LOGINในเวลาต่อมา...
เพนท์เฮาส์หรูใจกลางกรุงปักกิ่ง...
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องกว้างที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ แสงสว่างจากโคมไฟหัวเตียงถูกหรี่จนสลัว ทว่าสำหรับมาริน...ทุกอย่างกลับมืดสนิทเพราะผ้าคาดตาสีดำที่พันธนาการดวงตาของเธอเอาไว้
มารินถูกพาตัวมาในสภาพที่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอถูกจับอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็น ชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีดำตัดขอบลูกไม้ เนื้อผ้าบางเบาจนน่าใจหายสัมผัสไปกับผิวพรรณที่นุ่มละเอียด โชคยังดีที่คุณเสี่ยวถงยังอนุญาตให้เธอสวมชุดชั้นในไว้ข้างในอีกชั้น แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นเลย
เสี่ยวถงอาศัยจังหวะที่หลินเฟิงพาลูกชายออกไปข้างนอกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ จัดแจงพามารินขึ้นลิฟต์ส่วนตัวมาอย่างลับที่สุด ก่อนจะกดย้ำแผนการในใจ...เมื่อลูกชายกลับมาถึงในเวลาสามทุ่ม เขาจะได้พบกับ ของขวัญ ที่จะช่วยดับไฟปรารถนาในใจให้มอดลง
“คุณคะ…”
มารินคว้ามือเสี่ยวถงไว้แน่นด้วยความลนลานเมื่อเธอรู้สึกว่ากำลังจะถูกทิ้งให้โดดเดี่ยว
“ทำไม”
เสี่ยวถงถามเสียงเรียบ
“คุณจะให้ฉัน...ปิดตาแบบนี้ตลอดเลยเหรอคะ”
เสียงของมารินสั่นเครือ ความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่เงาของตัวเองทำให้ความกลัวในใจพุ่งสูงขึ้นจนแทบจะคลั่ง
“เธอต้องทำตามที่ฉันสั่งอย่างเคร่งครัด”
เสี่ยวถงย้ำด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
“ถ้าเธอเปิดมันออกเมื่อไหร่ หรือพยายามจะมองหน้าลูกชายฉัน เธอเตรียมหาเงินมาคืนฉันทันที เข้าใจไหม!”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่! เธอรีบเข้าไปเลย นั่งรอบนเตียงจนกว่าลูกชายฉันจะมาถึง...เข้าใจไหม?”
“ขะ...เข้าใจค่ะ”
มารินตอบรับอย่างจำนน
เสี่ยวถงจูงมือเด็กสาวที่เดินโซเซเพราะมองไม่เห็นเข้าไปยังห้องนอนใหญ่ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงและกลิ่นอายความเย็นชาแบบชายหนุ่มจางๆ ภายในห้องทำให้มารินยิ่งสั่น เสี่ยวถงกดไหล่บางให้นั่งลงบนเตียงกว้างที่นุ่มจนน่าประหลาดใจ
“นั่งตรงนี้...รอ และห้ามนอนหลับเด็ดขาด”
สิ้นคำสั่ง เสียงฝีเท้าของเสี่ยวถงก็ค่อยๆ ห่างออกไป ตามด้วยเสียงปิดประตูห้องนอนดัง คลิก มารินสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าธาตุอากาศรอบกาย ร่างระหงสั่นเทาในชุดนอนตัวบาง ท่ามกลางภาพอันดำมืดและจิตนาการที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต
พ่อคะ...แม่คะ...มารินกำลังทำอะไรอยู่ เธอถามตัวเองในใจ น้ำตาหนึ่งหยดไหลซึมผ่านผ้าปิดตาสีดำออกมา เธอต้องนั่งนิ่งๆ รอคอยชายแปลกหน้าที่จะเข้ามาหาเธอในความมืด...ชายที่ชื่อว่า หลิน หมิงฮ่าว โดยที่เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะตั้งตัวรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้เลย
ความกลัวก็ยิ่งขยายตัวจู่โจมเธอผ่านทาง เสียง และ สัมผัสแทน เสียงเข็มนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องนอนที่เงียบสงัด กลับดังสนั่นในหัวของเธอราวกับเสียงกลองศึกที่คอยย้ำเตือนว่าเวลาแห่งการเผชิญหน้าใกล้เข้ามาทุกที
มารินนั่งห่อไหล่ มือทั้งสองข้างกำผ้าปูเตียงที่เย็นเยียบและนุ่มลื่นจนเกร็งแน่น ขนอ่อนทั่วกายลุกซูเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสลมจากเครื่องปรับอากาศที่ปะทะกับผิวไหล่เปลือยเปล่าใต้สายเดี่ยวเส้นเล็ก มารินพยายามบังคับลมหายใจที่สั่นสะท้านไม่ให้สะอื้นออกมา แต่ยิ่งพยายาม ความเงียบรอบกายกลับยิ่งบีบคั้นจนเธอรู้สึกอึดอัดเหมือนจะหายใจไม่ออก
“มันมืดเหลือเกิน...”
มารินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ผ้าปิดตาที่รัดแน่นทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนถูกทิ้งไว้กลางหลุมดำที่ไม่มีจุดจบ เธอเริ่มจินตนาการไปต่างๆ นานาว่าสัมผัสแรกจากชายหนุ่มจะเป็นอย่างไร เขาจะรุนแรงไหม? เขาจะทำเหมือนที่เขาทำในกองถ่ายหรือเปล่า?
ภาพความเร่าร้อนเกินควบคุมของหลิน หมิงฮ่าว ตอนนั้นย้อนกลับมาหลอกหลอน ความร้อนผ่าวที่ริมฝีปากที่เขาทิ้งไว้ยังดูเหมือนจะยังคงอยู่ และนั่นยิ่งทำให้เธอกลัวจนตัวสั่น...เพราะเธอรู้ดีว่าในห้องที่มิดชิดนี้จะไม่มีเสียงสั่ง ‘คัท’ จากผู้กำกับอีกต่อไป…
มารินหลับตาอยู่ใต้ผ้าปิดตาอีกชั้น ภาวนาให้เรื่องบ้าๆ นี้จบลงโดยเร็วที่สุด ก่อนที่สติของเธอจะพังทลายลงไปเสียก่อนในความมืดที่แสนยาวนานนี้
อีกด้านหนึ่ง...
เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในรถทำให้หมิงฮ่าวขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เมื่อแม่ของเขาปลายสายกรอกเสียงด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิดว่าให้เขารีบกลับเพนท์เฮาส์ เพราะเธอได้จัดเตรียม ของขวัญสุดพิเศษ ไว้รอปลอบใจเขาที่เหนื่อยล้ามาทั้งวัน หมิงฮ่าวหันไปสบตากับผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่พ่อของเขากลับทำได้เพียงยิ้มมุมปากและบอกสั้นๆ ว่า
“ไปถึงเดี๋ยวลูกก็รู้เอง”
ทันทีที่ลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่ชั้นบนสุด หมิงฮ่าวเดินก้าวเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขาด้วยความระแวดระวัง แสงไฟในห้องโถงกว้างถูกเปิดไว้เพียงสลัวๆ
บรรยากาศเงียบเชียบผิดปกติ เขาเดินผ่านห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า สายตาคมกวาดมองหา ของขวัญ ที่แม่พูดถึง ไม่ว่าจะเป็นเครื่องประดับหรู กุญแจรถคันใหม่ หรือของแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดที่เขาพอจะจินตนาการได้ แต่มันกลับไม่มีอะไรวางอยู่เลย
“ของขวัญอะไรกัน...”
เขาพึมพำเบาๆ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศที่เปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย กลิ่นที่หอมละมุนและอ่อนโยนกว่าปกติ นำพาฝีเท้าของเขาให้เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนใหญ่
มือหนาเอื้อมไปหมุนลูกบิดช้าๆ หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด เมื่อบานประตูเปิดออก ความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับใบหน้า แสงไฟวอร์มไลท์ที่หรี่จนเกือบสลัวเผยให้เห็นภาพตรงหน้าที่ทำให้ลมหายใจของซูเปอร์สตาร์หนุ่มสะดุดกึก
“!!!”
