บทที่ 3 I'm Your 2/3

ร่างสูงตัดสินใจในเสี้ยววินาที สองเท้าเเกร่งวิ่งไวๆ กลับเข้ามาในห้อง สายตาคมรีบมองหาไม้เบสบอลที่ซุกอยู่ในตู้ของสะสมของเล่นสุดโปรด เมื่อคว้ามันได้ สองเท้าก็รีบวิ่งมาที่เดิมอีกครั้ง ก่อนที่ลำแขนแกร่งเงื้อมือสูงขึ้นจนสุดปลายแขนแล้วรีบฟาดมันลงแรงๆ โดยไม่ลังเลสักนิด...

เพล๊ง! เพล๊ง!

เพียงแค่นั้นกระจกสีใสก็แตกกระจาย เศษเล็กเศษน้อยกระเด็นไปทั่วบริเวณ จนร่างสูงต้องรีบสะบัดหน้าหนี เมื่อเศษกระจกชิ้นเล็กๆ ปลิวละลิ่วไปโดนไปหน้าคมเข้าอย่างจัง

“โอ๊ย!”

วายุผงะหลบ แต่กลับไม่พ้นวิถีความคมของเศษแก้ว มือหนารีบจับบริเวณที่เจ็บจี๊ด ก่อนจะสบถออกเบาๆ เมื่อเห็นสีที่ติดมาบนปลายนิ้ว

“แม่ง!”

แต่วายุกลับไม่สน ร่างสูงรีบกระโดดข้ามกองกระจกนั้นไปทันที ก่อนจะรีบผลาเข้าหาร่างบางโดยไม่ห่วงตัวเองสักนิด มือหนารีบเขย่าหัวไหล่มนอย่างแรงเพื่อปลุกคนที่หลับใหลให้คืนสติอีกครั้ง

“อลิซ! ตื่น ตื่น ได้ยินฉันไหม”

น้ำเสียงเขาร้อนรน ใบหน้าเขาตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นร่างบางที่นอนซีดเซียวอยู่ตรงหน้า มีเนื้อตัวเย็นเฉียบจนเขาใจหาย

“คุณยุ...” ร่างบางปรือตาขึ้นเล็กน้อยด้วยความงัวเงีย ใบหน้างามไร้สีเลือดอย่างเห็นได้ชัด แต่กระนั้นเธอยังฝืนยิ้มฝืดเฝื่อนให้เขาอยู่ดี อลิสาพลิกใบหน้ามาทางเขา พลางทำท่าจะหลับอีกครั้ง แต่เสียงหวิวๆ ยังหลุดรอดจากริมฝีปากที่แห้งผาก

“ง่วง...”

วายุส่ายหน้าช้าๆ ให้กับความขี้เซาไม่เปลี่ยนของว่าที่คุณแม่ ก่อนที่ร่างสูงจะถอนหายใจพรืดด้วยความโล่งอก อลิสาแค่เผลอหลับไปเท่านั้น เธอไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่ใจเขานึกกลัว

ร่างสูงทอดสายตามองเธอด้วยสายตาอ่อนแสง มันบอกไม่ถูกว่าทำไมถึงห่วงเธอนัก ทั้งที่ก่อนหน้ายังโกรธจนแทบเก็บอารมณ์ไม่ไหว

วายุลูบหน้าตัวเองช้าๆ ก่อนทรุดนั่งแล้วเอนหลังพิงขอบอย่างด้วยความโล่งใจ ร่างสูงเผลอหลับตาพริ้ม ก่อนจะค่อยๆ หันมายังร่างหอมกรุ่นที่คุ้นเคย

มือหนาลูบไล้ไปตามเรือนกายขาวนุ่มอย่างเผลอไผล วายุไล้ข้อนิ้วหนาไปตามกรอบหน้าเนียนอย่างหลงใหล ก่อนจะเกลี่ยปอยผมที่ปรกใบหน้าออกให้อย่างช้าๆ แต่แล้วลมหายใจเขาต้องสะดุดกึก เมื่อสายตาเผลอลดต่ำลงไปยังโน้มเนื้อที่โผล่พ้นน้ำ...

