รักที่ไปไม่ถึง

ฉันเดินลงมาจากปากหน้าผาของภูเขาศักดิ์สิทธิ์

ลมข้างนอกหนาวมาก

ฉันก้มหน้าลงมองตัวเองเล็กน้อย

ปลายแขนเสื้อนอกดูหลวมโคร่ง แขนท่อนเล็กๆ หดสั้นอยู่ด้านใน

ข้อมือพลันหลวมขึ้นมาทันที

กำไลข้อมืออันเก่าที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉันลื่นไถลลงมาตามกระดูกข้อมือที่เรียวเล็กลง

กระแทกลงบนแผ่นหินสีเทาอมเขียว

ฉันไม่ได้เก็บขึ้นมา

รองเท้าก็หลวมโคร่ง เวลาเดินจึงเหมือนเด็กที่แอบใส่เสื้อผ้าผู้ใหญ่

ฉันเกาะกำแพง เดินกลับเรือนหอของฉันกับลู่เฉินทีละก้าว

ผลักประตูเข้าไป บริเวณโถงทางเข้าบ้านมีถุงใส่ชุดแต่งงานที่สั่งตัดพิเศษแขวนอยู่

นั่นคือสิ่งที่เขาแขวนมันขึ้นไปด้วยตัวเองเมื่อครึ่งเดือนก่อน

โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้นมาทันใด

เป็นไลน์ที่ลู่เฉินส่งมา

“เวินจือเพิ่งฟื้น หมอบอกว่าอารมณ์ของเธอห้ามโดนกระตุ้น อย่าก่อเรื่องล่ะ รอผมนะ”

ฉันมองดูคำว่า “ก่อเรื่อง” ที่บาดตาตัวนั้นบนหน้าจอ

หน้าอกเหมือนถูกเทเศษน้ำแข็งเข้าไปกำมือหนึ่ง

ที่แท้จุดจบที่ฉันใช้ชีวิตแลกกลับคืนมา ในสายตาเขาเป็นแค่การก่อเรื่อง

กล่องข้อความเด้งข้อความใหม่ขึ้นมาอีก

“เธอเพิ่งรอดตาย ผมต้องอยู่เป็นเพื่อนเธอ อีกสามวันผมจะแต่งงานกับคุณนะ”

สามวันให้หลัง

ฉันจ้องมองอักษรสามตัวนี้ พลางกระตุกมุมปากยิ้มออกมานิดหนึ่ง

ฉันเองก็เหลือเวลาอีกแค่สามวันเช่นกัน

ฉันกดเปิดมุมบนขวา ลบการ์ดเชิญอิเล็กทรอนิกส์พื้นแดงตัวอักษรทองใบนั้นทิ้งไป

ลบใบจองชุดแต่งงานทิ้ง

ลบภาพแคปหน้าจอวันที่จดทะเบียนสมรสทิ้ง

เสียงเตือนข้อความไลน์ดังขึ้นมาอีกครั้ง

ครั้งนี้เป็นข้อความเสียงที่มีความยาวถึงหกสิบวินาที

เวินจือใช้โทรศัพท์มือถือของลู่เฉินส่งมา

หลังจากกดเปิด น้ำเสียงอันไร้เรี่ยวแรงของเธอก็ดังสะท้อนอยู่ในห้องนั่งเล่น

“พี่ยางจิน ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะยึดตัวลู่เฉินไว้เลย”

“เมื่อคืนเขาเฝ้าฉันทั้งคืน แม้กระทั่งเสื้อคลุมตัวนอกก็ไม่ได้ถอด ฉันเห็นแล้วสงสารเหลือเกิน”

“รอให้ร่างกายของฉันทรงตัวแล้ว ฉันจะต้องชดเชยให้พี่อย่างดีแน่ๆ ค่ะ”

ช่วงไม่กี่วินาทีสุดท้ายของข้อความเสียง ฉันได้ยินเสียงทุ้มต่ำของลู่เฉินลอยเข้าไมโครโฟน

“ดื่มน้ำอุ่นหน่อยเถอะ เลิกพูดได้แล้ว ระวังจะเจ็บคอนะ”

น้ำเสียงอ่อนโยน

ราวกับกลัวจะปลุกความฝันอันเปราะบางให้ตื่นขึ้น

ฉันก้มหน้ามองดูมือเล็กๆ แบบเด็กน้อยของตัวเองคู่นี้ที่แม้แต่โทรศัพท์ก็แทบจะถือไม่อยู่แล้ว

ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่เพิ่งกดข่มลงไปเมื่อครู่ พลันกระหน่ำซัดขึ้นมาจากทั่วร่างอีกครั้ง

ฉันกดเปิดรูปโปรไฟล์ของเวินจือ

บล็อกเบอร์โทรศัพท์และบัญชีโซเชียลทั้งหมดของเธอไปพร้อมกัน

เพิ่งทำทั้งหมดนี้เสร็จ ก็มีสายโทรเข้ามา

บนหน้าจอกะพริบชื่อของลู่เฉิน

ฉันกดรับสาย

ประโยคแรกที่เขาอ้าปากพูด ไม่ใช่การถามว่าฉันเพิ่งทำพิธีอธิษฐานเสร็จแล้วเจ็บไหม

แต่กลับถามฉันว่า “คุณบล็อกเวินจือทำไม?”

“ฉันจะกลับภูเขาหิมะแล้ว” ฉันกล่าว “ยกเลิกการจดทะเบียนเถอะ”