All Chapters of ป่าหัวใจไฟกามเทพ: Chapter 61 - Chapter 70

“พี่ณัทรักลูกแค่ไหนใครก็เห็น...”“รักสิ ทำไมจะไม่รักล่ะ ในเมื่อเด็กนั่นหน้าตาถอดพิมพ์เธอมาราวกับแกะ ตอนที่เด็กยังไม่เกิดก็อาจจะแค่นึกเวทนา ที่แม่แท้ๆ ยังคิดกำจัด แต่หลังจากเห็นเด็กก็คงรักโดยไม่ต้องฝืนใจเลยล่ะ”“ฉันไม่...”“หนหนึ่ง ฉันไปเจอคุณณัทที่ร้านเหล้าในเมือง กำลังเมาได้ที่ก็เลยพาไปบ้าน” เสียงบอกเล่าติดต่อกันไปอย่างไม่ยอมให้มีอะไรมาขัดจังหวะ “ตอนนั้นแหละอะไรๆ ที่อัดอั้นอยู่ในใจคุณณัทพล่ามออกมาหมด.... เธอไม่รู้หรอก ขณะนั่งฟังเขาพล่ามเพราะเหลือสติครึ่งๆ กลางๆ ว่ารักเธออย่างโง้นอย่างงี้แต่ก็คงหมดโอกาสที่จะได้เธอมาครอง แล้วยังอีกร้อยแปด ฉันปวดใจแค่ไหน”เสียงบอกเล่าฟังว่าเต็มไปด้วยความเจ็บร้าวและขมขื่น“สารพัดเขาจะชมเธอ... ว่าเธอไม่เหมือนพี่สาว ตั้งแต่สบตาเธอเข้าครั้งแรกเขาก็ไม่เคยลืมเธอ... เธอทำให้เขารู้ตัวตอนนั้นเองว่าความรักกับความหลงนั้นต่างกันยังไง และนั่นก็ทำให้เขาหูตาสว่าง เริ่มเล็งเห็นธาตุแท้ของพี่สาวเธอ ยิ่งต่อๆ มา พี่สาวเธอทำตัวแย่ขึ้นทุกวัน ขนาดว่าแต่งงานมีผัวแล้วก็ยังเที่ยวไปนอนกับผู้ชายอื่นเปรอะไปหมด เพราะไม่ได้อย่างที่อยากได้จากผัวก็เลยเล่นชู้มันเสียเลย ... ในจำนวนชายชู้

“พอเวลาผ่านไป ยายอัญคลอดลูกก็จะขอหย่าโดยรับเลี้ยงดูเด็กในฐานะบุตรตามกฎหมายเสียเอง เพราะก็เห็นแล้วว่ายายอัญไม่ได้มีเยื่อใยอะไรกับลูกที่จะเกิดมาเลย แต่ยายอัญก็มาตายเสียก่อน เรื่องหย่าเลยไม่จำเป็น แล้วก็เพราะยายอัญตายไปแล้วนี้แหละ พ่อณัทถึงอยากให้เรื่องกำเนิดน้องอิงตายไปกับยายอัญ เพราะก็มีคนรู้เรื่องนี้แค่แม่พ่อณัทแล้วก็ยายอัญ พ่อณัทคงลืมดับไปเลยจำไม่ได้ที่เคยระบายความคับแค้นใจกับลูกสาวเสี่ยประกิตตอนเมา”อนิลทิตาหลับตาลง บอกตัวเองว่า บางทีเธออาจจะยังอ่อนเพลียเกินกว่าจะมารับฟังเรื่องที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง กับครอบครัว แต่พอได้ยินเสียงลุกขึ้นของมารดาก็รีบลืมตาขึ้น“แม่จะกลับแล้วหรือคะ”“จ้ะ เดี๋ยวว่าจะแวะไปดูหลานสักหน่อย”“ทำไมเรา เอ้อ...ไม่ขอน้องอิงมาอยู่ในความดูแลของเราถาวรเลยละคะในเมื่อ... ก็รู้กันแล้วว่าน้องอิงไม่ใช่...”“ไม่เอานะ!” ดวงทิพย์พูดเสียงเด็ดขาด “หนูอย่าพูดออกมาเชียวว่าน้องอิงไม่ใช่ลูกพ่อณัท”“ก็ไม่ใช่จริงๆ นี่คะ ตัวเขาเองก็รู้อย่างแน่ๆ”“อินกำลังจะไม่น่ารักเพียงเพราะรู้สึกผิดว่าตัวเองมีส่วน ทำให้ชีวิตคู่ของพี่สาวพังใช่ไหม? ไม่หรอก... ระหว่างพ่อณัทกับยายอัญ อินไม่เกี

