All Chapters of Engineer love story อ่อยรักนายวิศวะเย็นชา (ไคโร แพรวา): Chapter 21 - Chapter 30

สามสิบนาทีต่อมา..."แพร เดี๋ยวแกจะติดรถกลับกับฉันใช่ไหม""แพรเขาจะกลับกับเฮีย ตาลกลับไปก่อนเลย" ไคโรที่ยืนดักรออยู่ใต้ต้นไม้ข้างฟุตบาททางเดินแทรกขึ้นพร้อมกับปรากฏตัวต่อหน้าแพรวากับน้ำตาลที่กำลังเดินจะผ่านไปที่ลานจอดรถ เขารู้อยู่แล้วว่าแพรวาต้องแอบหนีกลับกับน้ำตาลแน่นอนเขาก็เลยรีบประชุมกับเพื่อนๆ ให้เสร็จแล้วแอบมายืนรอไว้ จะได้ดักทัน เพราะเรื่องก่อนหน้านี้ที่แพรวาชิ่งหนีมาก่อนเขายังไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจนว่าเธอจะเอายังไงกันแน่ เขาก็เลยต้องมายืนดักรอแบบนี้ หึ เข้ามาอ่อยจนได้กันแล้วคิดจะชิ่งไปคุยกับคนอื่นงั้นเหรอ ฝันไปเถอะทำตัวกล้าหาญเข้ามาวุ่นวายก่อนแท้ๆ แล้วคิดจะเททิ้งกลางทางไปง่ายๆ เหรอวะ ลูกน้องรู้เรื่องขึ้นมาเสียระบบนายใหญ่มาเฟียในอนาคตหมด"เฮียไค..." น้ำตาลเรียกชื่อไคโรที่ยืนดักอยู่ตรงหน้าสีหน้าตกใจปนอึกอักแบบที่ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆ ก็เจอกันแบบไม่ทันตั้งตัวก่อนจะหันไปมองหน้าเพื่อนที่ยืนทำหน้ายู่พร้อมส่ายหน้าเบาๆ เป็นการบอกนัยๆ ว่าห้ามทิ้งให้เธอกลับกับไคโรเด็ดขาด ทำเอาน้ำตาลที่เป็นคนกลางถึงกับขมวดคิ้วเครียดเพราะคนตัวสูงที่ยืนมองหน้านิ่งอยู่ตรงหน้าพวกเธอก็เป็นบุคคลที่เธอก

ตุบตุบ! ตุบตุบ! ตุบตุบ!เสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะโครมครามอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่ร่างกายทั้งร่างกำลังแข็งทื่อและวูบวาบไปทั้งตัว แต่ที่น่าเอ็นดูที่สุดคงจะเป็นก้อนเนื้อในหน้าอกข้างซ้ายของเขาที่กำลังถูกกระตุ้นให้ทำงานอย่างหนักในตอนนี้ และดูท่าทางจะไม่หยุดเต้นอย่างบ้าคลั่งแบบนี้ไปง่ายๆ ด้วยเพราะนอกจากแพรวาจะเขย่งเท้าจูบเขาแล้ว มือปลาหมึกของเธอก็อยู่ไม่นิ่งด้วย จากที่จับเอวของเขาเฉยๆ ตอนนี้มันกำลังค่อยๆ ลูบลงและกำลังจะถึงตรงนั้นของเขาถ้าไม่ได้จับให้หยุดซะก่อนหมับ!"ทำอะไร" ไคโรผละออกจากริมฝีปากของแพรวาก่อนจะหลุบตาถามคนตัวเล็กกว่าเสียงเรียบ มันจะไม่ดีแน่ๆ ถ้ายัยตัวแสบที่ขโมยจูบเขาเก่งขนาดนี้ ปลุกลูกชายที่หลับอยู่ให้ตื่นขึ้นมา"แพรมันเขี้ยวอะ ขอจับหน่อยสิ" เสียงหวานยานครางตามประสาคนเมาตอบด้วยสีหน้ามันเขี้ยวก่อนจะก้มหน้าลงมองสิ่งที่เคยทำให้เธอปวดตัวจนไม่สบายเพราะโดนมันเล่นงานเมื่อคราวที่แล้ว"ไอ้ต้าวงูยักษ์สุดหล่อของแพรวา แกมันร้ายมากที่ทำฉันไม่สบายรอบที่แล้ว รอบนี้ขอเบาๆ หน่อยนะ โอเค๊" พึมพำกับกับสิ่งที่อยู่กลางกายของไคโรเสร็จแพรวาก็ยกมือทำท่าทางโอเคเป็นการตกลง"เฮ้อ!" ทำเอาไคโรที่ได้เห็นแบบนั้

