All Chapters of HEAL MR, MY BILLIONAIRE FAITH HEALER : Chapter 11 - Chapter 20

Parang tumigil ang ikot ng mundo ko habang nakatitig ako sa batang nasa harap ko. Ang lamig na dumaloy sa aking katawan ay higit pa sa anumang hangin ng taglamig sa kabundukan ng Cebu. Lahat ng poot at galit na matagal kong kinimkim ay naglaho sa isang iglap, pinalitan ng matinding bigat sa dibdib na halos hindi ko kayang pasanin. Ang lahat ng sakit na ipinaramdam ko kay Dahlia, ang bawat salitang masakit na binitiwan ko, ang bawat parusang ipinataw ko sa kumpanyang binuo niya nang may pawis at luha—lahat iyon ay bunga lamang ng aking padalos-dalos na paghuhusga, ng aking kawalan ng kakayahang magtiwala at magtanong nang maayos.At ang bata? Ang batang akala ko ay bunga ng pagtataksil ng babaeng minahal ko? Siya pala ang aking sariling laman at dugo. Siya ang tagapagmana ng lahat ng kakayahan na ipinagmamalaki ng angkan ng mga Clark. At habang nakatitig ako sa kanyang mukha na halos kaparehong-kapareho ng sa akin noong ako’y bata pa, may kakaibang bagay akong naramdaman—isang uri ng a

Tila gumuho ang natitira kong lakas nang marinig ko mula kay Luke ang lahat ng natuklasan niya. Ang mga kaaway na akala niya ay matagal nang naglaho sa anino ng nakaraan—buhay pa pala. Hindi lamang buhay, kundi muling nagpapalakas at naghahanda ng panibagong hampas. Nalaman nila ang tungkol kay Jude. Nalaman nila ang natatanging lakas na tumatakbo sa ugat ng aming anak. At ang kanilang plano ay higit pa sa aking kinatatakutan—agawin siya, gamitin ang kanyang kakayahan para sa kanilang sariling kapakinabangan, at burahin ang bawat bakas ng angkan ng mga manggagamot na kinabibilangan ni Luke.Ngunit higit pa rito, ang sumunod na ibinunyag niya ay tila isang mabigat na bato na inalis sa aking dibdib ngunit nag-iwan pa rin ng matinding pangamba.“Ang sakit na dinanas mo noon pa man… ang panlalamig ng mga buto, ang paninikip ng dibdib, ang karamdaman na walang lunas sa gamot ng siyudad,” panimula niya nang paos habang nakatingin sa akin nang may matinding awa at pagsisisi. “Hindi iyon saki

Pagkatapos kong mabasa ang huling linya ng sulat ni Lolo Roberto, parang bumigat at gumaan nang sabay ang aking pakiramdam. Ang lahat ng pagtataka, ang kaunting kirot sa puso dahil sa pag-aakalang binawian ako, ay napawi na parang hamog sa pagsikat ng araw. Ngunit kasabay ng paglilinaw ng katotohanan ay ang pagdami ng responsibilidad na kailangan kong pasanin. Hindi lang ako dapat maging ama na nagmamahal—kailangan kong maging guro, gabay, at pinakamahigpit na pananggalang para sa batang itinakda ng tadhana na magdala ng pinakadalisay na lakas. Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na ako. Pumunta ako sa hardin sa likod ng mansyon—isang lugar na tahimik, napapaligiran ng matatandang puno, at malayo sa mga mata ng ibang tao. Dati ay dito ako dinadala ni Lolo upang turuan ng mga pangunahing kaalaman sa pagtukoy ng halaman. Ngayon naman, dito ko sisimulan ang pagtuturo sa aking sariling anak. Nang sumunod sila Dahlia at Jude, nakita kong puno ng pagkamangha ang mukha ng bata habang naka

Nanatili akong nakatayo doon, tila nakabaon ang mga paa sa sahig habang pinagmamasdan ang lalaking nakaluhod sa aking harapan. Ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig ay puno ng pagsisisi, at ang mga luhang dumadaloy sa kanyang pisngi ay totoo—hindi pagpapanggap. Ngunit gaano man katotoo ang kanyang emosyon ngayon, hindi madaling burahin ang lahat ng pinagdaanan ko. Ang sakit na dulot ng kanyang biglaang pagkawala noon pa man, ang mga gabing umiyak ako habang nagtatanong kung bakit ako iniwan, at ang higpit ng parusang ipinaramdam niya nitong mga nakaraang linggo—lahat iyon ay parang malalalim na sugat na hindi kayang hilumin ng isang simpleng “patawad” lamang. Sa loob ng ilang sandali, walang lumabas na salita sa aking bibig. Gusto ko sanang sumigaw, gusto ko sanang ilabas ang lahat ng hinanakit na matagal ko nang kinikimkim. Pero habang tumititig ako sa kanya, nakita ko ang sinseridad sa kanyang mga mata—ang uri ng sinseridad na hindi kayang gayahin kahit ng pinakamahusay na

Nang marinig ko ang lahat ng detalye mula sa aking ulat—na alam na ng mga Valderama ang katotohanan at papalapit na sila upang agawin si Jude—walang segundo akong sinayang. Ang pagiging mahinahon ay iniwan ko na. Kung kailangan kong gamitin ang lahat ng nasa akin, gagawin ko. Ang bilyong piso, ang koneksyon, ang pangalan na kinatatakutan at iginagalang ng marami—lahat iyon ay may dahilan kung bakit ipinagkaloob sa akin. At ngayon, hindi ito para sa negosyo, hindi para sa kapangyarihan. Ito ay para sa kaligtasan ng aking pamilya. Agad kong kinuha ang aking telepono at tinawagan ang aking punong tagapamahala. Ang boses ko ay mababa ngunit puno ng awtoridad, ang uri ng tono na alam nilang hindi dapat sagutin o pagtagalin pa. “Ipunin ang lahat ng available na pondo mula sa ating mga reserba,” utos ko. “Lahat ng maaaring ilabas nang walang aberya—ipadala agad sa mga account na ipapadala ko sa iyo mamaya. Huwag kang magtanong. Gawin mo na ngayon din. At tawagan mo ang bawat isa sa ating m