บนเตียงกว้างสีขาวสะอาดตา...ร่างระหงในชุดนอนซาตินสีดำบางเบากำลังนั่งนิ่งอยู่กลางเตียง ผิวของเธอขาวจัดจนตัดกับสีชุดอย่างแรง เส้นผมยาวสลวยทิ้งตัวลงมาปิดบังช่วงไหล่บางที่สั่นเทาน้อยๆ
หมิงฮ่าวหรี่ตาลงมองอย่างไม่เชื่อสายตา แต่สิ่งที่ทำให้เขาตะลึงที่สุดคือ ผ้าผูกตาสีดำ ที่พันธนาการดวงตาของคนบนเตียงเอาไว้
เขาก้าวเข้าไปในห้องอย่างเงียบเชียบราวกับเสือหนุ่มที่กำลังเดินเข้าหาเหยื่อ ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่เขาถวิลหามาทั้งคืน กลิ่นที่เขาเคยสัมผัสในกองถ่าย ก็ยิ่งชัดเจนขึ้นจนร่างกายร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
‘มาริน...?’ เขาเรียกชื่อนั้นในใจ
แววตาของหมิงฮ่าวที่เคยนิ่งสงบกลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความปรารถนาที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า ของขวัญที่แม่เขามอบให้ ไม่ใช่สิ่งของราคาแพง แต่มันคือ สิ่งมีชีวิต ที่เขากำลังคลั่งไคล้จนแทบคลั่ง และตอนนี้เธอก็นั่งอยู่ตรงหน้าเขา ในสภาพที่ไร้การป้องกันและมองไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาที่กำลังคืบคลานเข้าไปหาเธอ!
………………………..
กดหัวใจ คอมเมนท์ = หนึ่งกำลังใจนะคะ ฝากกดติดตาม เพิ่มเข้าชั้น และรับแจ้งเตือนตอนใหม่ เรื่องใหม่ค่ะ ทรายแมว : เขียน
สองเดือนต่อมา...ประเทศไทย...ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอาความสดชื่นของเมืองไทยมาต้อนรับการกลับมาของมาริน พร้อมด้วยแขกคนสำคัญอีกสองคน บรรยากาศภายในบ้านอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นหอมของอาหารไทยฝีมือแม่ที่ตั้งโต๊ะรอต้อนรับอย่างอบอุ่นทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน มารินก็น้ำตาซึมด้วยความดีใจ ภาพที่เห็นตรงหน้าคือผู้เป็นพ่อที่วันนี้สามารถยืดหยัดกลับมาเดินได้เกือบเป็นปกติแล้ว ข้างๆ กันมีแม่ที่กำลังอุ้มหลานตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม โดยมีพี่สะใภ้คอยช่วยดูแลอยู่ไม่ห่าง และแน่นอน...พี่มารัน พี่ชายตัวแสบที่รีบวิ่งออกมาต้อนรับน้องสาวเป็นคนแรก“มาริน! พี่คิดถึงเธอจังเลย” มารันสวมกอดน้องสาว ก่อนจะผละออกเพื่อมองผู้มาเยือนใหม่หมิงฮ่าวที่วันนี้แต่งตัวสบายๆ ทว่าออร่าความหล่อเหลาระดับซูเปอร์สตาร์โลกยังคงเปล่งประกายจนทุกคนในบ้านถึงกับตาค้าง ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกรวมความมั่นใจจากที่ซุ่มซ้อมฝึกปรือภาษาไทยมานานสองเดือนเต็มเพื่อการนี้โดยเฉพาะ เขาพนมมือขึ้นไหว้พ่อกับแม่ของมารินอย่างงดงาม นอบน้อมถ่อมตนผิดกับมาดเสือขี้หึงในกองถ่ายโดยสิ้นเชิง“สวัส-ดี-ครับ...คุณพ่อ...คุณแม่...”หมิงฮ่าวพยายามเค้นเสียงพูดภาษ
ร้านอาหารกึ่งคาเฟ่บรรยากาศอบอุ่นในเมืองจีน...แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบโต๊ะอาหารริมหน้าต่าง เยว่รันกับภาคินนั่งอยู่ตรงข้ามกัน บนโต๊ะมีอาหารจานโปรดวางอยู่ แต่ทว่าบรรยากาศกลับแฝงไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ เนื่องจากภาคินมีกำหนดการที่จะต้องเดินทางกลับประเทศไทยในวันพรุ่งนี้แล้ว ชายหนุ่มมองใบหน้าหวานของเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาละห้อย“พรุ่งนี้ต้องกลับไทยแล้ว...