Engineer love story อ่อยรักนายวิศวะเย็นชา (ไคโร แพรวา)

C CLUB"แพร แกว่าผู้ชายที่นั่งอยู่บนชั้นสองตรงนั้นเขาหล่อปะ" ใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวอย่างมีเสน่ห์ของแพรวา สาวสวยจึ้งเผ็ดร้อนสุดบนสวรรค์จากคณะแพทย์ปีหนึ่งหันไปมองตามที่เพื่อนสนิทอย่างเพอร์ลี่บอก ซึ่งกำลังนั่งยิ้มน้อยๆ มองไปที่ชั้นสองของผับตรงบริเวณโต๊ะใกล้ระเบียงซึ่งที่ตรงนั้นมีชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้นๆ อยู่สองคน คนแรกที่สายตาเธอเห็นเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาท่าทางดูขี้เล่นแต่แอบมีความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้เขาดูน่าค้นหาอยู่ไม่น้อยกำลังเท้าแขนกับขอบระเบียงมองลงไปที่ฟลอร์ด้านล่างสีหน้ายิ้มขี้เล่น ซึ่งผู้ชายคนนี้เธอไม่รู้จักว่าเขาเป็นใครก่อนจะเลื่อนสายตามองผ่านไปยังผู้ชายอีกคนที่นั่งหันหน้ามาทางเธอพอดี เท่านั้นแหละมุมปากสวยมีเสน่ห์ของเธอก็ยกยิ้มขึ้นบางๆ เมื่อผู้ชายที่กำลังสูบบุหรี่ขณะที่มืออีกข้างกำลังไถหน้าจอโทรศัพท์สีหน้าขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยแต่ยังคงความหล่อเหลาแบบกร้าวใจสุดๆ ที่เธอกำลังจ้องมองตอนนี้...เธอรู้จักเขาเป็นอย่างดียังไงล่ะเฮียไคโร หนุ่มหล่อจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ เอกเครื่องกลชั้นปีที่สาม มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังที่เธอเพิ่งสอบเข้าไปเรียนได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน เขาคือลูกชายคนเดียวข

ติ่ง!น้ำตาล : ถ้าไม่ไหวก็ถอยออกมา อย่าฝืน ฉันมองจากตรงนี้ยังดูออกว่าเฮียไคไม่ได้สนใจแกเลยแพรแพรวา : ฉันถอยไม่ได้แล้วตาล น้ำตาล : ทำไมอะ?แพรวา : แกก็รู้ว่าฉันไม่ชอบแพ้ให้ใคร เพราะฉะนั้น ฉันจะต้องชนะหัวใจที่แข็งกระด้างของเฮียไคให้ได้!น้ำตาล : แต่ฉันเล่าทุกอย่างให้ยัยเพอร์รู้แล้วนะว่าเฮียไคเป็นใคร แล้วเรื่องที่มันท้าแกเมื่อกี้ มันบอกว่าถอยออกมาก็ได้มันไม่เล่นแล้วแพรวา : บอกยัยเพอร์ไป ว่าไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ถึงมันจะไม่เล่นแล้วแต่ฉันจะเล่น ยังไงฉันก็จะไม่ยอมแพ้เฮียไคแค่นี้หรอก ฉันจะจีบจนกว่าเฮียมันจะยอมเป็นแฟนฉันเว้ยตาลน้ำตาล : แกมันดื้อแพ่งอะยัยแพร เฮ้อ เอาเถอะงั้นแล้วแต่แกละกัน แต่คืนนี้มันดึกแล้ว เฮียรบส่งข้อความว่าให้กลับได้แล้ว ไปกันเถอะแพรวา : กลับก่อนเลย เดี๋ยวฉันหาทางกลับเองน้ำตาล : ยัยแพร!!!พอฉันตอบข้อความสุดท้ายของเพื่อนเสร็จก็แอบหันไปโบกมือให้เพื่อนพร้อมไล่ให้พวกมันสองคนกลับไปก่อน ซึ่งยัยน้ำตาลที่เห็นว่าฉันโบกมือไล่ให้พวกมันกลับไปก่อนก็เลยยืนแยกเขี้ยวใส่ฉันพร้อมทำปากด่าอะไรฉันสักอย่างนี่แหละก่อนจะยอมเดินหน้าตึงออกไปจากผับในที่สุดฉันที่เห็นว่าเพื่อนกลับไปแล้วก็เลยหันกลั

ฟุบ!"ยัยเด็กบ้าเอ้ย กล้าดียังไงคิดว่าฉันเป็นเกย์" ไคโรทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องนอนพร้อมบ่นพึมพำคนเดียวอย่างหัวเสีย เมื่อนึกถึงประโยคที่แพรวากำลังจะพูดว่าเขาเป็นเกย์ ท่าทางอย่างเขาเนี่ยนะจะเป็นเกย์ ยัยเด็กนั่นใช้สายตามองยังไงกัน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบให้ผู้หญิงเข้าใกล้ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะเป็นเกย์สักหน่อย แค่รำคาญและไม่ชอบความวุ่นวายของพวกผู้หญิงพวกนั้นเฉยๆ เท่านั้น จำเป็นต้องมองว่าเป็นเกย์ด้วยเหรอวะไคโรนั่งนิ่งสงบสติอารมณ์กับคำครหาพวกนั้นของแพรวาสักพักใหญ่จนรู้สึกว่าอารมณ์เริ่มดีขึ้นก็เลือกที่จะยัดกายขึ้นจากโซฟาเดินไปเข้าห้องน้ำแทน อาบน้ำชำระร่างกายเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็หยิบชุดคลุมอาบน้ำสีดำขึ้นมาสวมไว้ แล้วใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับน้ำจากเส้นผมขณะที่เท้าทั้งสองข้างกำลังเดินออกไปจากห้องน้ำร่างสูงเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำค่อยๆเดินตรงไปที่ประตูห้อง เปิดออกแล้วออกไปยืนตรงระเบียงหน้าห้องเพื่อดูว่าคนที่เขาจูบไปก่อนหน้านี้ได้กลับออกไปหรือยังทว่า...ให้ตายเถอะ นี่ไม่คิดจะกลับห้องตัวเองจริงๆ หรือวะไคโรชะงักมือที่กำลังเช็ดผมนิ่งหลังจากที่เห็นแพรวายังนั่งอยู่บนโซฟาไม่กลับออกไปสักที เขาที่ยืนมองดูก่อ

