขาไม่คิดว่าวิรามรจะดูดกลืนเขาได้ทั้งลำ ในเมื่อความยาวของเขายามเหยียดขยายเต็มที่คือเก้านิ้วช่องทางรักของหล่อนอาจจะรับเขาได้ แต่ทางปากไม่มีทางแน่นอนที่หล่อนจะขยอกกลืนเขาได้ทั้งหมด“อ๊ะ!” ดอนหลุดอุทานภาพที่เขาเห็น ความรู้สึกที่ได้รับ แทบจะทำให้เสร็จสมเขาควรจะรู้ วิรามรคนสวยของเขาไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไปที่มีอยู่ดาษดื่นปากอิ่มของหล่อนสามารถรับเขาได้ทั้งหมดจากนั้นปากนุ่มเริ่มรูดดูดลำลึงค์ของเขาช้าๆขยอก-รูดออก- ขยอกกลับ-รูดออก“พะ...พอก่อน ทูนหัว” เขาวอนเสียงกระเส่าแต่ก็น่าจะรู้ ผู

วิรามรยืนมองโค้งขอบฟ้ายามอรุณด้วยแววตาหมกมุ่นเจือรอยเศร้าหมองหล่อนไม่เคยคิดมาก่อน ในวันที่หัวใจเป็นของใครสักคน คนนั้นจะเป็นเพียงคนขับรถ เป็นไอ้หนุ่มบ้านนอก ไร้การศึกษา มองหาคุณสมบัติใดๆ ที่พอจะทัดเทียมหล่อนบ้างไม่มีเลยรูปร่างโดดเด่นสะดุดตา ใบหน้าหล่อเหลา ไม่เพียงพอเลยจริงๆ ที่จะชดเชยคุณสมบัติด้อยกว่าหล่อนทุก อย่างของเขา“คนที่มีชาติกำเนิดต่างกัน คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตที่ไม่เหมือนกันมาแต่ตั้งเกิด ยังไงก็ไม่มีวันไปด้วยกันได้ตลอดรอดฝั่ง มันต้องมีสักวันที่จะเกิดความขัดแย้งรุนแรงเพราะความแตกต่าง เริ่มจากจุดร้าวเล็กๆ แล้วก็จะขยายใหญ่ขึ้น ในที่สุดต่างคนต่างก็ทนกันไม่ได้อีกต่อไป... จำคำพ่อไว้นะลูก เมื่อนางฟ้าตัวน้อยของพ่อต้องตัดสินใจเลือกผู้ชายสักมาเป็นคู่ชีวิต อย่าใช้แค่หัวใจหรือความรู้สึกนำทาง ต้องใช้สมองด้วย”นานมาแล้วที่บิดาสอนสั่ง แต่หล่อนยังจำได้ดี และเห็นด้วยกับแนวคิดของคนเป็นพ่อคู่แต่งงานในสังคมเดียวกับหล่อนหลายคู่ต้องเลิกรากันไป ถึงไม่หย่าแต่ผัวไปทางเมียไปทางเพราะความไม่เข้าใจกัน รสนิยมแตกต่างกัน และส่วนใหญ่มีสาเหตุมาจากพื้นเพ รวมไปถึงการอบรม ความคุ้นชินที่ต่างกันเพียงแค่นึกไปถึงส

