جميع فصول : الفصل -الفصل 20

หลังจากที่เฮียไคตอบอืมในลำคอเบาๆ เขาก็กระโดดขึ้นเตียงมาหาฉันตามด้วยตะโบมจูบริมฝีปากของฉันทันที เขาจูบดูดดื่มแบบที่ริมฝีปากของฉันสัมผัสได้ถึงความแสบเบาๆ เขาไม่ปรานีริมฝีปากของฉันสักนิด ไม่สนใจว่าฉันจะเจ็บหรือเปล่า สิ่งเดียวที่เขาจะทำตอนนี้คือบดจูบริมฝีปากของฉันอย่างเดียว ไล่จูบปากของฉันจนร่างกายของฉันต้องค่อยๆ เอนตัวแนบลงกับฟูกเตียงในที่สุด ก่อนจะผละออกจากริมฝีปากของฉันเลื่อนลงไปตรงซอกคอกับเนินอกต่อ ในขณะที่มือข้างหนึ่งของเขาก็ทำงานได้ดีด้วยการค่อยๆ ลูบไล้ต้นขาของฉันขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงเต้านมใหญ่ เขาบีบมัน คลึงมัน จนฉันรู้สึกเสียวไปหมด ความรู้สึกตอนนี้มันไม่ได้อธิบายยากแต่มันกลับอธิบายไม่ถูก ฉันรู้สึกตัวเองหายใจไม่ทั่วท้องกับสัมผัสของเฮียไคโร ไม่ว่าจะเป็นจากริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาที่กำลังจูบซับบนผิวเนียนละเอียดของฉัน หรือแม้กระทั่งจากฝ่ามือใหญ่ของเขาที่กำลังกอบกุมหน้าอกของฉัน"อ่า~"ฉันรู้สึกเสียวจัง เสียวจนเผลอปล่อยเสียงน่าอายนั่นออกไปแถมปลายนิ้วเท้าก็ยังจิกเกร็งกันอีก เฮียไคโรเขาเก่งมากขนาดนี้เลยเหรอเวลาที่อยู่บนเตียงอะ เห็นนิ่งๆ แต่เรื่องจูบและการเล้าโลมของเขามันทำให้ฉันปั่นป่วนมาก

หลายนาทีต่อมา...CAIRO PARTหลังจากที่ผมเดินหนีไอ้พวกนักรบขึ้นมานั่งเรียน ผมก็แทบจะนั่งเรียนแบบปกติสุขอย่างเช่นทุกวันไม่ได้อีกเลย เหตุผลเพราะสมองของผมเอาแต่นั่งคิดอะไรไม่รู้มากมายเต็มหัวไปหมด แต่ที่ทำให้คนที่มีแต่ความสงบสุขแบบผมหงุดหงิดจนเรียนไม่รู้เรื่อง เห็นทีก็จะมีแต่เรื่องที่ผมเผลอตัวปล่อยอาการหงุดหงิดให้เพื่อนๆ ได้เห็นไปก่อนหน้านี้นี่แหละซึ่งโดยปกติแล้วเวลาที่มาเรียนทุกเช้าผมจะไม่มีสีหน้าหรืออารมณ์ใดเลยนอกจาก ความนิ่งกับสีหน้าที่เรียบเฉย แต่วันนี้ผมดันหงุดหงิดแต่เช้า และไอ้คนที่มันทำให้ผมไม่ปกติแบบนี้ก็มีอยู่แค่คนเดียว นั่นก็คือยัยเด็กตัวแสบที่มาอ่อยผมเมื่อคืนจนเลยเถิดลึกซึ้งจนได้อย่าง 'แพรวา'ยัยเด็กนั่น จู่ๆ ก็ทำให้ชีวิตที่สงบสุขของผมพังลงไม่เป็นท่าเลยให้ตายเถอะ "มึงนั่งเหม่อขนาดนี้ มีใครกำลังอยู่ในความคิดของมึงหรือไง""เสือก" ทันทีที่ได้ยินไอ้มาร์ตินซึ่งนั่งเรียนอยู่ข้างๆ ผมมันนั่งควงปากกา ตามองกระดานหน้าชั้นเรียนแต่ปากเอ่ยพูดกับผม ผมก็เลยเลือกที่จะพูดคำว่าเสือกลอยๆ ออกไปโดยที่ไม่ได้หันหน้าไปทางมัน เพราะขี้เกียจเสวนามากความกับมันด้วยแต่ดูสิ่งที่มันทำกับผมตุบ!"อั๊ก!" ไอ้สัส

สิบนาทีต่อมา...ติ่ง!ไคโร : กินข้าวหรือยังหลังจากที่ฉันโยนโทรศัพท์ทิ้งแล้วนั่งทำหน้างอนแก้มป่องอยู่คนเดียว หลายนาทีต่อมาจู่ๆ เฮียไคเขาก็ส่งข้อความมาถามฉันว่ากินข้าวหรือยัง?ฉันที่เห็นข้อความแบบนั้นปุ๊บก็ชะงักนิ่งคิดอย่างหนักทันทีว่าใครเล่นโทรศัพท์เฮียไคหรือเปล่า ก็ดูเอาเถอะ เมื่อกี้ยังพูดแบบนั้นกับฉันอยู่เลย แต่จู่ๆ ก็ส่งข้อความมาถามแบบนี้ ถ้าไม่ใช่ผีเข้าก็ต้องมีใครเล่นโทรศัพท์เฮียไคแน่ๆ อะ เพื่อความชัวร์ฉันก็ต้องถามกลับให้แน่ใจก่อนว่าใช่ตัวจริงไหมแพรวา : ถามแบบนี้ไม่ใช่เฮียไคแน่นอน ใครอะ เอาโทรศัพท์เฮียไคไปเล่นเหรอไคโร : ฉันดูเหมือนเป็นคนยอมให้คนอื่นหยิบโทรศัพท์ตัวเองไปเล่นง่ายขนาดนั้นเชียว มาเปิดประตูฮะ! "เฮียไคอยู่หน้าห้องเหรอ" ฉันพึมพำกับตัวเองพร้อมกับชะโงกหน้าไปทางประตูห้องที่คิดว่าเจ้าของข้อความที่กำลังโต้ตอบกับฉันกำลังยืนอยู่ด้านนอกนั่น แต่เดี๋ยวนะ เขารู้แล้วไม่ใช่เหรอว่าประตูห้องรหัสอะไร แล้วจะให้ฉันเดินไปเปิดอีกทำไมแพรวา : เฮียรู้รหัสแล้วนี่ ก็เปิดเข้ามาเลยสิคะไคโร : ขี้เกียจเข้าไป มาเปิดเร็วๆ แพรวา : แพรเวียนหัว เฮียเปิดเข้ามาเองเถอะ หลังจากที่สมองอันชาญฉลาดสมกับท

