All Chapters of รักที่ไปไม่ถึง: Chapter 1 - Chapter 10

ฉันเดินลงมาจากปากหน้าผาของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ลมข้างนอกหนาวมากฉันก้มหน้าลงมองตัวเองเล็กน้อยปลายแขนเสื้อนอกดูหลวมโคร่ง แขนท่อนเล็กๆ หดสั้นอยู่ด้านในข้อมือพลันหลวมขึ้นมาทันทีกำไลข้อมืออันเก่าที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉันลื่นไถลลงมาตามกระดูกข้อมือที่เรียวเล็กลงกระแทกลงบนแผ่นหินสีเทาอมเขียวฉันไม่ได้เก็บขึ้นมารองเท้าก็หลวมโคร่ง เวลาเดินจึงเหมือนเด็กที่แอบใส่เสื้อผ้าผู้ใหญ่ฉันเกาะกำแพง เดินกลับเรือนหอของฉันกับลู่เฉินทีละก้าวผลักประตูเข้าไป บริเวณโถงทางเข้าบ้านมีถุงใส่ชุดแต่งงานที่สั่งตัดพิเศษแขวนอยู่นั่นคือสิ่งที่เขาแขวนมันขึ้นไปด้วยตัวเองเมื่อครึ่งเดือนก่อนโทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้นมาทันใดเป็นไลน์ที่ลู่เฉินส่งมา“เวินจือเพิ่งฟื้น หมอบอกว่าอารมณ์ของเธอห้ามโดนกระตุ้น อย่าก่อเรื่องล่ะ รอผมนะ”ฉันมองดูคำว่า “ก่อเรื่อง” ที่บาดตาตัวนั้นบนหน้าจอหน้าอกเหมือนถูกเทเศษน้ำแข็งเข้าไปกำมือหนึ่งที่แท้จุดจบที่ฉันใช้ชีวิตแลกกลับคืนมา ในสายตาเขาเป็นแค่การก่อเรื่องกล่องข้อความเด้งข้อความใหม่ขึ้นมาอีก“เธอเพิ่งรอดตาย ผมต้องอยู่เป็นเพื่อนเธอ อีกสามวันผมจะแต่งงานกับคุณนะ”สามวันให้หลังฉันจ้อ

ห้องนั้นเป็นเตียงแต่งงานที่ฉันกับลู่เฉินไปตระเวนดูที่ตลาดเฟอร์นิเจอร์ถึงสามหน และเลือกสรรมาด้วยตัวเองลู่เฉินไม่ได้เอ่ยปากเขาถอดเสื้อโค้ทตัวใหญ่ให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ แล้วแขวนมันไว้บนราวแขวนหมวกและเสื้อผ้าพลางยื่นมือไปลูบหน้าผากเธอเบาๆ“ยังเวียนหัวอยู่ไหม?”เวินจือห่อไหล่เข้าหากัน “มือเย็นนิดหน่อยค่ะ”ลู่เฉินกุมมือเธอไว้ในฝ่ามือตนเองทันที พร้อมก้มหน้าลงเป่าลมหายใจอุ่นๆ เข้าไปข้างในฉันวางหนังสือสัญญาถอนหมั้นที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วลงบนโต๊ะกลางเสียงกระดาษเสียดสีกับพื้นผิวโต๊ะแผ่วเบายิ่งนักลู่เฉินไม่ได้มองที่หนังสือสัญญาสายตาของเขาเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางที่เปิดอ้าอยู่ด้านข้าง คิ้วขมวดมุ่นขึ้นมาทันที“คุณเคลียร์เสื้อผ้าในตู้ออกจนหมดทำไม?”“เก็บกระเป๋าไง” ฉันพูด “วันนี้จะไปแล้วล่ะ”เวินจือชักมือออกจากมือของลู่เฉินในทันใด พลางดึงแขนเสื้อของเขาไว้“อาเฉิน เป็นเพราะฉันที่ทำให้พวกคุณต้องทะเลาะกันหรือเปล่า?”“ฉันกลับโรงพยาบาลดีกว่าค่ะ ฉันไม่เป็นไรหรอก”ลู่เฉินคว้าข้อมือเธอเอาไว้ พร้อมน้ำเสียงแข็งกร้าว“คุณเพิ่งเฉียดความตายกลับมา ห้ามฝืนทำอะไรอีกนะ”เขาหันหน้ามามองฉั