ตึกตึกตึกตึกตึก"เอร้ย~ ลงมาจากรถด้วยกันอีกแล้วง่า~ เมื่อคืนมีอะไรอัปเดตหรือเปล่าน่า~" ทันทีที่ฉันวิ่งมาถึงหน้าคณะ เสียงแซวจากยัยเพอร์ลี่ที่ยืนยิ้มบิดตัวไปมาก็ดังขึ้นทันที ฉันที่เห็นว่าเพื่อนทั้งสองคนยืนรออยู่ตรงนั้นแทบจะเอากระเป๋าสะพายของตัวเองมาคลุมหัวทันที อายมาก ฉันว่าเพอร์ลี่กับน้ำตาลต้องรอแซวเรื่องเมื่อคืนอยู่แน่ๆ"พวกแกมาถึงนานแล้วเหรอ""แหม่ๆ ทำเป็นเฉไฉว่ะแพร เป็นไงมาไงอีกล่ะน้อถึงได้มาด้วยกันอะ เล่ามาๆ" เฮ้อ~ ยัยเพอร์นะยัยเพอร์มันไม่ได้สังเกตเห็นเลยใช่ไหมว่าฉันอายจนทำหน้าไม่ถูกอยู่แล้ว มันก็ยังวนมาแซวอยู่อีก นังเพื่อนบ้านี้"เมื่อคืนจำอะไรได้บ้างไหม ว่าแกทำอะไรลงไปบ้าง" น้ำตาลที่ยืนอมยิ้มเอ่ยถามฉันอีกคน ถามจริงๆ เถอะ นี่พวกมันเป็นอะไรเนี่ย แล้วประเด็นคือเริ่มจะไม่ใช่พวกมันเท่านั้นด้วยแล้วนะที่ยืนแซวทำหน้าอมยิ้มยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แบบเคอะเขินอะเป็นทั้งคณะแล้วมั้ง ก็เพื่อนร่วมรุ่นคนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนี้ต่างก็พากันหันมามองหน้าฉันจากนั้นก็ซุบซิบยิ้มกันแทบจะทุกคนเลยนี่ทุกคนเป็นอะไรไปหมดเนี่ย!"ก็พอจำได้ แต่ถามอะไรหน่อยสิ ทำไมเพื่อนคนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมาหันมาแล้วยิ้มแ

2ชั่วโมงต่อมา..."แพร เมื่อกี้เฮียไคไปกินรังแตนมาจากไหนวะ โคตรดุฉิบเป๋งเลย ฉันเกือบจะฉี่ราดในแถวไม่รู้ตั้งกี่รอบ"หลังจากที่กิจกรรมรับน้องของคณะแพทย์ที่ร่วมรับน้องพร้อมกับคณะวิศวะจบไปแล้ว นักศึกษาปีหนึ่งทั้งสองคณะก็แยกย้ายกลับตามอัธยาศัย แต่ระหว่างทางเดินไม่ว่าจะเป็นรุ่นน้องจากคณะแพทย์หรือวิศวะเองต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าวันนี้รองเฮดว้ากดุผิดปกติ ดุอย่างกับมีคนมาเหยียบตีนยังไงอย่างงั้นใครที่โดนตั้งคำถามวันนี้แต่ไม่สามารถตอบคำถามได้เจอตะคอกถามซ้ำน้ำตาแทบร่วงจากเบ้าตากันทุกคน ไม่รู้ว่าป่านี้คนที่โดนตะคอกถามก่อนหน้านี้จะเป็นแพนิคไปหรือยัง แพรวาเองที่เห็นภาพนั้นของเพื่อนๆ ก็อดสงสารและโมโหแทนไม่ได้ เพราะเธอรู้สึกว่าวันนี้คนบ้านั่นผิดปกติแปลกๆเขาทำเหมือนตัวเองโกรธอะไรบางอย่างแล้วพาลมาลงที่พวกเธอ ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เธอจะขอทวงความยุติธรรมพวกนั้นให้เอง "จริง ขนาดพี่ชายฉันเป็นเฮดว้าก ฉันยังรู้สึกว่าวันนี้เฮียนักรบดรอปลงไปเยอะเลย เฮียไคคือแบบดุและน่ากลัวมาก ตะคอกถามทีเสียงก้องกังวานสะท้านไปทั่วห้องเชียร์อะ ฉันนี่แบบขนลุกซู่ไปหมด"น้ำตาลว่าเสริมพร้อมแสดงท่าทางขยาดกลัวประกอบไปด้วย ทำให

Cairo partหลังจากที่ไอ้นักรบมันทิ้งให้ผมนั่งดื่มเบียร์คนเดียวส่วนตัวมันเดินหนีเข้าห้องนอนไปแล้ว แขกที่นั่งหน้าซึมเพราะเสียใจที่โดนเมียไล่ออกจากห้องอย่างผมก็ได้แต่นั่งมองกระป๋องเบียร์ในมืออย่างเหม่อลอยคนเดียวต่อไป ให้ตายเถอะว่ะ กะว่าจะมากวนมันกับลูกพีชเพราะแค้นที่มันวางกฎบ้าบอที่ห้ามให้เด็กปีหนึ่งรู้ความลับพี่วินัยนั่น แล้วเป็นไง ผมเป็นพี่วินัยส่วนเมียเป็นเด็กปีหนึ่ง โคตรจะไม่แฟร์กับผมเอาซะเลยแต่ดูมันผู้ที่ออกกฎสิวะ เข้าไปนอนเฉยเลย สุดท้ายแล้วคนที่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่ออย่างผมก็ได้แต่นั่งมองกระป๋องเบียร์อย่างคนสิ้นหวัง คิดถึงยัยใจร้ายที่ไล่ออกจากห้องก็คิดถึง อยากทำเป็นไม่สนใจแล้วกลับลงไปหาใจจะขาด ต่อให้จะโดนยัยเด็กนั่นด่าว่าก็จะตีมึนสู้ แต่พอมาลองคิดดูดีๆ แค่โดนขึ้นเสียงเมื่อตอนเย็นหัวใจของผมยังสั่นวาบเป็นว่าเล่นเลยแล้วนับประสาอะไรกับการที่จะลงไปหาตอนนี้ เพราะฉะนั้นก็ต้องล้มเลิกความคิดนั้นไปแต่ไม่รู้ผมเหม่ออีท่าไหน รู้ตัวอีกทีก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้ว แถมยังมองห้องแชทที่ทักไปถามแพรวาเมื่อหลายนาทีที่แล้วแต่อีกฝ่ายยังไม่ได้เปิดอ่านอีกด้วย แล้วพอเห็นแบบนั้นผมก็ต้องถอนหายใจหน้าเศร้าออกมาอี