ป่าหัวใจไฟกามเทพ의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

อนิลทิตาสังเกตเห็นหน้าคมสันแดงก่ำด้วยพิษไข้ ก็เดินเข้าไปชิดเตียง โน้มตัวลงไปใช้หลังมืออังใกล้หน้าผากที่มีผมปอยหนึ่งระลงมาปก แล้วก็เกือบสะดุ้ง“ไม่ได้การละ ลุกขึ้นค่ะพี่ณัท ตัวร้อนจี๋อย่างนี้ยังไงก็ต้องไปหาหมอ”“ไม่ไป” คนไข้ตอบอู้อี้ ไม่ยอมลืมตา พูดต่อเสียงเพลียๆ “จะพากันไปไหนก็ไปเถอะทั้งสองคนนั่นแหละ”“ถ้าพี่ณัทจะไม่ไปงั้นอินจะโทรตามหมอมาเอง”“ไม่เอาหมอนะ ก็บอกแล้วว่าไม่เป็นอะไรมาก แค่ปวดหัวมีไข้นิดหน่อยเดี๋ยวก็หาย”อนิลทิตาไม่ฟังคำปฏิเสธ จัดแจงโทรหาหมอที่เคยมาดูแลหลานสาวตัวน้อยเวลาไม่สบาย หลังจากได้เบอร์และทราบชื่อคุณหมอจากแม่สงิมเกือบครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นหมอที่ถูกตามตัว ก็มาพร้อมล่วมยาคนไข้ฮึดฮัดทั้งที่ดูก็รู้ว่าไม่ค่อยจะมีแรงสักเท่าไหร่แต่ท้ายที่สุดก็ต้องยอมให้หมอตรวจแต่โดยดี“ไข้หวัดครับ ต่อมทอลซิลอักเสบด้วย ผมจะฉีดยาให้สักเข็ม แล้วให้ยาไว้กิน...”“ไม่เอา! ไม่ฉีดยา!”คนไข้ไม่รอฟังให้หมอพูดจบประโยคด้วยซ้ำ โวยวายขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำว่าฉีดยา“แต่ฉีดยาสักเข็มจะช่วย...”“ฉีดยาไม่เอาหมอ ยังไงก็ไม่ฉีดเด็ดขาด!”หมอหันมาทางอนิลทิตาที่เผลอหัวเราะคิกออกมา“ขอโทษค่ะ คุณหมอ ดิฉันขำคนกลั

“อุ๊ย! ระวังค่ะ มา อินถือให้ดีกว่า ขืนให้พี่ณัทถือถ้วยเองคงได้หกรดตัวแน่ๆ”ชายหนุ่มจำยอม เพราะไม่มีแรงเอาจริงๆ ขนาดว่าแค่จับช้อนตักซุปมะกะโรเข้าปาก มือยังสั่น ระยะทางจากถ้วยซุปถึงปากก็เหมือนว่าไกลเป็นไมล์ อนิลทิตาถอนใจก่อนพูดขึ้น“อินป้อนให้ดีกว่าค่ะ” มีเสียงสบถพึมพำ แต่ก็ยอมให้ป้อน ซุปมะกะโรนีช้อนที่ห้าเพิ่งจะลงท้อง ช้อนที่หกกำลังจะตามมา แต่ณัทธรยื่นมือไปผลักร่างบางเบาๆ ให้หลบ เขาลงจากเตียงอย่างผลีผลาม เดินเซไปเข้าห้องน้ำอนิลทิตางงอยู่สักห้าวินาทีก็เข้าใจ เมื่อได้ยินเสียงโอ้กอ้ากมาจากในห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอน เธอไม่ตามเข้าไป เพราะคิดว่าชายหนุ่มคงไม่อยากให้เห็นสภาพเขาขณะนั้นแน่ๆมีเสียงเปิดน้ำ สักใหญ่ๆ ร่างสูงก็เดินเซออกมา หน้าแดงจากพิษไข้เปลี่ยนเป็นซีด ที่หน้าผากมีเหงื่อเกาะพราว อนิลทิตารู้ว่าเขาคงไม่กินแล้วซุป ก็เตรียมยา เตรียมน้ำไว้ให้เลย ณัทธรรับไปกินอย่างว่าง่ายหลังกลับขึ้นเตียง“น้องอิงเป็นไงมั่ง คงไม่ติดไข้ไปจากพี่หรอกนะ”“ไม่หรอกค่ะ อินโทรไปตอนห้าโมงเย็นก็กำลังเล่นสนุก”ณัทธรถอนใจ เหมือนกับว่าหมดห่วงแล้วก็หลับผล็อยไปทันที ทำเอาอนิลทิตาตกใจ นึกว่าชายหนุ่มไข้สูงจนหมดสติ แต่ก็เ