ทรวงอกอวบอิ่มที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจอย่างสม่ำเสมอ ชวนให้ลำคอแห้งผากเป็นอย่างมาก จนวายุต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก เมื่อร่างบางพลิกกายหันหน้ามาประจันหน้าเขา

“มองอะไรคะ...”

เสียงหวานยังคงแหบแห้ง ใบหน้ายังคงยุ่งเหยิงเพราะเพิ่งตื่นทำให้ยังไม่สดชื่นเท่าใดนัก แต่ดวงตากลมโตกลับฉายแววซุกซน จนเขาต้องรีบหลบตาเพราะกลัวว่าเธอจะล่วงรู้สิ่งที่เขาคิด

“เปล่ามองสักหน่อย...”

วายุบ่นอุบอิบ เขาแสร้งมองผ่านเธอไปยังปุ่มปรับน้ำวน ก่อนจะกดระบายน้ำในอ่างที่อยู่ข้างๆ กันแล้วเอ่ยสั่งเธอเสียงขรึม

“รีบๆ อาบน้ำแล้วล้างตัวดีกว่า เธอเข้ามานานเกินไปแล้วเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้”

เสียงเข้มอ่อนลงจนเห็นได้ชัด อลิสาเริ่มยิ้มออกเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารีบทำตามคำสั่งเขา แต่ก็ยังมิวายเย้าเขาให้ขัดเขินขึ้นไปอีก

“หันไปสิคะ น้ำลดจวนจะเห็นหน้าอกอลิซแล้วนะ อยากดูหรือไง”

อลิสาบอกเขาเสียงอ่อนเสียงหวาน เมื่อสายตาเขาจับจ้องมายังทรวงอกสล้างที่ตอนนี้มีเพียงฟองสบู่และกลีบกุหลาบสีแดงสดหลงเหลืออยู่น้อยนิด จนมันแทบปิดความงามที่แสนยวนตาไว้ไม่ได้

“เอ่อ...”

วายุทำตัวไม่ถูก เมื่อถูกเธอจับทางได้ ตอนนี้ใบหน้าคมแดงก่ำ เสียดายที่แสงไฟในห้องน้ำนั้นถูกปรับลงจนสลัว บวกกับแสงที่ด้านนอกถูกส่องเข้ามาทำให้เห็นใบหน้าเขาไม่ชัดเจนนัก แต่ถ้าเธอเห็นละก็...

“เอ่อ? เอ่ออะไรคะ”

ร่างบางทวนคำเขาเสียงเริงร่า เมื่อน้ำเริ่มถูกระบายออก จึงปรากฏเรือนร่างงามระหงที่แสนเย้ายวน อลิสาเป็นนางแบบก็จริง แต่หุ่นเธอนั้นยังห่างไกลกับคำว่าผอมแห้งอยู่มาก เนื้อนมไข่ที่ควรจะมี เธอกลับมีมากจนคนรอบข้างนึกอิจฉายู่กลายๆ

“ปะ เปล่า ไม่มีอะไร”

วายุรีบเบือนหน้าหนี ขณะที่หัวใจเขาเต้นตุบตับคล้ายคนกำลังตื่นเต้น ร่างสูงรีบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามกดความรู้สึกบางอย่างให้ลดต่ำลง แต่มันกลับทำได้ยากยิ่งนัก เมื่อกลิ่นกายสาวยังลอยวนอยู่ตรงหน้าเช่นนี้

“หอมมั๊ย”

อลิสายิ้มอวดฟันขาวเรียงตัวสวย แขนเล็กถูกยื่นมาจ่อที่ปลายจมูกโด่งโดยไม่ทันตั้งตัว วายุหันกลับไปด้วยความตกใจ แต่กลับต้องตะลึงกับรอยยิ้มชวนฝันของเธอ

