Todos os capítulos de BAD’ KING พันธนาการรัก : Capítulo 31 - Capítulo 40

สิ่งที่ได้เห็นตรงหน้ามันทำให้หัวใจฉันหล่นวาบ หน้าชาไปหมด เขาตัดหูของกิตงั้นหรอ ดีไวน์โหดเหี้ยมกว่าที่ฉันเห็นจริงๆด้วย แล้วเขาล่ะ…เขาจะเป็นยังไงบ้าง ทำไมดีไวน์ไม่ลงที่ฉันคนเดียวนะ ทำไมเขาต้องไปลงที่คนอื่น ทั้งที่ฉันเป็นฝ่ายเริ่มก่อน"นายฆ่าเขาหรอ" "เปล่า" ดีไวน์ตอบแล้วจับใบหูเปื้อนเลือดมาเสียดสีบนพวงแก้ม เขาเหยียดยิ้มออกมาราวกับคนจิต แต่มันคงซ่อนไปด้วยความรู้สึกเสียใจที่ฉันทำแบบนี้"นายไม่ได้ฆ่าเขาใช่ไหม…" ฉันถามออกไปเสียงแผ่ว…ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งเหน็บหนาวและหวาดกลัวกับการกระทำของคนตรงหน้าที่กำลังทำอยู่ "แค่พิการ" "อึก…" "แต่คงตายอีกไม่นาน…" ละเลงเลือดลงบนพวงแก้มเสร็จเขาก็ฟาดมันลงในสระ ทำให้หยดน้ำกระเด็นออก นํ้าบริเวณนั้นกระจายคราบเลือดออกมาส่งกลิ่นคาวให้ลอยแตะปลายจมูก "พาฉันขึ้นจากสระทีได้ไหม…ดะ…ดีไวน์…ฉันหนาว" ฉันใช้เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดเงยหน้าขึ้นขอร้อง ดีไวน์จ้องมองฉันด้วยสายตาราวกับอยากจะฉีกร่างกายให้เป็นชิ้น มันอาจจะดูขัดกับการกระทำตัวเองตั้งแต่แรกแต่ตอนนี้ฉันทนไม่ไหวแล้ว "หึ…" "…" "น่าเกลียดสิ้นดี" ดีไวน์พ้นคำพูดร้ายกาจออกมา มือหนายื่นมาแตะรอยดูดบ

-อายแคร์- "…" ดีไวน์ยังนิ่งเหมือนเดิมเลย ฉันเลยหันหน้ากลับมาพร้อมกับจิกมือลงบนกางเกง ไม่กล้าพูดอะไรต่อแล้วรอให้เขาใจเย็นลงกว่านี้ก่อนดีกว่า ฉันทำแบบนี้ดีไวน์คงโกรธมากจริงๆภายในรถกลับมาเงียบเหมือนเดิมจนได้ยินเสียงลมหายใจของฉัน ก่อนที่รถคันหรูจะเลี้ยวเข้ามาจอดที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ดีไวน์จอดรถเอาไว้แต่เขาไม่ได้เปิดประตูลงไป "ลงไป" ริมฝีปากหยักเอ่ยบอกสายตาไม่ได้มองมาที่ฉัน จะโกรธแบบนี้ไปนานอีกสักเท่าไหร่กันนะ ฉันกลัวนะ… "ไม่ลงไปด้วยกันหรอ" "ไม่" "อื้อ…งั้นอายไปนะ" "…" และมันก็เป็นเช่นเดิมไม่ได้มีสัญญาณตอบกลับ ฉันจึงเอื้อมมือเปิดประตูลงจากรถมีเงินติดตัวอยู่แค่ไม่ถึงพันคงเข้าร้านนี้ไม่ได้ คงต้องเดินหาร้านข้างทางกินก่อน พอลงจากเขตรถดีไวน์ก็ขับออกไปทันที เขาขับออกไปไกลเลยไม่รอรับฉันกลับสินะ ทำไมเป็นคนโกรธนานแบบนี้กัน ฉันได้แต่ยืนคิดอยู่คนเดียวแล้วหันหน้ากลับมา ขาก็ก้าวเดินตามริมฟุตบาทแดดมันก็แรงมากแถมร้านข้าวข้างทางฉันก็ไม่รู้ว่ามันอยู่อีกไกลเท่าไหน ต้องเดินไปอีกนานเท่าไหร่ จนหลายนาทีผ่านไปก็มาหยุดอยู่ที่ร้านข้าวราดแกงแถวหน้าเซเว่น ร้านเขาเป็นร้านเล็กๆไม่ใหญ่แถมยังไม่มีคนค่อยจะเข้ามาฉ

"ครางได้ใช่ไหม…มันเสียวมากเลยดิน" "ครางสิ ให้ดัง" ดีไวน์ตอบ แล้วขยับสะโพกสอบกระแทกลงมา เหมือนนํ้าที่ถูกขังในเขื่อนแล้วได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างบ้าคลั่งปึก! ปึก! ปึก! ปึก! "อ๊ะ…อ๊าา!" อายแคร์ร้องครางออกมาเมื่อจุดบอบบางถูกรังแก ก่อนทีีมือบางจะยกขึ้นมาปิดปากกลั้นเสียง ใบหน้าส่ายไปมาพัลวัน คนบนร่างเธอร้อนแรงเกินกว่าจะต้านอยู่ ดีไวน์ตอกอัดสะโพกสอบใส่ร่องนุ่มไม่ยั้ง มือหนาลูบไล้ตามเนื้อตัวขาวเนียนแล้วหยุดที่หน้าอกอวบอิ่ม มันกำลังกระเพื่อมตามแรงโยกใต้ร่าง ใบหน้าสวยน่ารักเหยเก ปากบางยังคงเผยอขึ้นปลดปล่อยเสียงครวญครางออกมาเป็นระยะ ดีไวน์หลุบตามองอายแคร์พลันหัวใจก็เต้นรัวกระหน่ำไม่ต่างจากจังหวะเอว มันเป็นอีกแล้วดีไวน์หวั่นไหวเวลามองอายแคร์นอนอยู่ใต้ร่าง เธอสวยที่สุดในสายตาเขา"ดะ…ดิน อึก…อ๊าาา~" เธอเม้มปากแน่นเสียงหวานไม่หยุดกระตุ้นให้เขาตอกอัดแรง ยิ่งได้ฟังตอนอายแคร์ครางชื่อ ก็ยิ่งอยากกดเธอให้จมโซฟา ดีไวน์ได้แต่กัดปากตัวเองแน่นเขาขยับขาแนบกับขาเรียวแล้วทิ้งนํ้าหนักตัวลงกระแทกหมด ทำเอาเสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังลั่นห้องชมรม มือบางไร้ที่พึ่งยกขึ้นจิกขอบโซฟาที่กำลังขยับเสียรูปทรง เสียงสปริงดังระ

