Todos os capítulos de BAD’ KING พันธนาการรัก : Capítulo 21 - Capítulo 30

"นะ…นาย" "ใช่…ฉันเอง" เสียงนิ่งตอบ ดีไวน์ตวัดสายตามองฉันพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ นี้มันเรื่องอะไร ดีเลนเป็นคนนัดฉันมารวมถึงผู้ชายคนเมื่อกี้เขาบอกว่าดีเลนให้มาตาม "…" ดูเหมือนว่าคนที่โดนหลอกน่าจะเป็นฉันกับดีเลนมากกว่า ดีไวน์ไม่ได้ไปมาเก๊าอย่างที่คิด ดีเลนเองก็คงไม่รู้เรื่องนี้ด้วยไม่งั้นเขาคงไม่นัดฉันมาที่นี้ นึกได้แบบนั้นร่างกายก็รีบหมุนตัวกลับอัตโนมัติ พอมาหยุดที่หน้าประตูก็พบว่ามันล็อก ใช่สิ…มันล็อก ผู้ชายชุดดำคนนั้นเป็นคนล็อก "ไง ไม่ตอบคำถามหน่อยหรอ" ฉันแนบแผ่นหลังเข้ากับประตูสายตามองใบหน้าหล่อด้วยอาการหวาดระแวงเขากำลังจะทำอะไรกันแน่ กำลังเล่นตลกอะไร"คือ…" "หึ" ดีไวน์ส่ายหัวเอือมระอา ก่อนที่เขาจะหยิบอะไรบางอย่างออกมาแล้วกดสัญญาณพอเสร็จก็โยนมันลงบนโซฟา จัดการทุกอย่างเสร็จร่างหนาก็เดินออกจากห้องไป "เดี๋ยว…ดีไวน์!" ไม่ทันที่ฉันจะก้าวเท้าเดินตามดีไวน์ออกไป ก็มีผู้หญิงวัยเฉียดเลขสามพร้อมกับผู้ชายสองสามคนเดินมาขวางทางเอาไว้ พวกเขาไล่สายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณามันทำให้ฉันเกิดอาการประหม่าก้าวถอยหลังกลับเข้ามาในห้องไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลั

-อายแคร์- ดีไวน์พาฉันกลับมาบ้านอีกจนได้ เขาใช้เชือกมัดมือแล้วออกแรงลากอย่างไร้ความปรานีตอนนี้บนตัวฉันยังมีเสื้อเชิ้ตสีดำตัวโตสวมทับเอาไว้อยู่มันยาวลงมาเลยเข่าพอดี ถึงแม้จะพยายามดิ้นมากเท่าไหร่ก็ไม่สามารถสู้แรงของเขาได้เลยสักนิด "ดีไวน์…มันเจ็บนะ" ดีไวน์ไม่ได้สนใจคำพูดของของฉัน เขาผลักฉันเข้าไปยังห้องเดิมที่เคยพาฉันมาทรมานเมื่อสองปีก่อนจนร่างกายเซล้มลงพื้น ร่างหนายืนหันหลังแนบกับประตูเอาไว้ท่อนแขนยกขึ้นกอดอก สายตาคมกริบจ้องมองมาที่ฉันแล้วถอนหายใจออกมา มือเสยผมชุ่มเหงื่อขึ้น ท่าทางของคนตรงหน้าทำให้ฉันไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ได้แต่ขยับตัวหนีไปชิดกับของเตียง "ไปที่นั้นทำไม" เขาไม่รอช้ายิงคำถามในทันใด ความจริงแล้วดีไวน์ไม่ได้ไปมาเก๊าอย่างที่เข้าใจ เขาส่งคนของตัวเองไปทำการประมูลแทนพร้อมกับมีงบให้ในการประมูลครั้งนี้ห้าสิบล้านที่ฉันรู้ก็เพราะว่าตอนนั่งรถกลับมาบ้านได้ยินเขาคุยโทรศัพท์และดูเหมือนว่าดีไวน์จะชนะการประมูลครั้งนี้ด้วย… "ฉัน…" "นัดกับไอ้เลน?" ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบเสียงนิ่งก็พูดดักทางขึ้นมาเขาหรี่ตามองแล้วกระตุกยิ้ม ปลายนิ้วกำลังจุดไฟแช็กในมืิอทำให้เกิดแสงสว่

ดีไวน์ผละจูบออกด้วยสายตาอ้อยอิ่งเปลือกตาหลุบมองสองเต้าที่โผล่พ้นเสื้อตัวบางออกมาลำคอหนาลอบกลืนนํ้าลายก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมานั่งบนตัก ในวินาทีต่อมาก็เคลื่อนปากมางับเข้าที่เสื้อสายเดี่ยวเลื่อนออกจากไล่มน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนียนอายแคร์นั่งแน่นิ่งกับการกระทำของคนตรงหน้า เธอสอดมือเข้าใต้เรือนผมสลวยรอรับสัมผัสวาบวามจนตัวโต ชายหนุ่มที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ที่อายแคร์สร้างขึ้นไล่ปลายจมูกสูดดมแก้มเนียนแล้วกระซิบบอก "เชื่องดี…" สิ้นเสียงกระซิบเสื้อบนตัวก็ถูกถกขึ้นดีไวน์ถอดมันออกจากร่างเล็กต่อด้วยการปลดตระขอบราเชียร์อย่างง่ายดายจนช่วงบนเปลือยเปล่าสู่สายตาพึงพอใจ "ถ้าฉันยอม…นายจะไม่กักขังฉันไว้แบบนั้นอีกแล้วใช่ไหม" อายแคร์ถามออกไปในตอนที่คนตรงหน้ากำลังไล่เลียสองเต้าอวบขาวพร้อมกับดูดเม้มกับยอดอกเม็ดโตสีแดงระเรื่อสร้างความกระสันให้คนตัวเล็กไม่น้อย พอได้ยินคำถามของเธอใบหน้าเรียบนิ่งซ่อนไปด้วยความร้อนแรงก็ผละออกนิ้วโป้งยื่นไปบดขยี้กลีบปากบวมเจ่อจากการถูกจูบ เขาออกแรงนวดคลึงมันเบาๆบดขยี้ปากบางแล้วยกยิ้ม"ถ้าไม่ดื้อ ก็ไม่ทำ" คำตอบของดีไวน์ทำให้อายแคร์แอบดีใจอยู่ไม่น้อยแต่เธอก็ต้องเก็บอาการเอา