ไม่อยากกลับเลยแฮะ”ภาคินทอดถอนใจพลางใช้ช้อนเขี่ยอาหารในจานเบาๆ“ช่วงเวลาสิบห้าวันที่ผมอยู่เมืองจีนมันผ่านไปเร็วชะมัด เพราะมีคุณคอยดูแล ทำแผลให้ แถมยังพาไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ มากมาย...รู้ไหมเยว่รัน ผมชอบประเทศจีนมากเลยนะ...และที่สำคัญ ผมชอบผู้หญิงจีนที่ชื่อเยว่รันที่สุดเลยด้วย” >vเยว่รันที่กำลังตักน้ำซุปถึงกับชะงักกึก ใบหน้าเนียนพลันขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะคำสารภาพรักแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยของชายหนุ่ม เธอรีบวางช้อนลงแก้เขินก่อนจะแกล้งเฉไฉตอบไปเสียงเบา“เอ่อ...งั้น ถ้าคุณว่างๆ ก็...กลับมาเที่ยวที่นี่อีกสิคะ”“ผมต้องมาอีกแน่นอนอยู่แล้วครับ!”ภาคินตอบกลับแบบทันควัน แววตาขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังและหวานเชื่อม“เพราะหัวใจของผมมันดันตกหลุมรัก
ความเร่าร้อนของบทรักเพิ่งผ่านพ้นไป ทิ้งไว้เพียงความอบอวลของไอรักและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา หมิงฮ่าวนอนตะแคงกอดกุมร่างอวบอิ่มของมารินเอาไว้ในอ้อมแขนอันแข็งแกร่งบนเตียงกว้าง นิ้วหนาไล้ไปตามเส้นผมที่ชื้นเหงื่อของหญิงสาวด้วยความทะนุถนอม ก่อนที่เขาจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง“มาริน...ฉันอยากแต่งงานกับเธอแล้ว ไม่อยากรอให้เธอเรียนจบแล้วล่ะ”มารินชะงักไปชั่วครู่ ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบตาคนตัวใหญ่ที่เอาแต่ใจทันที“ทำไมล่ะคะคุณหมิงฮ่าว? ทำไมถึงไม่รอให้ฉันเรียนจบก่อน ซึ่งจริงๆ มันก็เหลือเวลาอีกแค่ปีกว่าๆ เองนะคะ”“ฉันรอไม่ได้อีกแล้วมาริน...”หมิงฮ่าวขมวดคิ้ว แววตาคมกริบฉายความกังวลและกระแสความหึงหวงออกมาอย่างปิดไม่มิด“ฉันกลัวว่าจะมีคนอื่นมาแย่งเธอไปจากฉัน ทุกวันนี้ในกองถ่ายไม่ใช่ฉันไม่รู้นะว่ามีพวกนักแสดงชายบางคนแอบสนใจและมองเธออยู่บ่อยๆ ฉันหึง...หึงจนแทบบ้า ไม่ชอบและไม่อยากให้ผู้ชายหน้าไหนมามองเธออีกแล้ว”ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกราวกับจะแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะเอ่ยขอร้องในสิ่งที่เขาปรารถนา“มาริน...เธอเลิกเป็นนักแสดงเถอะนะ”มารินถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอเข้
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...กองถ่ายละคร (ฉากโถงกลางบ้านคฤหาสน์)บรรยากาศการถ่ายทำดำเนินมาถึงฉากที่มารินต้องปะทะอารมณ์กับตัวร้ายของเรื่อง บรรยากาศในกองถ่ายคึกคักเป็นพิเศษ และที่พิเศษไปกว่านั้นคือร่างสูงสง่าของ หลินหมิงฮ่าว ที่วันนี้ไม่มีคิวถ่าย แต่กลับมานั่งกอดอกทำหน้ายักษ์อยู่ข้างๆ มอนิเตอร์ของผู้กำกับ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังกลางกองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ...“แอคชั่น!” เสียงผู้กำกับสั่งการมารินในบทบาทส่งอารมณ์ได้อย่างยอดเยี่ยม เธอเชิดหน้าสบตากับตัวร้ายชายที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวตามบท ตัวร้ายเอื้อมมือมาบีบข้อมือของมารินพร้อมตะคอกใส่หน้าด้วยอารมณ์โกรธแค้นกึก! เสียงเก้าอี้สนามของหมิงฮ่าวลั่นเอี๊ยด ชายหนุ่มขยับตัวทำท่าจะลุกขึ้น แววตาแดงก่ำด้วยความหึงหวงอย่างอดไม่ได้เมื่อเห็นชายอื่นมาถูกเนื้อต้องตัวคนรักของเขา“หมิงฮ่าว! นั่งลงเลยนะ”ผู้กำกับรีบเอื้อมมือไปกดไหล่ซูเปอร์สตาร์หนุ่มลงกับเก้าอี้พลางกระซิบดุ“นั่นมันการแสดง! เธอกำลังทำได้ดี อย่าเพิ่งสติหลุดไปพังกล้องฉันอีกรอบนะ!”“!!!”หมิงฮ่าวฮึดฮัดในลำคอ ยอมนั่งลงแต่สายตายังคงแผ่รังสีอำมหิตไปที่ตัวร้ายชายคนนั้นจนอีกฝ่ายเริ่มมือสั่นด้วยความผวาในขณ
