บททั้งหมดของ ร่านรักเริงใจ: บทที่ 1 - บทที่ 10

“อุ๊ย! ปล่อยฉันนะไอ้บ้า บอกให้ปล่อยไง”เสียงโกรธเกรี้ยวแทบจะลั่นห้อง“ไม่ปล่อย.. อยากท่ามากนักมันต้องเจออย่างนี้แหละ”“ไม่นะ! ปล่อย...”คำพูดปฏิเสธเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองขาดหายกลางคัน เสียงดิ้นรนต่อสู้อึกอักพลอยหายไปด้วย ทิ้งไว้แต่เสียงหายใจหอบกระเส่าภาพที่ไม่มีใครได้เห็น...บนที่นอนหนานุ่มขนาดหกฟุตในห้องนอนตกแต่งไว้อย่างสวยงามสมฐานะบุตรสาวเศรษฐี หญิงสาวผิวขาวผ่องผ้าผ่อนไม่มีติดกายกำหมัดทุบหลังไหล่เปลือยแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดของชายหนุ่มที่กำลังซบหน้าลงกับเนินนางอวบอูมอย่างตั้งใจปลุกเร้าอารมณ์ใคร่ให้ลุกโชน ด้วยปากและลิ้นแก่ฝ่ายหญิงแว่บหนึ่งที่ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสังเกตสีหน้าหญิงสาว ก่อนแนบหน้าลงดูดเลียติ่งตูมอันเป็นจุดศูนย์รวมประสาทความเสียวซ่านสลับห่อปลายลิ้นแยงร่องที่เขาใช้นิ้วแหวกแคมให้อ้ารับเข้าๆ ออกๆใบหน้ารกหนวดเครามีคราบน้ำรักของหญิงสาว แม้เจ้าตัวจะยังก่นด่าสลับเสียงครางราวกับยังตัดสินใจไม่ได้ ว่าควรปล่อยตัวเองตามอารมณ์เสียวซ่านที่ต้องการปลดปล่อย หรือยุติเหตุการณ์บัดสี“ฉะ...ฉัน...บอกให้ปล่อย อะ...ไอ้บ้า! ปล่อย...ฉัน”แม้เสียงจะสั่นพลิ้วขาดเป็นห้วงๆ แต่ก็บอกให้รู้ว่าเจ้า

“พี่วิไม่สบายหรือเปล่าคะ”เสียงถามอ่อนๆของเด็กสาวร่างอ้อนแอ้น เจ้าของใบหน้าอ่อนใสเปล่งปลั่งทำเอาวิรามรสะดุ้งโหยง เพราะกำลังนั่งใจลอยรินรดา สิริรัตนะ เด็กสาววัยสิบเก้าย่างยี่สิบ ญาติผู้น้องที่มารดาของวิรามรรับอุปการะ ให้การสนับสนุนด้านการศึกษา ปัจจุบันเป็นนักศึกษาที่สถาบันแห่งหนึ่ง “พี่สบายดี วันนี้ไม่มีเรียนหรือเรา” “ไม่มีค่ะ หยุดอ่านหนังสือเตรียมสอบ”“เทอมสุดท้ายแล้วสินะ ว่าแต่จบจากนี่แล้วจะไปเรียนอะไรต่อ”“ยังไม่รู้เหมือนกันค่ะ บางที...รินอาจจะออกมาหางานทำก่อนสักพัก”“วุฒิแค่นี้จะได้เงินเดือนสักกี่พันกัน เรียนไปก่อนเถอะ ถ้าเราเรียนหลักสูตรปริญญาแต่แรก สี่ปีก็ได้ปริญญาแล้ว นี่เลือกจะเรียนเอาวุฒิด้านวิชาชีพแบบนี้เลยต้องเรียนนานขึ้นอีกกว่าจะได้ป.ตรี”“รินเรียนไม่เก่งอย่างพี่วิ กลัวเรียนไม่จบน่ะค่ะ”“ทำไมจะเรียนไม่จบ เรานี่คิดอะไรแปลกๆ กลัวไม่เข้าท่า”วิรามรมองหน้าสวยใสอย่างวัยรุ่นของญาติสาวผู้น้องอยู่อึดใจจึงพูดขึ้นอย่างรู้ทัน“พี่รู้ละ รินเกรงใจคุณแม่ ถึงเลือกเรียนสายวิชาชีพ เผื่อยังไงก็จะได้ใช้วุฒิปวส.สมัครงานได้ใช่มั้ยล่ะ”“เอ่อ...ริน...”“ไม่ต้องเอ่ออ่าเลย เราก็อย่างนี้ คิดมาก เ

