All Chapters of ร่านรักเริงใจ: Chapter 51 - Chapter 60

“รินก็รักพี่ตุลย์ค่ะ รักมากกกก มากจนรินเริ่มกลัวว่าถ้าวันหนึ่ง พี่ตุลย์หมดความต้องการในตัวริน รินอาจไม่สามารถอยู่เป็นผู้เป็นคนได้อีกต่อไป”“รินจ๋า!” ตุลยธรซ้อนทับหลังมือเรียวบางด้วยมือหนา ดึงมือน้อยนั้นมากดจูบที่ใจกลางฝ่ามือขาวนุ่ม พูดเสียงสะท้าน “สาวน้อยของพี่ เมียตัวน้อยของพี่ ถ้าความรักสามารถสร้างชีวิตอมตะ เชื่อเถอะว่ารินจะอยู่ค้ำฟ้า เพราะความรักที่พี่ต่อรินมากมายจนพี่เองก็กลัว ว่ารินจะกลัวความรัก ความปรารถนารุนแรงที่พี่มีต่อริน”ปากบางอิ่มคลี่ออกเป็นรอยยิ้มหวาน“รินจะไม่วันกลัวความรักความปรารถนาที่พี่ตุลย์มีต่อรินแน่ๆ ค่ะ”“แม้ว่าพี่...อาจจะรุนแรงกับรินไปบ้าง อย่างนั้นหรือจ๊ะ”“ไม่ค่ะ ระหว่างเราจะไม่มีคำว่ารุนแรง พี่ตุลย์ก็รู้แล้วนี่คะ ว่ารินไม่ได้เปราะบางอย่างที่หลายคนอาจจะคิด”มือเรียวบางขยับจากอุ้งมือหนาเพื่อวางประทับบนอกกว้างนูนแน่นด้วยมัดกล้ามตึงเรียบนิ้วเรียวเล็กขยับเข้าหาหัวนมกะจิริดตุลยธรปิดเปลือกตาลงชั่วครู่ ปล่อยความซ่านเสียวให้ครอบงำเมื่อหัวนมกลางวงป้านสีชมพูระเรื่อของเขาถูกปลายนิ้วนุ่มบี้คลึง“รินรับพี่ตุลย์ไหวค่ะ และถ้าพี่ตุลย์จะรุนแรงไปบ้างรินก็ไม่กลัว หรือ

ลมหายใจหนุ่มสาวเริ่มร้อนระอุมือทั้งสองของเจตดิลกไม่อยู่นิ่ง ลูบไล้เปะปะไปทั่ว ไม่ว่าสะโพก ต้นขากดคลึงสลับขยำเนินสาวที่ยังมีผ้าชาตินลูกไม้ทรงสามเหลี่ยมปกปิดฉกนิ้วผ่านด้านข้างขอบจี-สตริง แตะคว้านหลืบเร้นเริ่มฉ่ำเยิ้มไม่ต้องมีใครมาการันตี รับประกันเขาก็รู้ด้วยตัวเอง ด้วยสัมผัสเดี๋ยวนี้เองว่าลัลลิตาคือสาวร่านร้อนในกาม มีความต้องการทางเพศสูงพร้อมจะสนุกกับผู้ชายที่หล่อนพึงพอใจมีเสียงคราง เรือนกายส่ายขยับให้มือเขาทำมุมพอเหมาะ สามารถล่วงล้ำถ้ำสวาทที่มีไหมนิลรูปสามเหลี่ยมปกคลุม ได้ถนัดถนี่ยิ่งขึ้น“ไปที่เตียงเถอะ เจต”หล่อนกระซิบเสียงแทบจะไม่เป็นเสียง หน้าบิดเบ้ไปด้วยความเสียดเสียว เมื่อเจตดิลกเล่นงอนิ้วที่ผลุบๆ โผล่ๆ ในช่องทางของหล่อนขูดรูดผิวด้านหน้า สลับเขี่ยติ่งตูมภายในอยู่เป็นระยะๆชายหนุ่มผู้มีประสบการณ์เชิงกามมามากมาย ผละมือถอนนิ้วจากรูฉ่ำ มองตามร่างงามสมส่วนในความโค้งเว้ายวนตาอกอวบอึ๋ม ที่กำลังเดินถอยหลังไปทิ้งตัวลงบนเตียง โดยที่ยังส่งสายตามามองสบตาของเขาอย่างท้าทายและเชิญชวนลัลลิตาขึ้นไปนอนราบกลางเตียง กระตุกจี-สตริงตัวน้อยนิดแทบจะไม่ปิดเนินสงวนออกจากสะโพกลำขาขาวตั้งฉากกับที่นอ

