All Chapters of BAD’ KING พันธนาการรัก : Chapter 11 - Chapter 20

ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ต้องย้ายไปอยู่กับเขาอย่างไม่มีทางเลือก หากไม่ยอมทำในสิ่งที่นายนั้นต้องการ ฉันรู้ดีว่าเขาไม่ใช่แค่ขู่แต่มันคือการพูดจริง ทำจริง และตอนนี้ฉันก็พาร่างกายของตัวเองมายืนอยู่หน้าห้องของต้นนํ้าโดยที่ดีไวน์ยืนรออยู่ข้างล่างล็อบบี้ฉันขอร้องให้ปล่อยฉันมาเจอเพื่อนแต่ดีไวน์ไม่ยอม เขาตามติดฉันไม่ห่างแทบจะไม่มีเวลาส่วนตัว ถามว่าอึดอัดไหมแน่นอนชีวิตที่ไม่มีอิสระเป็นของตนเองมันก็เหมือนตายทั้งเป็นก็อก ก็อก ก็อก!"อาย มึงเป็นไงบ้างวะ" พอมันเปิดประตูออกมาสีหน้าขอต้นน้ำก็ดูเป็นห่วงฉันมาก แขนเรียวดึงร่างเขาไปกอดพร้อมกับปิดประตูห้องก่อนที่มันจะผละออกแล้วไล่สายตาสำรวจร่างกาย"เกือบตาย""กูแจ้งตำรวจให้ตามหา แล้วทำไมมึงบอกแบบนั้น""กูไม่มีทางเลือก ตาบ้านั้นขู่กูทุกอย่าง ตอนนี้มันก็รอกูอยู่ข้างล่าง""อย่าบอกนะว่ามึงจะกลับไปกับมันอีก…""แล้วกูทำอะไรได้บ้างวะ" พูดจบร่างกายก็ทรุดลงพื้น หลังจากที่ดีไวน์ทำแผลให้ฉันเสร็จมันก็ผ่านมาสามวันแล้ว เรื่องเรียนก็ยังไม่จัดการ ไหนจะเรื่องดีไวน์ปล่อยในอีก ฉันไม่รู้เลยว่าต้องจัดการอะไรก่อน"ลุกขึ้นก่อนอาย ตั้งสติแล้วค่อยคิด" ต้นน้ำพยุงตัวฉันลุกขึ้นแล้วพาไปน

"ดีไวน์…" ฉันดิ้นขัดขืนพร้อมกับหดคอหนีในวินาทีต่อมาร่างกายก็ต้องหยุดแน่นิ่งเมื่อปลายนิ้วเเกร่งสอดเข้าใต้กระโปรงแล้วบดขยี้จุดเสียวจนฉันเผลอกัดปากตัวเอง"อย่าขัด""อึก…อ๊ะ" สิ้นเสียงเรียบนิ่งเขาก็ผลักร่างกายฉันนอนแนบไปกับโซฟาท่อนขาตวัดขึ้นคร่อม มือหนาจัดการถอดเข็มขัดออกพร้อมกับรวบมือมัดเอาไว้ยกขึ้นกดลงกับข้างโซฟาในตอนที่ปลายนิ้วกำลังรูดซิปกางเกงยีนใบหน้าก้มลงจูบปากฉันปิดปากแน่นไม่ต้องการให้คนบนร่างจูบ ดีไวน์จึงผละออกห่างไม่ถึงคืบด้วยสีหน้าไม่พอใจเขาไม่รอช้าบีบปลายคางแล้วสอดลิ้นหนาเข้ามาในทันที พอดึงกางเกงออกเสร็จก็เลื่อนมาปลดกระดุมนักศึกษาได้อย่างง่ายดายสัมผัสร้อนระอุจากเรียวลิ้นเปียกแฉะตวัดชิมทั่วโพรงปากอีกทั้งยังกดจูบหนักหน่วงมอบให้ มือไม่อยู่นิ่งบีบเคล้นหน้าอกรุนแรง เขาทำมันอยู่แบบนั้นจนพอใจก็ลุกขึ้นฉันจึงหอบหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่จูบแต่ละทีของเขามันทำเอาฉันแทบขาดอากาศหายใจ มันหนักหน่วงและรุนแรงในขณะเดียวกันในวินาทีต่อมาคนบนร่างก็จัดการถอดเสื้อช็อปออกทำให้ร่างกายเปลือยเปล่าหมับ!ไม่ทันไรร่างกายฉันก็ถูกตวัดลงไปนั่งบนพื้นเขาดึงร่างฉันเข้าไปอยู่ระหว่างขาตนเองพร้อมกับชักแก่นกายสองสามรอ