หลังจากที่ไคโรเดินผ่านหน้าไป แพรวาก็หมุนตัวตามมองไล่หลังร่างสูงโปร่งพร้อมไหล่ที่กว้างน่าซบนั่นของไคโรที่เดินจากไปสีหน้าเปื้อนรอยยิ้มบางๆ ให้ตายเถอะ หน้าหล่อสะอาดตัวสูงโปร่งไม่พอ กลิ่นตัวยังหอมติดจมูกเป็นบ้าอีก คนอะไรมันจะโดนใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ว่ะ เฮ้อ~ คอยดูเถอะรอบนี้เธอจะต้องจีบและคว้าหัวใจแข็งๆ นั่นมาครอบครองให้ได้! แพรวาพึมพำในใจคนเดียวจบเธอก็หมุนตัวเดินไปที่ห้องสมุดตามที่ได้บอกกับเพื่อนไว้ ก่อนหน้านี้เป็นเวลาพักเที่ยงหลังจากที่เธอและเพื่อนทานข้าวเที่ยงเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็นั่งไถโทรศัพท์เล่นแก้เบื่อแต่บนฟีดข่าวดันมีคนแชร์ว่าน้ำชาไข่มุกข้างตึกคณะวิศวะว่าอร่อยกันเต็มไปหมด เธอก็เลยได้เรื่องลากเพื่อนมานั่งแถวนี้ ส่วนหนึ่งก็ไม่ใช่เพราะอะไรเลยถ้าไม่ใช่เพราะว่าจะมาแอบดูคนที่ว่าเธอไร้สาระเมื่อกี้นี้หึ ชอบมากเวลาที่โดนอีกฝ่ายดุด่าว่าหรือทำตาดุใส่ ได้เห็นแล้วมันหวิวๆ มวนท้องดี ปัง!เฮือก!"อะไรของแกเนี่ยยัยตาล ตบโต๊ะเสียงดังทำไมเดี๋ยวก็โดนบรรณารักษ์ไล่ให้ออกไปหรอก" แพรวาว่าสีหน้ายุ่งหลังจากที่จู่ๆ เพื่อนที่นั่งร่วมโต๊ะเดียวกันอย่างน้ำตาลตบโต๊ะเสียงดังสนั่นไปทั่วห้องสมุด ทำเอาเธอสะดุ้ง

อาร์โนคอนโด"เอาไงดีเนี่ย ฉันจะขึ้นห้องเฮียไคโรยังไงดีนะ" หลังจากที่ฉันกลับมาถึงคอนโด ฉันก็เข้าไปในห้องน้ำอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยทันทีเพื่อที่จะขึ้นไปหาเฮียไคโรที่ห้อง แต่จู่ๆ ฉันก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ฉันไม่มีคีย์การ์ดชั้นของเฮียไคโรนี่ แล้วถ้าไม่มีคีย์การ์ดแล้วฉันจะขึ้นไปหาคนบ้านั่นยังไงโอ้ย ยุ่งยากมากเลย ตอนนี้ฉันก็เลยได้แต่เดินไปเดินมาเป็นหนูติดจั่นกัดปลายเล็บของตัวเองพลางใช้ความคิดอย่างหนักว่าจะขึ้นห้องเฮียไคโรได้ยังไงหรือว่า...ฉันต้องโทรหาอาพริกไทยให้ช่วย ว่าแล้วก็โทรหาเลยละกัน [ว่าไงคะหนูแพรหลานรักของอา โทรมาหาอามีอะไรหรือเปล่าลูก] หลังจากที่รอสายไม่นานปลายสายเสียงใจดีของอาพริกไทยก็ทักทายฉัน วินาทีแรกฉันก็อึกอักเล็กน้อยที่จะบอกความต้องการของตัวเอง แต่พอนึกขึ้นได้ว่าถ้าไม่เข้าทางอาพริกไทย ฉันก็เข้าหาเฮียไคโรแบบใกล้ชิดได้ยาก เพราะฉะนั้นกล้าๆ ไว้แพรวา สู้ๆ"คือว่าอย่างนี้ค่ะอา คือแพรจะขอคีย์การ์ดชั้นเฮียไคโรจากคุณอาได้ไหมคะ พอดีว่า..." [ได้สิคะ เดี๋ยวอาให้ลูกน้องอาโยธาเอาไปให้หนูที่ห้องนะ] ว้าวเยี่ยมไปเลย ฉันพูดยังไม่ทันจบประโยคเลยคุณอาพริกไทยก็ตอบว่าได้แล้ว สวรรค์เ