กลิ่นกายเธอที่หอมกรุ่นชวนหลงใหล ใบหน้างามที่ไร้การแต่งแต้มกลับทำให้เขาลุ่มหลงได้ในยามนี้ โหนกแก้มเธอขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย เมื่อความรุ่มร้อนเริ่มโลมเลียเรือนกาย ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตนั้นกลับสะกดเขาให้ตราตรึงคล้ายต้องมนต์

ร่างสูงนึกอยากจะถอยเท้าหนีตั้งเเต่แขนเรียวถูกยื่นมาตรงหน้า แต่กลับกลายเป็นว่าเขาเผลอใจกดปลายจมูกดโด่งไล่ไปตามเรียวแขนเสลาอย่างไม่รู้ตัว จวบจนกระทั่งที่ปากหยักของเขาไล้เล็มมาถึงหัวไหล่ลาดเนียน...

“อลิซ...”

เสียงเข้มครางออกอย่างเหม่อลอย เมื่อปากอิ่มสีระเรื่ออ้าออกเล็กน้อย วายุจ้องมองมันนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ แลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตนไปมาราวกับหิวกระหาย ร่างสูงชั่งใจอยู่สักพัก จนกระทั่งทนไม่สามารถต้านทานอารมณ์เบื้องลึกได้ วายุจึงค่อยลดใบหน้าลงอย่างช้าๆ ...

จังหวะนี้ร่างสูงแปลกไป เมื่อความวาบหวามแล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ แค่เพียงเผลอสบตาเธอเท่านั้น หัวใจเขากลับไร้การควบคุมในทันที

อลิสาทาบมือบางทับลงบนหัวใจของเขาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะรับรู้ได้ถึงแรงดีดดิ้นจนแทบจะทะลุอก ทำให้เธอหน้าแดงซ่านด้วยความตื่นเต้น

“อลิซ...”

เสียงเข้มครางเรียกเธอเบาหวิว เมื่อเขาโขกหน้าผากแนบชิดเธอ จนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันที่ปลายจมูกโด่ง อลิสาช้อนเปลือกตาขึ้นมองเขาด้วยความยั่วยวน คลับคล้ายกับจะเร่งเร้าอยู่ในที เหมือนวายุจะดูออก ร่างสูงรีบตัดสินใจแนบปากหยักลง หมายจะกดจุมพิตที่แสนนุ่มนวลลงบนปากอิ่มให้หายคิดถึง...

“อื้อ...”

แต่เพียงแค่เขาขยับ อลิสากลับผละออกทันที มือบางรีบยันอกเขาออกเบาๆ ก่อนจะบิดกายด้วยท่าทางขวยเขิน พลางก้มหน้างุดเหมือนเอียงอาย แต่เธอกลับก้มซ่อนรอยยิ้มสมใจอยู่ในที

“ไม่เอาค่ะ”

อลิสาร้องห้ามเขา ก่อนที่จะรีบเคลื่อนตัวไปอีกฝั่งของอ่างน้ำอย่างเอียงอาย กริยานุ่มนวลถูกงัดออกมาใช้ในอย่างอ้อยอิ่ง เมื่อวายุกำลังลุ่มหลงในบ่วงที่เธอวางไว้

ร่างสูงเผลอหลุบตามองการเคลื่อนไหวในอ่างนั้นด้วยความเพลินตา เรือนร่างที่แสนเย้ายวนกำลังพลิกหันหลังให้ มือบางเกาะขอบอ่างแน่น พลางคุกเข่าแล้วหันหลังมาทางเขา สะโพกกลมกลึงถูกยกขึ้นเล็กน้อย เมื่อเจ้าของมันบิดกายเพื่อไล่ความเมื่อยขบตามลำตัว