“ราเมศวร์เคยมาที่บ้านนี้” ดำรงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเหมือนจะรู้ว่าบุตรสาวคนโตกำลังคิดสิ่งใดอยู่ “ได้พบกับยายดาเข้าโดยบังเอิญ แต่นั่นก็นานมาแล้ว พ่อเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าบทคิดสละโสดขึ้นมาเขาจะเลือกเจ้าสาวที่เคยพบหน้าค่าตาเพียงแค่ครั้งเดียว”“นังดาคงเสนอหน้าล่ะสิ พอรู้ว่าใครมาบ้านก็คงเต้นริกๆ ออกมาต้อนรับขับสู้”ดำรงได้แต่ส่ายหน้า รู้สึกอ่อนใจในบุตรสาวคนโตที่ดูจงเกลียดจงชังน้องต่างแม่นัก จึงพูดอย่างเตือนสติแม้จะรู้ดีว่าคงไม่ได้ผลอะไรนัก“คนที่แกกำลังพูดถึงมันก็น้องของแกนะยายตา”“แต่ตาไม่เคยเต็มใจรับมันเป็นน้องของตามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พ่อก็รู้” “ถึงจะไม่ยอมรับ แกจะทำอะไรได้ ในเมื่อยายดาก็มีเลือดฉันอยู่ครึ่งหนึ่งในตัวพอๆ กับแก”“ตาเกลียดมัน!”การลงเสียงหนักประกอบแววตาวาววับเหมือนจะประกาศ ว่าไม่มีวันเลยจริงๆ ที่จะเห็นปูริดาเป็นน้องไปได้“ตาเกลียดทั้งนังดา และนังแม่ของมัน!”“หยุดนะ!” อีกครั้งที่ดำรงขึ้นเสียงกับลูกสาวที่เขาเคยพะนอเอาใจมาตลอด เพราะสงสารว่ากำพร้าแม่แต่ยังเล็ก และตัวเขาเองยังทำให้ลูกสาวคนนี้ผิดหวัง ไม่พอใจ ด้วยการแต่งงานใหม่กับอดีตสาวคนรักกระทั่งมีประจักษ์พยานรักด้

“โถ ปัทมา” ดำรงได้แต่ครึมครางชื่อสตรีอันเป็นที่รักแต่ครั้งอดีตจรดปัจจุบัน ในลำคอตีบตันด้วยความรู้สึกเต็มตื้น เขารู้มานานนักหนาว่าความรักที่ผู้หญิงคนแรกที่เขารักมีต่อเขานั้น เป็นความรักที่อยู่เหนืออารมณ์ปรารถนาธรรมดา เป็นความรักที่ไม่ได้ต้องการอะไรตอบกลับ ถือเป็นความรู้สึกลึกซึ้งน่าสรรเสริญนักจะว่าไปจิตใจปัทมาก็ประเสริฐกว่าอีกหลายคนที่วางท่าเป็นผู้ดีโดยชาติกำเนิดชนิดเทียบกันไม่ติด “แม่บอกสอนหนูดาเสมอ อะไรตอบแทนพระคุณพ่อได้ให้ทำ” ปูริดากล่าวต่อ “เพราะฉะนั้น... อะไรก็ตามที่เป็นความประสงค์ของพ่อหนูดายินดีทำตามด้วยความเต็มใจค่ะ”ดำรงลุกไปนั่งลงข้างบุตรสาวคนเล็ก ดึงร่างบางอ้อนแอ้นเข้ามาสวมกอด พึมพำเสียงสั่นพร่า“พ่อขอบใจลูก ขอบใจ ที่หนูยอมสละตัวเองเพื่อครอบครัวเพียงนี้ พ่อต้องขอโทษหนูที่การตัดสินใจผิดในเรื่องธุรกิจของพ่อทำให้หนูต้องมาพลอยเดือดร้อนไปด้วยแบบนี้ แต่พ่อก็มองไม่เห็นทางอื่นเลยจริงๆ ว่าจะทำยังไงถึงจะรักษาบ้านนี้กับบริษัทที่เหลืออยู่ไว้ได้ นอกจาก...ยอมรับความช่วยเหลือจากคุณราเมศวร์ที่มาพร้อมกับเงื่อนไข ขอหนูเป็นเจ้าสาวเป็นสิ่งตอบแทน”ปูริดาไม่ถามรายละเอียด ไม่ซักไซ้ บิดาพล

เสียงเรียกมาเกือบจะฟังเกรี้ยวกราด หยุดคำพูดที่เริ่มจะสั่นเครือเพราะความรู้สึก... รู้สึกอย่างไหนแน่ ก็ยากจะบอกกับตัวเองได้ในทันดี เหมือนมีเสียงถอนใจเบาๆ แต่ไม่แน่ใจนัก ก่อนคำพูดตามมา“วันอาทิตย์แต่งตัวรอละกัน จะไปรับ”“มารับ? มารับไปไหนคะ?”“ดูชุดแต่งงาน” “แต่...”“สิบเอ็ดโมงวันอาทิตย์เจอกัน”นอกจากคำพูดตัดบท ยังตัดสายสนทนาโดยไม่ให้โอกาสเธอได้แย้งสักคำ“ใครมานังแตน?”ลัลลิตาถามสาวใช้เสียงห้วนเมื่อได้ยินเสียงรถวิ่งเข้ามาในบ้าน ขณะนั่งเปิดนิตยสารแบบเสื้อดูอยู่อย่างเบื่อๆ ในห้องนั่งเล่นชั้นใน “คุณราเมศวร์ค่ะ มาหาคุณดา”“อะไรนะ?”ร่างงามสมส่วน เต็มไปด้วยส่วนโค้งเว้ายวนตาเมื่ออยู่ภายใต้อาภรณ์เครื่องนุ่งห่มทันสมัยเข้ารูปเข้าร่าง เน้นอกเป็นอก เอวเป็นเอว ทะลึ่งพรวด แววตาคู่สวยเจิดจ้าอย่างตื่นเต้น แต่พอปลายตาตวัดเข้าใส่สาวใช้ ก็เปลี่ยนเป็นขุ่นเขียว พอๆ กับวาจากระชากกระชั้นเอาเรื่อง “สู่รู้! แกรู้ได้ไงว่าคุณราเมศวร์มาหา...ยายดา?” เลี่ยงคำว่า ‘นัง’ ไปได้หวุดหวิด เพราะถึงอย่างไรก็ไม่อยากให้คนใช้ดูถูก หากใช้คำไม่เหมาะสมเรียกน้องสาว เด็กสาวตัวงอ มองคุณตาหวาดๆ เพราะรู้อารมณ์กันดีอยู่ว่า