All Chapters of HEAL MR, MY BILLIONAIRE FAITH HEALER : Chapter 21 - Chapter 30

Sa wakas, ang lahat ng piraso ng palaisipan ay nahanap ko na. Ang paghihiwalay namin noon ni Dahlia—ang biglaang pagkawala ng sulat, ang mga maling balitang nakarating sa akin, ang mga hadlang na tila laging sumusulpot kapag susubok kaming magkita—ay hindi naman talaga pagkakataon o sumpa lamang. Ito ay planado, pinag-isipan, at isinagawa nang maingat ng pamilyang Valderama. Ginawa nila ang lahat upang pigilan ang itinakdang pagtatagpo namin. Alam nila na kung magtatagpo kami, kung mabubuo ang batang si Jude, guguho ang lahat ng kanilang nilatag na plano ng ilang daang taon. Ang kanilang takot ay naging dahilan ng aming pagdurusa, ngunit sa huli—ang plano ng tadhana ay mas malakas pa rin kaysa sa anumang itim na balak ng tao. Hindi nagtagal, ipinakita na nila ang kanilang tunay na anyo. Hindi na sila nagtago sa likod ng anino o gumamit ng mga tagapamagitan. Pinamunuan mismo ni Don Sebastian Valderama, ang pinuno ng angkan, ang pagsalakay. Una nilang inatake ang mga opisina at sangay

Masaya ako. Sobrang saya na tila napuno ang buong dibdib ko ng pasasalamat habang nakamasid ako sa kanila—sa aking asawang natutulog nang mahimbing, at sa aking anak na nakapulupot pa rin sa braso niya. Tahimik ang gabi, tanging mahihinang huni lamang ng hangin ang naririnig mula sa labas. Ngunit kahit pagod ang katawan ko mula sa mahabang araw, hindi ako dinadalaw ng antok. Ang dami kong pinagdaanan, ang dami kong inisip, at ngayong nasa akin na ang lahat, tila gusto kong titigan sila nang walang humpay para tiyaking hindi ito panaginip lamang. Dahan-dahan akong bumangon upang hindi sila magising. Iniwan ko sila sa init ng kumot, payapa at ligtas. Pumunta ako sa kusina at gumawa ng isang tasa ng mainit na tsaa—ang paborito kong halong damong gamot na nakagawian ko na mula pa noong bata ako. Dinala ko ito sa balkonahe ng aming kwarto, kung saan ang tanawin ay walang iba kundi ang malawak na buwan at mga bituin na nagliliwanag sa madilim na kalangitan. Habang hinihimas ko ang mainit

Kinaumagahan pa lang ay maaga na kaming nag-impake. Oras na upang bumalik kami sa siyudad upang asikasuhin ang kanya-kanya naming mga negosyo. Matapos ang mahabang panahon ng pagtago at pagtatrabaho nang hiwalay, ngayon ay magkasama na kaming haharap sa bawat hamon ng pamamalakad.Bago tuluyang umuwi, iminungkahi ni Dahlia na dumaan muna kami sa bahay ng kanyang mga magulang. “Gusto ko sanang ipakilala ka nang lubusan,” sabi niya nang mahina habang hawak ang kamay ko. “Matagal na rin nilang gustong makausap ka nang maayos, nang walang pag-aalala o takot.”Hindi ako nag-atubili. “Siyempre naman, Mahal ko. Sila ang pamilya mo, kaya sila rin ay itinuturing kong pamilya ko. Handa akong magpasalamat sa kanila sa pagpapalaki sa babaeng minamahal ko.”Pagdating namin sa lugar kung saan nakatira ang mga magulang ni Dahlia, gulat na gulat ako. Inaasahan ko na baka simpleng bahay lamang ito, gaya ng akala ko noon noong una ko pa siyang nakilala bilang isang taong naghahanap ng lunas. Ngunit lak

Masaya akong nag-aayos ng mga dokumento sa aking opisina noong araw na iyon habang si Dahlia naman ay nagpaalam na isasama niya si Jude para mamasyal at mamili. “Babalik din agad kami,” sabi niya habang hinalikan ako sa pisngi bago lumabas. “Gusto lang naming tingnan ang mga bagong dating na tela at laruan para kay Jude.” Ngumiti ako at tumango, walang kahit anong pag-aalinlangan noon. Hindi ko inakala na ang simpleng lakad na iyon ay magdudulot ng alab sa aking puso na akala ko ay hindi na muling gigising.Hindi ko inaasahan na magkakasabay kami sa parehong mall. Dumaan ako doon upang kunin ang isang mahalagang pakete. Habang naglalakad ako sa pasilyo, agad na nahagip ng aking mata ang pamilyar na anyo ng aking asawa. Nakangiti siya nang malapad, at sa harap niya ay may nakatayong lalaki—matipuno, maayos manamit, at mukhang kilalang-kilala nila sa isa’t isa. Masigla silang nagkukuwentuhan, nagtatawanan, at minsan pa ay may mahinang hawakan sa braso habang nagpapaliwanag. Kasama rin n

Ang buong Cebu ay tila sumasang-ayon sa nararanasan kong ligaya ngayon. Matagal na naming pinag-usapan ito—na kung kailan kami tuluyang magsasama sa harap ng Diyos, ng pamilya, at ng lahat ng saksi sa aming kwento—isa lang ang aming napagkasunduan: dito ito gagawin. Dito sa lupang saksi sa aming pagkikita, sa aming paghihiwalay, sa aming muling pagtatagpo, at sa pagbuo ng aming pangarap. Dito sa lupa kung saan nakatayo pa rin ang simpleng kubo at ngayon ay ang aming bagong tahanan.Ang balita ay mabilis kumalat. Walang sinuman ang gustong mawala sa napakahalagang araw na ito. Mula sa malalayong lugar ay nagtungo ang lahat. Ang pamilya ko, ang mga kamag-anak ng mga Clark na nakatira noon pa sa iba't ibang panig ng bansa at maging sa ibang bansa, ay dumating bitbit ang kanilang ligaya at pagbati. At hindi rin nagpahuli ang pamilya ni Dahlia—ang mga Perez na kilala sa pagiging tahimik ngunit matatag na angkan, ay dumating na bitbit ang buong suporta at pagmamahal para sa kanilang nag-iis