เขาเกลี่ยปอยผมยาวระแก้มไปทัดหลังใบหู ตาเป็นประกายเมื่อพูดขึ้น“แต่ที่เราทำด้วยกันไม่มีตอนไหนน่าเกลียดเลยรับรองได้ ไม่เชื่อเรามาลองถ่ายคลิปตอนกำลังเย่อกันไว้ดูดีมั้ย”“อุ๊ย! ไม่เอานะ” นอกจากทำหน้าตื่น สุ้มเสียงยังฟังตกใจ “เกิดพลาดทำคลิปหลุดไปฉันคงต้องผูกคอตายแน่ๆ สัญญามาก่อนว่าจะไม่แอบถ่าย”“ครับ สัญญา ผมก็หวง...หอย สวยๆของเมียผมเหมือนกันนะ ไม่อยากให้ใครเห็นนอกจากผม”“บ้า!” กำปั้นเล็กทุบอั้กเข้าที่อกกว้างแน่นมัดกล้ามทีหนึ่ง “ทำไมชอบพูด...หยาบคายนัก”“อะไร? พูดหอยก็หยาบแล้วเหรอ” ดอนทำหน้าเหรอ แต่แววตากลับปิดรอยยิ้มพร่างไม่มิด“ยังจะย้ำอีก”“ไม่ย้ำก็ได้ แต่ขอถามหน่อย ถ้าไม่ให้เรียกตรงนี้” มือหนาเคลื่อนลงประกบเนินสามเหลี่ยมอวบอูม “ว่าหอย... แล้วจะเรียกยังไงถึงจะไม่หยาบ”“ก็ไม่ต้องเรียก อื๊อ...”เสียงอุทานสั่นพร่า“เสียวมั้ย”วิรามรไม่ตอบ ก็มันน่าอายออกจะตาย“นิ่ง แปลว่ายังไม่เสียว แล้ว... อย่างนี้ล่ะ” จากที่ใช้สันมือกดถูไถปากร่อง เปลี่ยนเป็นแยงนิ้วสู่ภายในอุ่นชื้นครึ่งๆแล้วกระดกนิ้วไปมา“ดอน...”“คงยังเสียวไม่พอ”ประกอบเสียงพูดยั่ว นิ้วยาวสอดลึกถึงโคนนิ้ว จากนั้นก็ขยับเข้าออกๆ นิ

“แต่มีข้อแม้ว่ามื้อนี้ฉันขอเป็นคนจ่าย นายดอนทำอาหารเลี้ยงฉันมาหลายวันแล้ว ขอให้ฉันได้เลี้ยงตอบแทนสักครั้งเถอะ”สีหน้าอึดอัดจนดูวิตกกังวลเปลี่ยนเป็นยิ้ม มือใหญ่ยื่นมาประคองใบหน้าผ่อง ไล้แก้มเนียนเบาๆด้วยปลายนิ้ว“ผมไม่ได้กังวลเรื่องมีหรือไม่มีเงินจ่ายค่าอาหาร” ดอนพูดเสียงนุ่ม อ่อนโยน “แล้วก็ไม่รู้สึกเสียศักดิ์ศรีใดๆ ถ้าจะรับเลี้ยงจากผู้หญิงบ้าง”“งั้นก็เป็นอันตกลง วิขอเลี้ยงบ้าง นะค้านายดอนคนดี๊คนดี”บทจะอ้อนหล่อนก็ทำเอาเขาระทวย“ครับ ได้ แต่ผมขอเลือกร้านเองได้มั้ยในฐานะที่เคยมาตระเวนแถวนี้บ่อยกว่า ย่อมรู้ว่าร้านไหนอาหารอร่อยสมราคา หรือร้านไหนราคาแพงแต่ข้าวราดแกงข้างทางยังอร่อยกว่าหลายเท่า”“ได้อยู่แล้ว เพราะฉันเองก็ไม่รู้ว่าที่นี่มีร้านอาหารอร่อยๆ ที่ไหนบ้าง”“อยากออกไปกินข้าวนอกบ้านผมก็ตามใจแล้ว ทีนี้ก็...ถึงคราวคุณวิต้องตามใจผมบ้างละ”คนทวงบุญคุณทำหน้ากระหยิ่ม ถึงอย่างนั้นวิรามรก็ยังไม่เอะใจ เพราะก่อนหน้าจะพูดกันเรื่องอาหารมื้อเย็นที่จะมาถึง ก็เพิ่งสุขสมอารมณ์รักกันไปหยกๆ ถึงตอนนี้ก็นอนเปลือยกันอยู่บนเตียง“ตามใจเรื่องอะไรล่ะ”“ก็...ตามใจให้ผมมอบความสุขให้คุณวิอีกไงครับ”“แหม...