“เมื่อยจัง...” อลิสาบ่นเสียงหวิว เมื่อหยัดกายขึ้นแล้วแอ่นอกไปด้านหน้าเพื่อขับไล่ความเมื่อยตามเรือนกาย ทำให้สะโพกงามต้องแอ่นอัดมาด้านหลัง เพื่อให้สอดคล้องกับท่วงท่าที่เหมาะสม ระดับน้ำในอ่างถูกลดลงเรื่อยๆ จนบั้นท้ายงอนงามเริ่มโผล่ยั่วยวนสายตา แต่เธอกลับไม่สนใจมันสักนิด สะโพกงามยังคงลอยเคว้งไปมา เมื่อเจ้าของมันกำลังเอี้ยวตัวมาทางเขา

“คุณยุขา....” อลิสาลากเสียงยาว พลางทำตาปริบๆ “ลูบฟองสบู่ออกจากหลังให้หน่อยสิคะ อลิซเจ็บแขน สงสัยตอนจะล้มเลยทำให้มันเคล็ดน่ะค่ะ”

ร่างบางช้อนตามองเขาคล้ายจะเกรงใจ แต่พอเขาเผลอสบตาเท่านั้น ความงามที่ผุดผาดกลับสะกดเขาให้ทำตามอย่างง่ายดาย มือหนาเอื้อมไปลูบแผ่นเนียนอย่างช้าๆ เขาทำตามคำบัญชาของเธออย่างไร้ข้อกังขา โดยหลงลืมไปว่า...ก่อนหน้านี้เขายังพยายามเกลียดเธอจนสุดหัวใจ แต่เหตุไฉนตอนนี้เขากลับรุ่มร้อนไปด้วยแรงปรารถนาที่ยากจะหยุดยั้งแบบนี้

อลิสาหันหน้ากลับมาหลบซ่อนรอยยิ้มร้าย ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้าเมื่อเขาหลงกลเธอเข้าเต็มรัก ผู้ชายต่อให้ใจแข็งแค่ไหน เจอมารยาหญิเข้าไปก็เป็นอันเสร็จทุกราย!

“อืม...พะ พอแล้วคะ”

อลิสาแสร้งบอกเขาด้วยเสียงแหบโหย สุ้มเสียงที่เอ่ยออกมานั้นมันแฝงไปด้วยความเกรงใจอยู่เต็มเปี่ยม เธอฝืนยิ้มให้เขาอย่างอ่อนแรง พลางหยัดกายลุกขึ้น...

“อุ๊ย!”

ร่างบางเผลอร้องลั่น เมื่อเท้าบางๆ ที่กำลังก้าวออกจากอ่าง มีอันต้องลื่นไถลเพราะฟองสบู่ที่ยังหลงเหลืออยู่นั้น แต่ทว่าอลิสายังโชคดีนัก ที่วายุถลามารับร่างเธอไว้ได้ทันท่วงที

“ระวังหน่อยสิ ไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะ”

เสียงเข้มหลุดเตือนด้วยความเป็นห่วง มือหนารีบเกี่ยวเอวคอดไว้จนแนบชิดกับแผงอกแกร่ง พลางก้มลงสำรวจเรือนกายขาวผ่องด้วยความเป็นห่วง อลิสาเต็มตื้นกับความรู้สึกนั้น ก่อนจะค่อยๆ แนบหน้าซบอกกับเขา จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดเหนือกระหม่อมบาง แต่มันกลับอุ่นซ่านไปถึงหัวใจ

“ขอบคุณนะคะ”

อลิสาเงยหน้าขอบคุณเขาทั้งที่น้ำตายังคลอคลอง แต่วายุกลับเบือนหน้าหนี เพราะไม่อาจสู้ความรู้สึกที่เปล่งประกายออกมาได้ ร่างสูงถอนหายใจด้วยความสับสน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แต่ว่าตอนนี้...