ห้องรับแขกภายในเพนท์เฮาส์หรู...แสงแดดยามสายส่องผ่านกระจกบานยักษ์เข้ามายังชุดโซฟาตัวใหญ่ เสี่ยวถงและหลินเฟิงนั่งเคียงข้างกัน ทอดสายตามองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่บัดนี้ดูสุขุมและนิ่งสงบขึ้น ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน การเปิดอกคุยกันระหว่างพ่อ แม่ และลูกชายกําลังจะเริ่มต้นขึ้น“เรื่องที่ลูกทำเมื่อวาน มันส่งผลกระทบกับกองถ่ายมากเลยนะหมิงฮ่าว ผู้กำกับกับนักแสดงคนอื่นๆ ต้องมาเดือดร้อนเพราะอารมณ์ชั่ววูบของลูกกันทั้งนั้น”เสี่ยวถงเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอแม้จะยังตึงเครียดแต่ก็ลดความเกรี้ยวกราดลงไปมาก“พรุ่งนี้มีนัดคิวถ่ายซ่อมแล้วครับ...และผมก็โทรไปขอโทษทุกคนไปหมดแล้วด้วย”หมิงฮ่าวตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบสบตากับผู้เป็นแม่ตรงๆ อย่างไม่มีหลบเลี่ยงหลินเฟิงผู้เป็นพ่อที่นั่งฟังอยู่จึงพูดเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง“การที่ลูกทำอุกอาจแบบนั้นกลางกองถ่าย มันก็เท่ากับตัดอนาคตตัวเองในวงการเลยนะหมิงฮ่าว...ลูกเป็นถึงเบอร์หนึ่งของวงการ แต่ต้องมาเสียชื่อเสียงเพราะเรื่องผู้หญิงคนเดียวแบบนี้ มันคุ้มแล้วเหรอ?”“ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ครับป๊า...” หมิงฮ่าวเหยียดยิ้มบางๆ อ
ห้องพักนักศึกษา...เวลา 22.30น.แสงไฟในห้องพักยังคงสว่างไสว เยว่รันเดินวนเวียนอยู่ด้วยความกระวนกระวายใจ สายตาคอยจ้องมองที่ประตูตลอดเวลา จนกระทั่งได้ยินเสียงลูกบิดประตูเปิดออก พร้อมกับร่างของมารินที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางที่ดูอ่อนล้าแต่แววตากลับดูนิ่งสงบผิดคาดทันทีที่มาถึง เยว่รันพุ่งตัวเข้าไปหาเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วงทันที“มาริน...”มารินส่งยิ้มบางๆ ให้เพื่อคลายความกังวล ก่อนจะตอบกลับไปทันที“ฉันไม่เป็นไรเยว่รัน”“พี่หมิงฮ่าวมาส่งเธอเหรอ” เยว่รันถามพลางสแกนมองเพื่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า“อือ...เขามาส่ง”มารินตอบเสียงเบา ขณะที่นึกถึงอ้อมกอดและจุมพิตลาที่แสนอ่อนโยนก่อนลงจากรถ ใบหน้าเนียนก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาจนเยว่รันจับสังเกตได้อย่างง่ายดาย“ครั้งนี้...ฉันว่าเธอกับพี่หมิงฮ่าวคงตกลงกันด้วยดีใช่ไหมมาริน?”เยว่รันหรี่ตามองพลางยิ้มล้อเลียนเมื่อเห็นอาการหน้าแดงของเพื่อน“อืม...เขาขอฉันแต่งงานน่ะ”“ห๊ะ!! แต่งงานเหรอ?!”เยว่รันอุทานลั่นห้อง ตาโตด้วยความช็อก“พี่หมิงฮ่าวเนี่ยนะขอแต่งงาน?!”“ใช่...แต่ฉันก็บอกเขาว่าให้รอให้ฉันเรียนจบก่อน และอีกอย่าง...เขาต้องไปเคลียร์กับพ่อกับแม่เขาให้เรียบร้อยก่อนด้ว







