ตอนที่ 4

ลู่เฉินพิงขอบประตู ทว่าพอฟังจบกลับหัวเราะออกมาทีหนึ่ง

“ยางจิน ถ้าตำนานเป็นเรื่องโกหก มันก็ทำร้ายคุณไม่ได้หรอกน่า”

“แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจริง ขนาดชีวิตผม คุณยังช่วยมาได้ตั้งสองหน แค่ความปรารถนาข้อเดียวของเธอจะเป็นไรไป”

ฉันจ้องมองเขา พลันรู้สึกว่าในอกมันว่างเปล่าเหลือเกิน

“คืนกำไลให้ฉัน”

ลู่เฉินก้าวเท้าไม่กี่ก้าวก็มาถึงเบื้องหน้าเวินจือ พลางปกป้องเธอไว้ข้างหลัง

“อย่าเพิ่งทำให้เธอต้องหมดสนุก ทั้งที่เพิ่งจะอาการดีขึ้นเลย”

ฉันใช้มือยันพื้นพรมหมายจะเข้าไปหา

วินาทีถัดมา ลู่เฉินคว้าข้อมือของเวินจือ พร้อมชูขึ้นสูงๆ

กำไลข้อมือวงนั้นที่แม่เหลือทิ้งไว้ให้ฉัน ทอแสงสีเงินเก่าคร่ำคร่าอยู่ท่ามกลางแสงอรุณ

เขามองฉัน ถามทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “จะทำไหม?”

ฉันขบกรามแน่น

“ไม่…”

พูดยังไม่ทันจบ เขาก็เงื้อมือขึ้น ทำท่าจะขว้างกำไลอัดเข้าใส่ผนังห้อง

หัวใจของฉันกระตุกวูบ

“ตกลง”

แดนอธิษฐานเปิดออก

ควันสีขาวบนแท่นบูชาลอยพุ่งขึ้นมากะทันหัน ราวกับหิมะที่ตกอย่างเงียบงัน กลืนกินห้องอธิษฐานทั้งห้องในชั่วพริบตา

ลึกเข้าไปในกลุ่มควัน เวินจือสวมชุดแต่งงาน ควงแขนของลู่เฉินก้าวเดินเข้าไปในโบสถ์

เสียงระฆังดังกังวานขึ้น

ลู่เฉินก้มหน้าลงสวมแหวนเพชรให้เธอ ขอบตาแดงระเรื่อ น้ำเสียงแผ่วเบาคล้ายกับทอดถอนใจ

“ในที่สุดก็ไม่มีเรื่องให้ต้องนึกเสียใจอีกแล้ว”

พวกเขากอดจูบกันอยู่ท่ามกลางเสียงปรบมือและกลีบดอกไม้

ต่อมา พวกเขาย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านที่มีสวนหย่อม

เวินจือรังเกียจว่าสีผ้าม่านดูเย็นชาเกินไป วันถัดมา ทั่วทั้งบ้านก็ถูกเปลี่ยนเป็นสีส้มอบอุ่นที่เธอชอบ

กลางดึกเธออยากกินบะหมี่น้ำร้อนๆ ลู่เฉินคลุมเสื้อนอกเดินลงมาข้างล่าง มือเท้างุ่มง่ามจนทำห้องครัวเลอะเทอะเปรอะเปื้อน แต่กลับประคองชามพลางส่งยิ้มพะเน้าพะนอเธอ “ถ้าไม่อร่อย เดี๋ยวผมเรียนรู้ใหม่ได้นะ”

เวลาล่วงเลยไป เวินจือก็ตั้งครรภ์

ลู่เฉินปฏิเสธงานสังคมทั้งหมด ทั้งยังกลับบ้านตรงเวลาทุกวัน

เขานั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเธอเพื่อฟังเสียงเด็กดิ้น ในท้องเตะเบาๆ ทีหนึ่ง เขาอึ้งไปนานมาก จู่ๆ ก็หัวเราะออกมาเหมือนคนเซ่อ