“พอคุณณัทรู้เรื่อง ไปต่อว่าเข้า พี่สาวคุณก็หาว่าคุณณัทคงคิดจะเอาคนใช้ในบ้านเป็นเมียถึงได้ปกป้องดีนัก... ตั้งแต่คุณอัญญดามาเป็นคุณผู้หญิงบ้านนี้อิฉันต้องลำบากหาคนมาช่วยงานบ้านไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง คนเก่าลาออกเพราะทนไม่ไหว คนใหม่ๆ ยิ่งไม่มีความอดทน เพราะเขาคิดว่าทำงาน ใช้แรงกายแลกกับเงินเดือน ไม่ได้มาเป็นทาสในเรือนเบี้ยอย่างสมัยก่อน โอ๊ย! พูดถึงวีรกรรมของพี่สาวคุณทั้งวันก็ไม่จบค่ะ”อนิลทิตาพูดไม่ออก ตั้งแต่รู้จักแม่สงิมจนเริ่มคุ้นเคยกันดี ก็ไม่คิดว่าหญิงสูงวัยใส่ร้ายป้ายสีพี่สาว แต่ขณะเดียวกันก็ไม่อยากจะเชื่อว่าอัญญดาจะร้ายกาจขนาดว่าทำให้คนใช้ในบ้านถึงกับอยู่ไม่ได้“คุณแม่รู้ไหมที่พี่อัญทำตัว...ไม่ดีกับคนในบ้านนี้”“รู้ค่ะ คุณนายน่ะรู้จักลูกสาวตัวเองดีกว่าที่คุณรู้จักพี่สาวหลายเท่าเลยล่ะค่ะ แต่รู้แล้วจะทำอะไรได้คะ อบรมสั่งสอนไปก็เท่านั้นคุณอัญญดาไม่ฟังใครหรอก”อนิลทิตายังครุ่นคิดเรื่องพี่สาวต่ออีกนานเมื่อกลับขึ้นไปนั่งเฝ้าคนป่วย ซึ่งหลับไปแล้วเมื่อเธอกลับขึ้นไปบุญรู้ว่าเธอจะเฝ้าไข้เจ้านายหนุ่มทั้งวันก็ไปหาเก้าอี้ผ้าใบที่สามารถปรับเอนระดับได้“เผื่อคุณอินจะอยากเอนหลังบ้างน่ะครับ ขืน