“พี่วิ พี่วิคะ”วิรามรสะดุ้งจากภวังค์ สบตาใสซื่อที่มองมาด้วยความสงสัยของญาติผู้น้อง ความรู้สึกโกรธ เกลียดคนที่ทำให้ตนใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น“ รินว่ายังไงนะ พี่ไม่ทันฟัง” “พี่วิหน้าออกจะแดงๆ ไม่สบายจะเป็นไข้หรือเปล่าคะ”“เปล่า” เสียงตอบค่อนข้างห้วน แต่พอรู้สึกตัวก็ทอดเสียงให้นุ่มนวลขึ้นเมื่อพูดต่อ “พี่สบายดี ว่าแต่เมื่อกี้รินพูดอะไร”“รินถามพี่วิน่ะค่ะ วันอาทิตย์ไปทำบุญที่สำนักสงฆ์กับรินมั้ย”“เนื่องในโอกาสอะไรล่ะ วันเกิดรินก็ยังมาไม่ถึงนี่”“เปล่าค่ะ รินแค่อยากสบายใจก่อนสอบ”“พี่คงไปด้วยไม่ได้ เผอิญมีธุระต้องสะสางให้เสร็จ อีกไม่ถึงสองเดือนพี่ก็ต้องไปเรียนต่อโทที่อเมริกาแล้วนะ ลืมแล้วหรือ”“จริงด้วย รินลืมไปแล้วจริงๆนั่นแหละ เฮ้อ พอพี่วิไปรินคงเหงาแย่”“พูดราวกับว่าพี่อยู่บ้านแล้วรินจะได้เพื่อนคุยเพิ่มงั้นแหละ”รินรดายิ้มน่ารักให้ญาติผู้พี่ ขณะที่วิรามรสะท้อนใจยายรินเอ๋ย รักษาความสดใสนี้เอาไว้ให้นานๆนะ อย่าให้ต้องเป็นอย่างพี่ ที่ก้าวพลาดโดยไม่ตั้งใจไอ้บ้าดอน!เพราะแกเชียว ทำให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตที่เคยสมบูรณ์พูนสุข จู่ๆ ก็มีอะไรขาดหายไปจนบางครั้งรับรู้ได้ถึงคว

“น้องริน”รินรดาหันตามเสียงเรียก“พี่ตวน... สวัสดีค่ะ มาทำบุญเหมือนกันหรือคะ”“มาทำบุญวันเกิดตามธรรมเนียมน่ะครับ”“รินไม่รู้เลยว่าวันนี้วันเกิดพี่ตวน แฮปปี้ เบิร์ดเดย์ค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆ นะคะ”รินรดายิ้มน่ารักให้ชายหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกับญาติสาวผู้พี่ แต่แล้วยิ้มของสาวน้อยก็สะดุดกึก เมื่อสายตาแลเลยไปสบเข้ากับตาฉายแววเข้มๆคู่หนึ่ง“ขอบคุณครับ”ทวนเทพตอบยิ้มๆ มองตามสายตาหญิงสาวคราวน้องแล้วก็รีบแนะนำ“พี่ชายพี่เองครับ พี่ตุลย์ ตุลยธร” บอกหญิงสาวแล้วจึงพูดกับพี่ชาย“พี่ตุลย์นี่น้องริน... รินรดา เป็นเพื่อนรักกับยายส้มจี๊ด” เขาหมายถึงญาติผู้น้อง ลูกของน้าสาว“สวัสดีค่ะ” รินรดายกมือไหว้อย่างเด็กสาวที่ได้รับการอบรมมาดีชายหนุ่มร่างสูง ผิวขาว หน้าตาคมสันชวนมอง กลับเอาแต่จ้องใบหน้าสวยหวานเมื่อเปิดปากหยักได้รูป แทนที่จะกล่าวทักทายตอบ กลับตั้งคำถามน้องชายทั้งที่ตาคมปลาบยังมองหน้านวลผ่องของสาวน้อยไม่วางตา จนคนถูกมองเริ่มรู้สึกมือแขนเกะกะ“แฟนนายเหรอ”“ก็...” ทวนเทพอึกอัก มองหน้าเนียนใสปรากฏรอยระเรื่อด้วยความเขินอายอย่างเห็นใจ“คงต้องถามน้องรินละครับ ว่าจะยอมรับผมเป็นแฟนหรือเปล่า” เข

“ไปไหนต่ออีกหรือเปล่าครับ คุณริน”ดอนถามขึ้นเมื่อเห็นทางกระจกว่ารินรดากำลังนั่งเหม่อหลังจากขึ้นรถเรียบร้อย“ไปดูกระเพาะปลาเจ้าที่พี่วิชอบหน่อยก็ดีนะนายดอน เผื่อว่าจะยังเหลือ หมู่นี้ไม่รู้พี่วิเขาเป็นอะไร ทำท่าเหมือนกินอะไรไม่ค่อยลง”รินรดาชอบพออัธยาศัยดอน เห็นว่าชายหนุ่มพูดจาสุภาพอย่างคนมีการศึกษา มากกว่าจบชั้นมัธยมต้นตามที่บอกในวันมาสมัครงานดอนเองก็ชอบรินรดา เห็นว่าเป็นเด็กน่ารัก มีน้ำใจดีคนหนึ่ง ไม่เคยว่าอะไรใครให้ต้องเจ็บช้ำน้ำใจ ผิดกับหญิงสาวญาติผู้พี่ของหล่อน ที่มักจะพูดจาแรงๆ ไม่ค่อยถนอมน้ำใจคนฟังเขาเองเจอมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน กระทั่งเป็นจุดเริ่มของการอยากสั่งสอน เพื่อให้บทเรียนแก่หญิงสาวเสียบ้าง“เลยแล้วนายดอน”“เอ้า โทษทีครับคุณริน ผมมัวแต่”“ใจลอย” รินรดาต่อให้ยิ้มๆ ไม่ได้หัวเสียหรือมีโมโหแต่อย่างใด“แปลกจริง เดี๋ยวนี้ที่บ้านเรามีแต่คนเป็นโรคนี้กัน พี่วิคนหนึ่งละ”รินรดาไม่ได้คิดจะนินทาพี่สาวตามศักดิ์กับคนขับรถ แต่เผอิญหล่อนมองว่าชายหนุ่มที่ทำหน้าสารถีพาหล่อนมาทำบุญครั้งนี้ไม่ใช่คนปากมาก แน่ใจว่าเขารับฟังอะไรแล้วจะไม่นำไปพูดต่อดอนขับรถไปเรื่อยก่อนวกกลับเมื่อถึงสี่แยกโด