“พี่ไม่โกหก แล้วรู้ไหมทำไม”“ทำไมคะ”“เพราะพี่รักอิน พอใจรักแล้วก็ถูกตาถูกใจไปเสียทุกอย่าง อินจะดำหรือขาว ผอมหรืออ้วน ก็คงไม่สำคัญแล้ว แต่อินก็สวยแถมน่ารัก กิริยามารยาทเท่าที่พี่เห็นก็ไม่มีที่ติ พูดเรื่องนี้แล้วพี่ก็อยากขอสารภาพ”“เรื่องอะไรคะ”“เกี่ยวกับพี่สาวอิน...แม้ขณะที่กำลังตาพร่าไปกับความงามบาดตา หัวหมุนเพราะเสน่ห์ยั่วยวนพี่ก็ไม่เคยมีความรู้สึกดื่มด่ำเวลามองพี่สาวอิน ผิดกับที่พี่รู้สึกต่ออิน เพราะเหตุนี้พี่ถึงรู้ว่าพี่รักอินแต่ไม่ได้รักพี่สาวของอิน”อนิลทิตานิ่งไปอึดใจใหญ่ก่อนพูดขึ้น“มีอย่างหนึ่งที่อินอยากรู้จริงๆ คุณแพ็ตซี่พูดให้อินสะดุดหูถึงสองครั้ง เรื่องที่... พี่ณัทไม่เคยอะไรกับพี่อัญ”“ถ้าหมายถึงความสัมพันธ์ทางเพศแบบลึกซึ้ง พี่ไม่เคยมีกับพี่สาวอิน แต่ก็มีอยู่สองครั้งก่อนที่จะได้เจออิน ที่พี่เกือบลืมตัวเลยเถิด... อินก็ไม่ใช่เด็กไร้เดียงคงจะพอเข้าใจอารมณ์ผู้ชายเวลาอยู่ใกล้ชิดสาวสวย แล้วเวลานั้นพี่เข้าใจว่าพี่รักพี่สาวของอิน แล้วเขาก็รักพี่ตอบ แต่พี่ก็หยุดตัวเองได้ทั้งสองครั้งก่อนทุกอย่างจะเลยเถิด”“หลังจากแต่งงานกันแล้วละคะ”“ไม่ ถึงตอนนั้นอารมณ์พิศวาสที่เคยมีเหือดหายไปหมด