เด็กน้อยลืมตาดูโลก เริ่มหัดเดิน จนกระทั่งเติบใหญ่

เขาชูร่างเด็กขึ้นเหนือศีรษะ หมุนตัวไปรอบๆ บนสนามหญ้า

เขาไปส่งลูกที่โรงเรียน ไปส่งลูกเดินทางไกล และในอีกหลายปีต่อมา ก็กุมมือของเวินจือเข้าร่วมงานแต่งงานของลูก

พวกเขาครองคู่จนแก่เฒ่า

ลูกหลานเต็มบ้านรายล้อมอยู่แทบเข่า แสงแดดในสวนดอกไม้อบอุ่นราวกับความฝันที่ไม่มีวันตื่น

ทุกคนต่างพูดว่า ชีวิตของลู่เฉินในชาตินี้ช่างสมบูรณ์พูนสุข

ทว่าภายในห้องอธิษฐาน กลับมีเพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึง

กลางฝ่ามือของฉันถูกรอยตราอธิษฐานฉีกกระชาก เลือดไหลรินตามร่องนิ้วหยดลงในร่องเหล็ก หยดแล้วหยดเล่าแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ

แหวนหมั้นอันเก่าที่เคยเป็นของฉันวงนั้น ร่วงหล่นจากกระเป๋าเสื้อตัวหลวม กลิ้งไปถึงขาเตียง

ฉันอยากจะยื่นมือไปเก็บ

แต่มือของฉันกลับหดเล็กลงเสียแล้ว

แขนเสื้อหลวมโพรกทอดขนานอยู่บนพื้น ปลายนิ้วเอื้อมไม่ถึงแม้แต่ขอบเตียง

ผลสะท้อนกลับค่อยๆ บดขยี้ผ่านกระดูกไปทีละนิด ราวกับจะฉีกร่างของฉันให้เป็นชิ้นๆ แล้วยัดกลับเข้าไปในร่างที่เล็กลงกว่าเดิม

ฉันเจ็บจนต้องขดตัวเข้าหากัน ในลำคอคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

ฉันอยากจะร้องเรียกลู่เฉิน

ทว่าท้ายที่สุด เสียงที่เปล่งออกมากลับมีเพียงเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ท่ามกลางกลุ่มควัน ลู่เฉินแก่ชราลงแล้ว

เวินจือซบไหล่เขาหลับไป เสียงหัวเราะของพวกเด็กๆ ดังแว่วมาจากในบ้าน

เขามองแสงสีส้มอันอบอุ่นที่สาดส่องทั่วสวน จู่ๆ ก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ

เขานึกถึงเมื่อหลายปีก่อน ก็เคยมีใครบางคนทำอาหารเสร็จแล้วนั่งรอเขาอยู่ใต้แสงไฟ

ไม่เคยเรียกร้องดอกไม้ ไม่เคยเรียกร้องคำสัญญา

ขอเพียงแค่เขาจะกลับบ้านตรงเวลาสักครั้ง

แดนอธิษฐานพังทลายลงในวินาทีนั้นเอง

ควันสีขาวสลายไปจนหมด

ลู่เฉินยังไม่ทันหุบยิ้ม

เขาผลักประตูห้องอธิษฐานเข้ามา ร้องเรียกไปตามสัญชาตญาณว่า “ยางจิน จบแล้วนะ”

“พรุ่งนี้พวกเราแต่งงานกันเลยดีไหม?”

ไม่มีใครตอบรับ

บนพรมเหลือเพียงเสื้อตัวใหญ่ที่ว่างเปล่าตัวหนึ่ง

และยังมีกำไลข้อมือที่กลิ้งหล่นอยู่ข้างๆ

ฝีเท้าของลู่เฉินชะงักกึก

เขาเดินเข้าไปหา แล้วค่อยๆ เลิกเสื้อตัวนั้นขึ้น

ทารกแรกเกิดคนหนึ่งนอนขดตัวอยู่ด้านใน บนกระดูกข้อมือมีกำไลวงใหญ่คล้องอยู่

ลู่เฉินตัวแข็งทื่ออยู่กับที่