All Chapters of หวนรัก คืนปรารถนา: Chapter 1 - Chapter 10

“คะ คุณยุ...คุณยุขา” เสียงหวานครางเรียก ลมหายใจสาวหอบกระเส่า ขณะที่สองมือกำจิกผ้าปูที่นอนแน่น“อ่าส์”“คุณยุ...อลิซไม่ไหวแล้ว อื้อ”“หุบปาก! ฉันไม่อยากได้ยินเสียงเธอ”ร่างสูงตวาดเสียงดังลั่น สายตาคมแข็งกร้าวจนวาววับ กรามแกร่งบดกันจนเป็นสันนูน ในขณะที่สะโพกสอบกลับหยั่งลึก บดเน้น จากนั้นจึงค่อยโจนจ้วงความกระหายใส่ร่างบางจนสั่นคลอน“อ๊ะ! อื้อ...คะ คุณยุขา”อลิสาครวญครางด้วยความเสียดเสียว เมื่อกายแกร่งถาโถมเข้าใส่อย่างไร้ความปราณี มือบางผวาจะกอดรัดเขาเพื่อคลายกำหนัด แต่ทว่า...สองมือหนากลับรีบผลักไสเธอให้ออกห่าง ก่อนจะตรึงข้อมือบางไว้เหนือหัว“ฉันบอกให้หุบปาก! แม้แต่เสียงคราง ฉันก็ไม่อยากได้ยิน!”วายุกระซิบเสียงเข้ม สายตาคมหยามเหยียดจนเธอสะท้านในอก ความเจ็บแปลบค่อยๆ ทะยานขึ้นสูง หัวตาร้อนผ่าวจนพร่ามัว“คุณยุ...”“อยากได้ฉันเป็นผัวก็ต้องทำใจนะ แต่อย่าหวังความรักจากคนอย่างฉัน เพราะเธอจะไม่ได้มันไปแน่นอน”เสียงเข้มประกาศกร้าว มือหนารีบจับเธอพลิกคว่ำ ก่อนจะรีบดึงสะโพกงามให้ลอยเด่น จากนั้นจึงรีบประกบชิด แล้วสอดใส่ความเป็นชายอย่างไร้ความปราณี จนเธอเจ็บจุก ทำให้สะโพกงามต้องถดหนี แต่เขากลับตรึงเธอ

เพียงความจริงที่ย้ำเตือน น้ำตาๆ อุ่นก็รื้นขึ้นในบัดดล อกซ้ายมันบีบอัดหนักหน่วง ใบหน้างามของคนรักยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึงเสมอเรือนกายนุ่มที่ซุกซบในอ้อมกอดเขานั้น...กลิ่นกายสาวยังคงหอมกรุ่นติดปลายจมูกไม่สร่าง ห่างกันเเค่เดือนเดียว แต่มันยาวนานราวกับเป็นปี กว่าจะผ่านพ้นแต่ละวันได้ช่างยากลำบากเหลือเกินในความรู้สึกของวายุ ความทรมานและโหยหาที่แสนเจ็บปวดเท่านั้นที่เขารับรู้ได้ หากแต่ทุกอย่างกลับยิ่งเเย่ลง...เวลาไม่สามารถเยียวยาทุกสิ่งได้ เมื่อร่างสูงต้องหันหน้ากลับมาเผชิญความจริงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า“ฮึกๆ ...ฮือ”“หึ! เธออยากรู้เหรอว่าลิลลี่เขาไปได้ไกลแค่ไหน ฉันจะบอกให้เอาบุญนะ ฉันคบกันมากี่ปี! ความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่มันมากกว่าผัวเมียด้วยซ้ำ เพราะเขาคือคนที่ฉันรัก! รักมาก! แล้วเธอล่ะ...อลิสา เธออยู่ส่วนไหนของใจฉัน! เพราะแม้แต่หางตา ฉันยังไม่อยากมอง ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะไม่โง่! เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับลิลลี่เด็ดขาด!”เหมือนถูกตบหัวเเล้วลูบหลัง ถ้อยคำที่เขากล่าวออกมา มันกรีดหัวใจคนฟังเป็นอย่างดี อลิสาสะอื้นไห้จนตัวโยน ความอ่อนแอที่ถูกกลบเกลื่อนด้วยความกร้าวร้าวนั้น ถูกเผยชัดเพียงแค่น้ำเสีย