"อายแค่สงสัยหน่ะค่ะเลยซื้อไปลองตรวจดู…" ฉันตอบกลับเสียงแผ่วแล้วหยิบเงินออกจากถุงกางเกงวางให้พี่พนักงาน "อายกลับก่อนนะคะ""โอเคจ๊ะ" เธอพยักหน้าตอบแล้วฉีกยิ้มให้ฉันจึงหยิบที่ตรวจครรภ์ออกมาแล้วซ่อนไว้ตรงเสื้อซับใน ส่วนถุงยาก็หลบหลังเอาไว้ แต่พอเดินออกมาจากหน้าร้านได้ไม่นานก็มีเงาของใครบางคนมาขวางหน้าเอาไว้ ฉันหยุดแน่นิ่งแล้วเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเงานั้น แล้วคนที่ไม่อยากให้มาที่สุดก็ยืนอิงกับเสาสายตามองมาที่ฉัน ดีไวน์รู้ได้ยังไงกันนะว่าฉันแอบออกมาตอนนั้นเขายังคุยโทรศัพท์อยู่เลยฉันออกมาแป๊บเดียวเอง ฉันบีบถุงยาเอาไว้แน่นดีไวน์มองตาม ก่อนที่ประโยคนิ่งจะเอ่ยถามออกมา "ซ่อนอะไร" "ยาหน่ะ…ยาแก้ปวด อายปวดตัว แล้วทำไมมายืนตรงนี้" "ยาแก้ปวด" ดีไวน์ทวนแล้วหรี่ตามอง มือหนาคว้าแขนฉันแล้วดึงเข้าไปหาตนเองดีไวน์ดึงถุงยาออกมาแล้วหยิบมันขึ้นมาดู ก็ปรากฏว่ามันเป็นแผงยาคลุมหลายแผง ถูกจับได้อีกแล้วล่ะสิ "ดิน" มือหนาจับถุงขึ้นแล้วเทมันลงพื้นจนหมด เขาทิ้งถุงยาเป็นสิ่งสุดท้ายแล้วปล่อยมือออก คนตัวโตสั่งให้เดินตามมาด้วยสายตา ฉันหลุบมองแผงยาพวกนั้นด้วยแววตาละห้อย อยากจะก้มเก็บขึ้นมาก็คงทำไม่ได้ แต่ฉันไม่ยอมแพ้หร

ทันทีที่อายแคร์ก้าวขาเข้าไปภายในคลีนิกสายตาคู่สวยก็กวาดมองภายใน เธอหย่อนตัวนั่งลงที่อีกฝั่งคลีนิกแห่งนี้ถูกกฎหมายและปลอดภัย เพราะคุณหมอและพยาบาลสวมชุดเต็มรูปแบบ อีกอย่างที่นี้เปิดทำการเป็นเวลาเพื่อที่คุณหมอจะได้มีเวลาเข้าไปทำงานที่โรงพยาบาลใหญ่ อายแคร์นั่งอยู่เพียงลำพังเธอยังไม่เข้าไปสอบถามอะไรเกี่ยวกับข้อมูลเพิ่มเติม มือบางยังคงลูบหน้าท้องตนเองอย่างแผ่วเบา เธอพึมพำขอโทษลูกในท้องก่อนจะช้อนสายตามองพยาบาลที่กำลังผายมือเชิญผู้หญิงวัยมัธยมเข้าไปในห้องเพื่อพบคุณหมอ การทำแท้งเธอมองว่าเป็นการเลือกทางออกที่ดีที่สุดสำหรับคนเป็นแม่แล้ว ผู้หญิงต้องอุ้มท้อง ต้องใช้เวลาเกือบปีดูแลเขาให้ดีที่สุด ในเมื่อคนเป็นแม่ไม่พร้อมก็ต้องตัดสินใจเอง ถ้าเธอพร้อมมีลูกในท้องจะถูกดูแลให้ดีที่สุด คนอื่นคงมองว่าใจร้ายใจบาป หากมาอยู่ในสถานการณ์หรือตัวเองไม่พร้อมเป็นแม่คนที่ต้องแบกความร้บชิบชอบอีกหนึ่งชีวิตเอาไว้คงไม่เข้าใจ เธอมีพ่อที่คอยอยากให้เด็กเกิดมาก็จริง แต่อายแคร์ไม่ได้อยากมีครอบครัวกับเขา…"ขอโทษนะคะ มีอะไรให้เราช่วยไหมเอ่ย" คุณพยาบาลถามออกมาเป็นภาษาจีน ทำให้เธอฟังมันไม่เข้าใจแล้วเอ่ยตอบกลับเป็นภาษาอังกฤษแ