หวนรัก คืนปรารถนา のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 16

เสียงน้ำไหลดังขึ้นกลบทุกอย่าง คนทั้งคู่ยังยืนจ้องกันด้วยความเงียบ ท่ามกลางละอองน้ำที่คั่นกลาง วายุรีบสลัดไล่ความลุ่มหลงในเรือนกายสาวออกจากความคิด เขาพยายามปรับอารมณ์และสีหน้าให้นิ่งเรียบดุจเดิม ร่างสูงคอยย้ำเตือนตนอยู่เสมอ ว่าคนตรงหน้าคือสาเหตุแห่งความทุกข์ทั้งหมดในหัวใจเขาวายุรีบผละออกจากตรงนั้นทันที แต่ทว่า...เพียงแค่เขาหันหลังให้ เรียวแขนเล็กๆ ก็กอดรัดเอวสอบของเขาแน่น“คุณยุ...”อลิสารีบรั้งเขาไว้ ร่างบางยืนซบหน้ากับแผ่นหลังกว้าง พลางกดทาบเรือนกายทุกสัดส่วนให้แนบสนิท ก่อนจะเอ่ยอ้อนเขาเสียงอ่อนหวาน“อย่าเพิ่งไปได้ไหม อยู่กับอลิซก่อน...นะคะ”วายุชะงักนิ่ง เขาหันหน้ามามองเธอแค่เพียงหางตา ร่างสูงพยายามไม่ใส่ใจเธอมากนัก มือหนาทำท่าจะแกะเรียวแขนเล็กออก แต่...“อลิซขอได้ไหมคะ แค่วันนี้ก็ได้ อย่าใจร้ายกับอลิซเลยนะคะ ช่วยกลับมาเป็นพี่ยุคนเดิมของอลิซสักที ช่วยทำเป็นลืมเรื่องราวที่ผ่านมาสักพัก จดจำแค่วันเวลาที่เรามีกันได้ไหม...ได้หรือเปล่า”เสียงหวานเจือสะอื้นเล็กน้อย พลางกอดรัดเอวสอบแน่นขึ้น อลิสาวิงวอนเขาอย่างไร้ความอาย ก่อนที่แรงสะอื้นจะเ

วายุเร่งนิ้วเร็วขึ้นอีก จนร่องรักเร่งรัดนิ้วเขาแน่นขนัด ข้อมือหนาขยับพลิ้วไหวด้วยความชำนาญ ขณะที่ร่างบางเริ่มจิกเกร็งปลายเท้า เมื่อร่างสูงเริ่มเหวี่ยงเธอขึ้นที่สูง ความต้องการกำลังทะยานอยากจนแทบ...“อื้อ...คุณยุ มะ ไม่ไหว อีก...อึก”อลิสาร้องครางเสียงโหย ปากอิ่มครวญขออย่างไม่อาย เธอลืมสิ้นทุกสิ่งอย่าง เมื่อความทรมานนั้นถูกกำหนดโดยปลายนิ้วเขา ขณะที่นิ้วร้ายถูกเร่งความเร็วมากขึ้น...มากขึ้นอีก“อะ อร๊าย!”กายสาวกระตุกเกร็ง ร่างบางสั่นเทิ้ม ก่อนที่ความทรมานจะถูกปลดออกแล้วดีดกระจายเป็นความสุขที่พร่างพรายเต็มดวงหน้า สายตาหวานพร่าเลือนกับความสุขที่เพิ่งพานพบ อลิสาพิงเอนตัวพิงอกเขาอย่างหมดแรง ขณะที่กล้ามเนื้อมัดเล็กกำลังบีบรัดนิ้วร้าย คล้ายจะรีดเคล้นพิษรักราวกับว่ามันคือ...วายุกดแช่นิ้วไว้สักพัก ก่อนจะถอดถอนมันออกมาด้วยความเสียดาย เสียงดูดนิ้วดังจ๊วบจ๊าบตามมาทีหลัง แต่มันกลับทำให้อลิสาหน้าแดงก่ำด้วยความอายอีกระลอก เมื่อเผลอมองเห็นการกระทำของเขาเข้า“คนบ้า...”อลิสาค่อนขอดเขาอยู่ในที เธอพยายามจะดันตัวเองออก

หรือว่าวันนั้นมันจะไม่มีจริง...อลิสาชักมือกลับด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว รอยยิ้มที่กำลังปั้นแต่งมีอันต้องหุบลงโดยปริยาย เมื่อคำพูดเขาเสียดสีหัวใจคนฟังจนเจ็บแปลบ พลันหยาดน้ำตาใสๆ ไหลรดผ่านปลายหางตาไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ คราแรกคิดว่าเขาใจอ่อนและเห็นแก่เด็กในท้อง แต่เมื่อล่วงรู้ความในใจเขาแล้ว สิ่งที่ตนเพียรทำลงไปนั้นไม่สามารถแทรกลงในใจเขาได้เลยสักนิด“ขอโทษนะคะที่ทำให้ลำบากใจ อลิซไม่รู้ว่าต้องฝืนขนาดนี้ ถ้าคนไม่เต็มใจเดี๋ยวอลิซกลับไปนอนคอนโดก็ได้ค่ะ”พูดจบร่างบางก็เลิกผ้าห่มขึ้นทันที ขาเรียวขาวรีบตวัดลงจากเตียงกว้างโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว“เดี๋ยวอลิซ!”วายุรีบถลาเข้ามาจับเธอไว้ได้ทันท่วงที ก่อนที่ร่างบางจะทันได้ก้าวถึงประตูบานหนา สองแขนแกร่งกอดรัดเธอจากทางด้านหลัง พลางฉุดยื้อให้เธอกลับมายังที่นอนดังเดิม“อื้อ ปล่อยอลิซนะ ปล่อยสิ! ปล่อยนะ!”ร่างบางดีดดิ้นเป็นพันวัลเพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมแขนแข็งแรง แต่ยิ่งดิ้นเขากลับยิ่งรัดเธอแน่นขึ้น โดยไม่ยอมคลาย