เช้าวันต่อมา...ปึก!เฮือก!"โอ้ยเฮีย แพรตกใจหมด แล้วมายืนทำอะไรหน้าประตูห้องแพรเแต่เช้านี่ย" แพรวาตกใจเฮือกใหญ่หลังจากที่เปิดประตูห้องเตรียมจะออกไปเรียนแต่ดันเจอร่างสูงกับหน้านิ่งๆ ของไคโรยืนจังก้าอยู่หน้าประตูห้องแบบที่ไม่ทันได้ตั้งตัวซะก่อน"จะไปเรียนแล้วใช่ไหม"หืม?แพรวาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยเล็กน้อยหลังจากที่ถูกคนตัวสูงในชุดช็อปสีแดงประจำคณะวิศวะเอ่ยถามออกมา เธอค่อนข้างที่จะแปลกใจที่จู่ๆ ไคโรก็เอ่ยถามแบบนั้น"ใช่ค่ะ เฮียถามทำไมเหรอ""อืม งั้นก็ไปเรียนด้วยกัน" ไคโรตอบเสียงเรียบท่าทางอึกอักอย่างทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยที่ต้องมายืนพูดแบบนี้กับแพรวา เพียงเพราะหนึ่งเขาต้องทำดีตามที่เธอต้องการ สองเขารู้สึกไม่ชอบใจที่คำพูดเมื่อคืนของแม่กวนใจของเขาจนเกือบนอนไม่หลับทั้งคืน'สวยอย่างหนูแพรวามีคนมาแอบจองเยอะ'เหอะ! ให้ตายเถอะรู้สึกไม่ชอบประโยคนี้ของแม่ฉิบเป๋งเลย "ปะไปเรียนด้วยกันเหรอคะ" เธอหูฝาดหรือเปล่านะ ถึงได้ยินอะไรผิดเพี้ยนแบบนั้นไปได้ คนที่แม้แต่จะพูดคุยดีๆ กับเธอไม่ได้จะมาชวนเธอไปเรียนด้วยกันงั้นเหรอเหอะ เมื่อวานยังทำท่าจะแดกหัวเธอลงท้องอยู่เลย แล้วไหงวันนี้ถึงได้มาแปลกขนาดนี้ หรือว

เหอะ เรียกไม่สนไม่พอแต่ยังกล้าเบือนหน้าหนีไปคุยกับไอ้หน้าอ่อนนั่นต่อ โคตรจะท้าทาย...ไคโรเห็นแพรวาเบือนหน้าหันไปคุยกับรุ่นพี่ตรงหน้าต่อโดยที่ทำเป็นไม่สนใจตัวเอง มุมปากหล่อก็กระตุกยิ้มหยันทันทีก่อนที่จะก้าวขาเดินไปหาแบบที่ไม่สนใจว่าใครจะมองอยู่กล้ามากที่เมินเขาแบบนั้นก็ต้องจับไปสั่งสอนหมับ!"น้อง!""ไม่เป็นไรค่ะพี่ไม่เป็นไร พี่ชายหนูเขาแค่หวงน้องเฉยๆค่ะ เดี๋ยวหนูค่อยทักไปนะคะ!" แพรวาตะโกนบอกปริญเสียงดังหลังจากที่ปริญทำท่าจะวิ่งตามตามมาด้วย เพราะจู่ๆเธอก็ถูกไคโรลากแขนให้เดินตามแบบไม่ทันได้ตั้งตัวจนขาพันกันแทบจะล้มอยู่แล้วแต่ไอ้คนที่ตั้งหน้าตั้งตาลากก็ไม่ได้คิดจะหันมาสนใจสักนิด ลากอยู่นั่นลากจนสุดท้ายพาเธอไปถึงบริเวณตึกที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านเท่าไหร่ฟึบ!ตุบ!"อ๊ะ!" แพรวาร้องเสียงหลงออกมาหลังจากที่แผ่นหลังบางๆของเธอถูกผลักเข้ากับผนังตึกโดยฝีมือของคนตัวสูงที่ขยับตามมายืนคร่อมร่างกายของเธอตอนนี้ ไคโรทาบฝ่ามือบนผนังตึกกักขังแพรวาในวงแขนไว้ยืนจ้องมองใบหน้าของแพรวาก่อนจะเลื่อนลงไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มที่ใช้ยิ้มให้รุ่นพี่ผู้ชายเมื่อกี้อย่างไม่สบอารมณ์นัก แถมปากนี้ก็ใช้บอกไอ้หน้าอ่อนนั่นว่าเขาเ