"อ๊ะ!?" เสียงของใครบางคนสอดแทรกเข้ามาในโซนประสาท ทำให้อายแคร์หันกลับไปมองก็พบว่าเจ้าของเสียงนั้นไม่ใช่คนที่เธอกำลังนึก ทั้งสองสบตากันเพียงครู่ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะเอ่ยขอโทษ"ขอโทษครับ นึกว่าเพื่อนที่นัดไว้" "เอ่อ…ไม่เป็นไรค่ะ" "อาย ทางนี้" ในวินาทีต่อมาต้นน้ำก็เดินมายังหลังร้านพอดี คนตัวเล็กจึงเดินไปหาเพื่อนสนิทท่ามกลางสายตาของดีไวน์ที่ยืนมองอยู่ชั้นบนสุดของสถานบันเทิง "รถจอดอยู่ไหน" "ข้างหน้าร้าน" "รีบไปเถอะ" เธอบอกเพื่อนสาวด้วยท่าทีร้อนรน ท้าวรีบก้าวเดินออกมายังหน้าร้านก่อนจะขึ้นรถพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก"เกือบซวยแล้วไหมล่ะมึง" "ดีที่ผู้ชายคนนั้นออกไปจากห้องก่อน ไม่งั้นชีวิตกูจบ" "สรุปคนนี้รอดไหม" "กำลังได้ แต่มีเรื่องมาขัดซะก่อน" อายแคร์ตอบแล้วเสยผมขึ้นในขณะเดียวกันต้นน้ำก็เริ่มสตาร์ทรถเคลื่อนตัวออกจากบริเวณนั้น "ยังไงมึงก็ต้องหาข้อแก้ตัวไว้ก่อน ดีตามมาถึงที่ขนาดนี้เขารู้แน่นอนว่ามึงอยู่ที่นี้" "เออ ก็คิดไว้แล้ว" เธอตอบไม่ใส่ใจนักแล้วเอื้อมมือเปิดรถหยิบยาลบลอยออกมาแล้วแตะลงบนรอยดูดสีแดงเข้ม หากปล่อยไว้ให้มันค้างบนคอแบบนี้ละก็คงไม่ใช่เรื่องดีเอาสักเท่าไหร่ "ไปส่ง

-อายแคร์- พอฉันอธิบายเรื่องเด็กนั้นให้ดีไวน์ฟังเขาก็เหมือนยังงุนงงกับเรื่องที่ได้ยิน ส่วนตอนนี้หน่ะหรอไอ้บ้านี้มันก็เฝ้าฉันเรียนจนจบคลาสแล้วหิ้วฉันกลับมาที่ไหนสักแห่ง มันเป็นโกดังขนาดใหญ่มีพวกเศษเหล็กและอะไรมากมายกองอยู่ตามพื้น บรรยากาศข้างในมืดเงียบสนิทไม่มีคนอยู่แต่ข้างในก็ดูสะอาดดีคงจะมีคนมาทำความสะอาดตลอดเวลา ห้องแต่ละห้องถูกแบ่งออกเป็นโซน ฉันไล่สายตามองไปทั่วบริเวณด้วยความสงสัยแล้วร่างหนาก็หยุดเดิน ทำให้ปลายจมูกชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างอย่างห้ามไม่ได้ "นี้นาย จะหยุดเดินก็บอกกันหน่อยสิ" ดีไวน์ไม่ได้ตอบอะไรแต่มือหนากลับยื่นมาสอดนิ้วเข้ากับมือฉัน เหมือนเขารู้เลยว่าตอนนี้ฉันกำลังเริ่มรู้สึกหวาดกลัวทั้งที่พยายามระงับอาการของตนเองเอาไว้แล้ว "…" ความนิ่งของคนข้างกายทำให้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถามขาก้าวเดินตามเขามายังห้องหนึ่ง ดีไวน์เปิดมันเข้าไปข้างในก็พบเจ้าตัวหุ่นยนต์ที่นอนชาร์จแบตอยู่บนเก้าอี้ "ดีไวน์ นั้นมันตัวอะไร" ไม่รู้สิ ฉันมองมันแวบเดียวก็รู้สึกแปลกตาชวนขนลุก เจ้าตัวนี้มันเหมือนไม่มีชีวิตแต่เสียงกรนที่คล้ายกับคนหลับจริงก็ทำให้ฉันอดที่จะถามไม่ได้ "หุ่นยนตร์" "ฉันรู้ มันมีชีวิ

"ดีไวน์…ฉะ…ฉันขอคืน" อายแคร์พยายามยื้อแย่งแต่กลับถูกดีไวน์ปาโทรศัพท์ลงพื้นจนกรอบหลังแตกออก สายตาเรียบนิ่งซ่อนไปด้วยความดุร้ายก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ลำคอระหง"อยู่ดีๆไม่ชอบ?" "อึก!" ใบหน้าหวานเบ้ด้วยความเจ็บ มือบางพยายามแกะนิ้วแกร่งดั่งคีบเหล็กออก เธอหายใจติดขัด"ชอบท้าทายว่างั้น" ดีไวน์พยักหน้าเข้าใจพร้อมกับลมหายใจหนักหน่วงที่เป่ารดผิวแก้มเนียนก่อนจะยื่นปากเข้าไปกระซิบ "ฉันจะสนองให้" สิ้นเสียงพูดก็สะบัดหน้าอายแคร์ออกอย่างแรง ทำให้ใบหน้าเบ้สะบัดตามแรง ร่างเล็กทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหมดเรี่ยวแรงปลายนิ้วลูบลำคอตนเองเบาๆสายตาสัั่นระริกมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินไปหยิบเชือกสีแดงออกออกมาจากลิ้นชักแล้วปิดมันเสียงดัง อายแคร์ที่มองอยู่จึงขยับตัวหนีขึ้นชิดกับหัวเตียงเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ดีไวน์เดินกลับมาแล้วคว้าข้อมือเล็กมามัดรวบกันเอาไว้ "อ๊ะ…เจ็บ ดีไวน์" อายแคร์ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผลข้อมือถูกรวบมัดได้อย่างง่ายดาย พอจัดการทุกอย่างเสร็จด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกร่างหนาก็หมุนตัวกลับแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมประตูที่ปิดลงเสียงดัง ปัง! ลับร่างดีไวน์คนบนเตียงก็ขดตัวเข้าหากันด