“แม่ขอให้ลูกทั้งสองครองคู่กันอย่างมีความสุขตลอดไป มีอะไรผิดผ้องหมองใจกันก็ค่อยๆ พูดค่อยๆจากัน อย่าวู่วามเอาแต่อารมณ์ ยายอินก็เชื่อฟังพี่เขานะลูก” บอกลูกสาวแล้วก็หันไปทางลูกเขย พูดเสียงเครือสั่น “แม่ฝากน้องด้วยนะพ่อณัท”“ครับ ผมสัญญาจะดูแลอย่างดีที่สุด ผมรักของผมมานานก็จะรักตลอดไป คุณอาไม่ต้องเป็นห่วง”ดวงทิพย์รีบออกจากห้องหอของบ่าวสาวก่อนจะทันน้ำตาไหลพรากด้วยความตื้นตันใจที่ลูกสาวคนเล็ก ลูกคนเดียวที่เหลืออยู่ได้เป็นฝั่งเป็นฝากับคนดีๆมารดาออกไปแล้ว ไม่ลืมดึงประตูปิดให้ตามหลัง แต่อนิลทิตายังไม่ขยับจากที่นั่งพับเพียบบนที่นอนโรยกลีบกุหลาบหอมกรุ่นณัทธรเป็นฝ่ายขยับเข้าหาเจ้าสาว รั้งไหล่บางเข้าหาก่อนสวมกอดไว้ทั้งตัว“อย่าร้องไห้สิคนดี”เขากระซิบปลอบเมื่อเห็นน้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือที่เจ้าตัววางบนตัก“อิน....สงสารแม่ค่ะ” สารภาพเสียงแผ่ว“สงสารแม่เรื่องอะไร”“แม่คงคิดถึงพี่อัญ คิดถึงพ่อ อาจจะรู้สึกว่าอินออกเรือนมาแล้วก็เหมือนเหลือตัวตนเดียว”“ตัวคนเดียวที่ไหน เราก็ยังอยู่นี่ไม่ได้หนีหายไปไหน หรือถ้าอินกลัวแม่จะเหงาพี่ก็มีวิธี”ดวงหน้ารูปหัวใจผงกห่างจากอกกว้าง มองหน้าสะอาดคมสันด้วยควา

รูปร่างเปลือยของเจ้าบ่าว.... ไม่ใช่สิ สามีต่างหาก ของเธอ ไม่ได้ทำให้อนิลนิตานึกถึงรูปปั้นเดวิด ผลงานอันเลื่องชื่อของ มิเคลัน เจโล เพราะณัทธร มณฑารพ ยิ่งใหญ่กว่านั้น มีชีวิตชีวากว่า และที่แน่ๆ เขามีเลือดเนื้อ มีตัวตนที่เธอสัมผัสได้พอนึกถึงคำว่าตัวตน อนิลทิตาก็ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงตัวตน ของมนุษย์ผู้ชายที่ยังมีชีวิตแต่ก็หุ่นงามอย่างกับปั้นที่ชื่อณัทธรอนิลทิตาลืมตัวร้อง “อุ๊ย!” พร้อมทำตาโต ก่อนเหลือบปราดขึ้นสูงเพื่อหนีอะไรก็ตามที่ทำเอาตะครั่นตะครอเนื้อตัวแปลกๆ เลยพบว่าคนหน้าไม่อายกำลังหัวเราะเธออายจนกอยากแทรกแผ่นดินหนี ก็เลยทุบไหล่กว้างของคนเดินเข้ามาช้อนอุ้มร่างเธอขึ้นสู่วงแขนราวกับเธอเป็นตุ๊กตาไร้น้ำหนักไปสองที ปากก็ถาม“จะอุ้มอินไปไหน”“พาออกไปโชว์ข้างนอกดีไหม”ณัทธรถามยิ้มๆ ใบหน้าคมสันชวนมองอยู่แล้ว ยิ่งน่าหลงใหลเมื่อมีแต่ความเบิกบานแจ่มใส“บ้า!” อนิลทิตาว่าให้เบาๆ“พี่ก็บ้าอยู่อย่างเดียวแหละ คือบ้ารักอิน”ณัทธรวางร่างอรชรที่ประกอบด้วยผิวเนื้อนุ่มเนียนกว่าแพรต่วนเนื้อดี ลงยืนบนพื้นห้องน้ำ จากนั้นก็เอื้อไปหยิบฝักบัวลงมา เปิดก๊อก ไม่ลืมปรับระดับอุณหภูมิน้ำให้อุ่นได้ระดับ ไม่ร้อนเกิน