ยามที่ลู่เฉินอุ้มฉันวิ่งพรวดออกจากห้องอธิษฐาน มือทั้งสองข้างสั่นสะท้านราวกับจับไข้เขาไม่ได้หยิบแม้กระทั่งเสื้อคลุมไปด้วยฉันถูกห่อหุ้มอยู่ในเสื้อผ้าที่เคยเป็นของฉันซึ่งบัดนี้กลับว่างเปล่าในลำคอทำได้เพียงเปล่งเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาอย่างที่สุดไม่กี่ครั้งแม้แต่เสียงร้องไห้ยังอ่อนแรงราวกับจะขาดใจในวินาทีถัดไปลู่เฉินวิ่งหน้าตั้งไปจนถึงโรงรถเขาพยายามอยู่หลายครั้ง ทว่าแม้แต่กุญแจรถก็ยังเสียบไม่เข้ารูเสียบกุญแจปากของเขายังคงพึมพำซ้ำไปซ้ำมาว่า เป็นไปไม่ได้หรอกเขาต่อสายตรงถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนทันทีทันทีที่อ้าปากก็ตวาดลั่นออกมาเขาบอกว่าที่นี่เกิดอุบัติเหตุทางการแพทย์ที่ผิดปกติขั้นรุนแรง สั่งให้แพทย์เฉพาะทางที่ดีที่สุดทุกคนเตรียมพร้อมสแตนด์บายทันทีเวินจือหน้าถอดสีวิ่งไล่ตามออกมา พลางขวางอยู่หน้าประตูรถเธอจ้องเขม็งไปยังม้วนเสื้อผ้าตัวนั้นในอ้อมอกของลู่เฉิน ในแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกแต่คำพูดประโยคแรกที่เธอเอ่ยปากถาม กลับไม่ใช่เรื่องความเป็นความตายของฉันเธอถามว่า “ชั่วชีวิตหนึ่งที่เราใช้ร่วมกันจนแก่เฒ่าในแดนอธิษฐาน คุณยังจำได้ไหม?”ลู่เฉินตัวแข็งทื่อไปทั้งร่างชั

ลู่เฉินเงยหน้าขึ้น สายตาที่เขาใช้มองเธอไม่เหลือร่องรอยความอ่อนโยนดังเก่าก่อนอีกต่อไปเขาชี้นิ้วตรงไปยังนอกประตูแล้วสั่งให้เธอไสหัวออกไปทันทีลู่เฉินอุ้มฉันขึ้นมาจากเตียงทารก แล้วก้าวเดินกลับเข้าไปในห้องอธิษฐานอีกครั้งเขาประคองฉันวางลงบนเบาะรองนั่งอันอ่อนนุ่ม ยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่หน้าแท่นอธิษฐานเขาพยายามเสาะหาวิธีการที่จะทำให้ฉันกลับคืนสู่สภาพเดิมเขาทำตามอย่างที่ฉันเคยทำในอดีต กรีดมือของตัวเองจนเลือดย้อมลงบนแท่นอธิษฐานแท่นอธิษฐานโบราณเปล่งแสงสีแดงสว่างวาบขึ้นมาสายหนึ่งกลางอากาศพลันปรากฏตัวอักษรสีเหลืองซีดจางขึ้นมาไม่กี่แถว ซึ่งนั่นคือหนทางเดียวในการพลิกผันดวงชะตาผู้รับพรต้องคืนสิ่งได้รับไปทั้งหมดมีเพียงการส่งคืนกลับไปเท่านั้น วงล้อชะตาที่หมุนย้อนกลับจึงจะสามารถขับเคลื่อนไปในทิศทางที่ถูกต้องได้อีกครั้งข้อที่หนึ่ง คืนอายุขัยของลู่เฉินที่ถูกต่อชีวิตให้หลังจากเหตุเครื่องบินตกข้อที่สอง คืนหน้าที่การงานและความมั่งคั่งที่ลู่เฉินได้กลับคืนมาหลังจากล้มละลายข้อที่สาม คืนสุขภาพที่ช่วยยื้อกลับคืนมาให้แก่เวินจือข้อที่สี่ คืนชั่วชีวิตหนึ่งอันแสนจอมปลอมที่พวกเขาร่วมกันขโมยไปในแ

พอเขาหมดความอดทนเมื่อไหร่ สุดท้ายก็ต้องซมซานกลับมาอ้อนวอนขอร้องเธออยู่ดีเธอไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตในสภาพที่ทั้งยากจนและขี้โรคเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว สภาพที่แม้แต่จะซื้อยาเฉพาะทางสักกล่องยังต้องคอยคิดเล็กคิดน้อยคำนวณอย่างถี่ถ้วนเธอยืนตัวตรง สายตาจับจ้องไปบนแท่นอธิษฐานที่ตั้งอยู่ด้านข้างกระดาษอธิษฐานที่กระจัดกระจายและพู่กันน้ำหมึกชาดสีแดงยังคงวางอยู่ที่ตรงนั้นความคิดอันบ้าบอไร้สาระสายหนึ่งผลักดันให้เธอเดินตรงเข้าไปกล้าเข้ามาอธิษฐานในห้องอธิษฐานของคนอื่น ช่างใจกล้าเสียจริงนะเธอคว้าพู่กันมาขีดเขียนลงบนกระดาษอย่างลนลานจนลายมือยุ่งเหยิงขอให้ยางจินกลายเป็นเด็กทารกเป็นใบ้ที่ไม่มีวันพูดได้ไปตลอดกาลพอเขียนเสร็จ เธอก็กัดนิ้วชี้จนเลือดซิบ แล้วกดรอยเลือดประทับลงบนแผ่นกระดาษแสงสีแดงเพิ่งจะสว่างวาบขึ้นมาได้เพียงเสี้ยวเดียวหน้าบานประตูถูกใครบางคนถีบออกอย่างแรงจนกระแทกเข้ากับผนัง เสียงดังสนั่นหวั่นไหวลู่เฉินยืนอยู่ที่ประตูเนกไทถูกดึงจนเบี้ยวไปเบี้ยวมา กระดุมเสื้อเชิ้ตหลุดกระเด็นไปสองเม็ด ในดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำที่เกิดจากการอดหลับอดนอนและความกระวนกระวายใจมือของเวินจือส