"คงไม่แล้วค่ะ…ขอบคุณสำหรับข้อเสนอนะคะ อายขอตัวก่อน" ฉันตอบดีเลนออกไปแบบนั้นแล้วหมุนตัวเตรียมเดินออกจากหน้าคณะ แต่แล้วก็ถูกมือหนาคว้าหมับเอาไว้ทำให้ฉันต้องหันหน้ากลับไปมองพร้อมกลับย่นคิ้วไม่เข้าใจกับการกระทำของเขา ที่เลือกตอบออกไปแบบนั้นเพราะอยากหลีกเลี่ยงปัญหา ดีไวน์ไม่ได้จะเอาคืนแค่เขาแต่ฉันเองก็จะถูกทารุณอย่างที่เคยเจอมาเหมือนกัน "มีอะไรอีกหรอคะ ถ้าหมดธุระคุยแล้วก็กรุณาปล่อยอายด้วยค่ะ" "ฉันยังมีอีกหลายเรื่องที่อยากคุยกับเธอ ขึ้นรถก่อน" พูดจบดีเลนก็ลากฉันไปที่รถของเขามันจอดอยู่ไม่ไกลนัก ในวินาทีต่อมาร่างกายก็ถูกผลักเข้าไปนั่งบนเบาะตามมาด้วยร่างดีเลนที่เปิดเข้ามานั่งฝั่งคนขับ แล้วคนตัวโตก็ขับออกจากคณะไป… "จะพาอายไปไหน…ดีเลนมีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ" "หลายวันมานี้เธอไม่ได้มาเรียนหรอ" เขาไม่ได้ตอบคำถามฉันแต่ถามกลับสายตาเพ่งมองบนท้องถนนในตอนที่ขับรถอยู่ "ค่ะ" ดีเลนคงจะมาดักรอเจอฉันที่คณะหลายครั้งแล้วสินะ เขาคงสงสัยเรื่องวันนั้นมาก "ทำไมหรอคะ" "ฉันแค่ถามดูมาหาแล้วไม่เจอ" "ดีเลนคงไม่ถามเอาคำตอบอีกใช่ไหม อายตอบไปหมดแล้ว" ฉันหันไปบอกเขา ดีเลนเองฉันก็ไม่ได้รู้จักกับเขามากพอจึงไม่ค่อยมั่นใจ

ฉันได้แต่คิดเพียงลำพังมือก็ยกขึ้นปิดปากตนเองเอาไว้ไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมา พอดีไวน์หันหลังให้ร่างกายก็ไม่รอช้าย่องผ่านประตูห้องนั้นมาที่ลิฟต์ตัวสีแดง ติ้ง~ และลิฟต์ก็เปิดออก ฉันจึงก้าวขาเข้าไปข้างในพร้อมกับเป่าลมหายใจออกจากปอดด้วยอาการโล่งอก จะทำกับว่าไม่รู้เรื่องนี้แล้วกัน ลืมมันไปเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและแล้วฉันก็มาหยุดตรงชั้นบนถ้าอยู่บนดินมันก็คือชั้นแรกของบ้าน ฉันเดินหายเข้าไปในห้องของดีไวน์แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือตัวเองขึ้นมาดู ยังดีที่สภาพมันใช้ได้ขอเล่นโซเชี่ยวหน่อยละกัน นึกได้แบบนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกลับห้องตนเอง จัดการเก็บยาสลบที่แอบขโมยมาซ่อนไว้ สักวันฉันคงจะได้ใช้แกนะเจ้าหนู…ว่าแล้วก็เปิดโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นต่อ กดเข้าไอจีก็เห็นต้นน้ำมันกำลังปาร์ตี้อยู่บ้านของพี่นพแฟนนาง อ่า…น่าสนุกเป็นบ้าเลย อยากไปจัง ไวกว่าความคิดมือก็กดตอบกลับสตอรี่นาง และคนอย่างต้นน้ำมันก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็วทันใจเพราะฉันขาดการติดต่อกับมันมาหลายวันแล้วครืด… นึกไว้ไม่มีผิด วินาทีต่อมาต้นน้ำก็โทรมาหาฉัน(อาย…มึงหายไปไหนวะ กูติดต่อมึงไม่ได้หลายวันแล้วนะ ดีไม่ให้มึงจับโทรศัพท์เลยรึไง) "ไม่อ