อนิลทิตาหลับๆ ตื่นๆ ตลอดคืนเพราะใจเป็นห่วงคนป่วยที่ทำท่าจะไข้กลับ ผิดจากหลานน้อยที่เอามานอนด้วยในห้อง หลับปุ๋ยถึงเช้าด้วยฤทธิ์ที่เล่นเหนื่อยมาทั้งวันเมื่อลงจากเตียงในตอนเช้าก็เลยออกจะโผเผอยู่บ้าง ใจอยากนอนต่ออีกหน่อยเพราะรู้สึกเพลียๆ อยู่ แต่นึกถึงคนป่วยที่อยู่ไกลออกไป เลยต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวลงมาข้างล่าง“น้องอิงยังไม่ตื่นละล่ะสิ”“ยังค่ะ“แม่สงิมโทรมา” ดวงทิพย์บอกบุตรสาว “บอกว่าพ่อณัทหลับยาวหลังจากถูกเจ้าบุญปลุกให้ลุกขึ้นมากินยาตอนเที่ยงคืนหนหนึ่ง คิดว่าคงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วล่ะ คนร่างกายแข็งแรงเป็นอะไรมักจะฟื้นตัวเร็ว”มารดาบอกให้รู้อย่างนี้ จากที่คิดว่าจะรีบไปดูคนป่วย ก็เลยต้องเปลี่ยนใจแต่รุ่งขึ้นอีกวัน ขณะเล่นอยู่กับหลานน้อย แม่สงิมก็โทรมาอีก ฟังสุ้มเสียงเหมือนกำลังจนปัญญา ไม่รู้จะจัดการอย่างไรดี“พอลุกได้ก็จะออกไปไร่ค่ะ อิฉันทั้งขู่ทั้งอ้อนวอนแล้วนะคะฟังเสียก็ดี บอกแต่ว่าห่วงงาน คุณอินมาช่วยพูดทีเถอะค่ะ อิฉันละจนปัญญา เวลานี้ยังอยู่ในห้องน้ำค่ะ ให้เจ้าบุญลงมาบอกให้อิฉันตั้งโต๊ะอาหารมื้อเช้ารอ คุณอินรีบมานะคะ”แม่สงิมพูดจบก็ชิงวางสายไปเลย“แม่สงิมค่ะ” หันมาบอกมารดาที่รอฟังอย

หารู้ไม่ คนที่ออกปากว่าตน ‘หมดสภาพ’ ที่คอยอ้าปากรับข้าวต้มในช้อนจากการป้อนของเธอ กำลังกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ ที่แผนเรียกร้องความสงสารได้ผลเกินร้อยข้าวต้มเกือบจะหมดชาม คนป่วยก็ยกมือในท่าปางห้ามญาติ“พอๆ ขืนพี่กินอีกช้อนเดียวมีหวังย้อนออกทางเดิมแน่”อนิลทิตาพอใจว่าชายหนุ่มกินได้เยอะก็ยอมรามือที่ตักป้อน“กลางวันพี่ขอข้าวเหนียวส้มตำไก่ย่างได้ไหมค่อยมีรสชาติหน่อย”“ยำหน่อไม้ด้วยเลยไหมคะจะได้ครบเมนูอีสานชุดเด็ด” ถามเสียงหมั่นไส้“ได้ก็ดี” ณัทธรทำเป็นไม่รู้ว่าถูกประชด ตอบยิ้มๆ แต่พอเห็นหญิงสาวหยิบยาก็ทำหน้าเบ้ รีบต่อรอง “ไม่กินไม่ได้เหรอยา น่านะ อินคนดี พี่สัญญาว่าจะพักอีกวัน สองวันก็ได้เอ้า แต่ขอไม่กินยานะ นะ”“ต้องกินค่ะ” อนิลทิตาพูดเสียงเรียบแต่ฟังเด็ดขาด เมื่อเดินกลับมาที่เตียง มียากับแก้วน้ำในมือ “เอ้านี่ กินซะดีๆ จะได้หายขาด ป่านนี้น้องอิงคิดถึงพ่อจะแย่แล้ว”อาจจะเพราะนึกถึงบุตรสาวตัวน้อยขึ้น หรือรู้ว่าอิดออดไปก็เท่านั้นไม่รู้เหมือนกัน แต่คนตัวโตที่ไม่เพียงแต่กลัวเข็มฉีดยา แต่ยังไม่ชอบกินยาเอามากๆ ถึงยอมเอื้อมมือรับแก้วยาไปเทใส่ปากแต่พอจะรับแก้วน้ำไปดื่มตาม อาการมือไม้อ่อนแรงก็กลับ