“มันก็ไม่เคยเป็นของผมคนเดียวตั้งแต่แรกอยู่แล้วหนิ ผมจะแคร์ทำไมกัน”ลลิตาหน้าร้อนในทันที เธอรีบสาวเท้าเร็วๆ มากระชากเสื้อเชิ้ตออกจากมือหนาด้วยความไม่พอใจ“นี่คุณว่าลิลลี่มั่วเหรอคะ”วายุไม่สนใจที่จะตอบคำถาม เขาเดินกระแทกไหล่หล่อนเบาๆ แล้วตรงไปที่บาร์เครื่องดื่มทันที“หึ!” ร่างสูงเเค่นยิ้มกับตัวเองด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะเทวิสกี้ใส่เเก้วคริสตัลใบสวยแล้วสาดมันเข้าคออย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจคนที่กำลังเดือดพล่านอยู่ด้านหลังสักนิด“ทำเสียงแบบนี้หมายความว่ายังไง ยุ! คุณว่าลิลลี่เป็นอีตัวเหรอ”“ผมไม่ได้พูดนะ ตอนแรกผมไม่คิดแต่ตอนนี้ 'โสเภณี' ยังดีกว่าคุณ เพราะมันเป็นอาชีพที่ได้เงิน แต่คุณหน่ะ ฟรี!”เพี๊ยะ!มือบางตวัดลงบนใบหน้าคร้ามคมด้วยความโมโห วายุรู้สึกแสบระยิบ จนต้องหลับตาปี๋พลางดุนลิ้นที่กระพุ้งแก้มด้วยท่าทียียวน นี่ถือว่าเป็นครั้งที่สองในรอบปีที่เขาถูกผู้หญิงตบ!“คุณมีสิทธิ์อะไรที่มาตบหน้าผม” วายุกระซิบถามเสียงต่ำ เขากำแก้วที่อยู่ในมือนั้นแน่นหนัก สายตาด

ทันทีที่มาถึง สายตาคมกวาดมองไปยังร่างบางเจ้าปัญหา ที่ตอนนี้ใบหน้างามถูกแต่งแต้มไว้ด้วยริ้วรอยแห่งความเศร้า คละเคล้าไปด้วยหยาดน้ำตาที่ยังไม่หยุดไหล เพียงแค่เห็นหน้าเขา ความหวาดกลัวก็ถาโถมหัวใจดวงน้อยจนมืดมิด มือบางรีบโอบหน้าท้องของตนแน่น ด้วยไม่อยากจะได้ยินในสิ่งที่หัวใจนึกกลัว“มาแล้วเหรอ พ่อตัวดี”เสียงค่อนขอดจากมารดาดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ ในการกระทำของบุตรชายที่รัก สายตาคมเหลือบมองไปยังร่างบอบบางของอลิสาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปตอบมารดาเสียงเข้ม“ทำไมทำเสียงแบบนั้นล่ะครับคุณแม่ ทำเหมือนกับผมไปฆ่าใครตายแบบนั้นแหละ”สีหน้าเขายียวนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่พูดร่างสูงของวายุก็นั่งลงตรงข้ามกับอลิสา สายตายังคงจับจ้องเธอไม่วางตาส่วนอลิสานั้นรีบหลบสายตาของเขาทันที หากเป็นไปอยากหายตัวไปเสียเดี๋ยวนี้ แต่ด้วยความเครียดและอารมณ์ไม่คงที่ ทำให้เจ้าตัวกลั้นสะอื้นอย่างน่าเวทนา จนวาโยต้องรั้งร่างบางเข้ามากอดด้วยความสงสาร“แกไม่ได้ฆ่าใครตาย แต่แกทำอลิซท้อง!”เสียงกัมปนาทดังขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าของบิดาแสดงอ

ร่างสูงตัดสินใจในเสี้ยววินาที สองเท้าเเกร่งวิ่งไวๆ กลับเข้ามาในห้อง สายตาคมรีบมองหาไม้เบสบอลที่ซุกอยู่ในตู้ของสะสมของเล่นสุดโปรด เมื่อคว้ามันได้ สองเท้าก็รีบวิ่งมาที่เดิมอีกครั้ง ก่อนที่ลำแขนแกร่งเงื้อมือสูงขึ้นจนสุดปลายแขนแล้วรีบฟาดมันลงแรงๆ โดยไม่ลังเลสักนิด...เพล๊ง! เพล๊ง!เพียงแค่นั้นกระจกสีใสก็แตกกระจาย เศษเล็กเศษน้อยกระเด็นไปทั่วบริเวณ จนร่างสูงต้องรีบสะบัดหน้าหนี เมื่อเศษกระจกชิ้นเล็กๆ ปลิวละลิ่วไปโดนไปหน้าคมเข้าอย่างจัง“โอ๊ย!”วายุผงะหลบ แต่กลับไม่พ้นวิถีความคมของเศษแก้ว มือหนารีบจับบริเวณที่เจ็บจี๊ด ก่อนจะสบถออกเบาๆ เมื่อเห็นสีที่ติดมาบนปลายนิ้ว“แม่ง!”แต่วายุกลับไม่สน ร่างสูงรีบกระโดดข้ามกองกระจกนั้นไปทันที ก่อนจะรีบผลาเข้าหาร่างบางโดยไม่ห่วงตัวเองสักนิด มือหนารีบเขย่าหัวไหล่มนอย่างแรงเพื่อปลุกคนที่หลับใหลให้คืนสติอีกครั้ง“อลิซ! ตื่น ตื่น ได้ยินฉันไหม”น้ำเสียงเขาร้อนรน ใบหน้าเขาตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นร่างบางที่นอนซีดเซียวอยู่ตรงหน้า มีเนื้อตัวเย็นเฉียบจนเขาใจหาย“คุณยุ...” ร่างบางปรือตาขึ้นเล็กน้อยด้วยความงัวเงีย ใบหน้างามไร้สีเลือดอย่างเห็นได้ชัด แต่กระนั้น