All Chapters of ยอมให้เขาเลือกเธอ แล้วฉันกลายเป็นรักแรก: Chapter 11 - Chapter 20

หมิงเยียนคุยกับประธานหวังต่ออีกสองสามคำ ก็บอกปัดอย่างสุภาพว่าเธอต้องรีบไปขึ้นเครื่อง และเตรียมตัวขอตัวลา“โปรเจกต์คราวนี้ร่วมงานกันราบรื่นมากเลยนะคะ หวังว่าต่อไปคงมีโอกาสได้ร่วมงานกันอีก” หมิงเยียนยิ้มพลางยื่นมือออกไปประธานหวังรีบยื่นมือมาจับ พยักหน้ารัว ๆ “แน่นอนครับ ความสามารถของทนายหมิงน่าชื่นชมจริง ๆ หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีกนะครับ”“เอาละครับ ๆ งั้นไม่รบกวนแล้ว เดินทางปลอดภัยนะครับ วันหลังค่อยติดต่อกันใหม่!” ประธานหวังเอ่ยอย่างกระตือรือร้น“ค่ะ ไว้ติดต่อกันนะคะ” หมิงเยียนยิ้มพลางพยักหน้า คว้าที่จับกระเป๋าเดินทาง แล้วหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูโรงแรมแสงแดดส่องทะลุผนังกระจกของโรงแรมลงมากระทบพื้นหินอ่อน เกิดเป็นเงาทอดผ่านเป็นทางส่วนฉินหว่านที่เพิ่งส่งข้อความเสร็จกำลังจ้องมองแผ่นหลังของหมิงเยียนที่กำลังจะเดินจากไปด้วยความร้อนรนถ้าฮั่วหานซานมาถึงแล้วไม่เจอใคร เขาจะไม่หาว่าเธอกุเรื่องขึ้นมาหรอกเหรอไม่ได้การละ!ต้องรั้งตัวหมิงเยียนไว้ให้ได้!เมื่อเห็นว่าหมิงเยียนกำลังจะเดินพ้นประตูหมุนออกไป ฉินหว่านก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอสับส้นสูงวิ่งพรวดเข้าไปขวางหน้าหมิงเยียนไว้ทันทีเธอเชิ

เสียงของฉินหว่านดังมากจนคนรอบข้างพากันหันมามองทว่าจังหวะก้าวเดินของหมิงเยียนกลับไม่มีชะงักเลยสักนิด ซ้ำยังไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองเธอคว้ากระเป๋าเดินทางเดินตรงไปยังริมถนนอย่างฉับไว แล้วยกมือขึ้นโบกเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง“พี่คะ ไปสนามบินค่ะ ขอบคุณค่ะ”ประตูรถปิดลง ปิดกั้นเสียงด่าทออันระคายหูของฉินหว่านไว้ภายนอกอย่างสมบูรณ์รถยนต์แล่นเข้าสู่กระแสการจราจรอย่างมั่นคง มุ่งหน้าไปยังทิศทางของสนามบินหมิงเยียนเอนกายพิงพนักเบาะ ทอดสายตามองทิวทัศน์ริมถนนที่กำลังเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วเมืองแห่งนี้โอบรับความรักและความหวังตลอดห้าปีของเธอเอาไว้ที่นี่เคยเป็นสถานที่ที่เธอพยายามอย่างหนักเพื่อลงหลักปักฐานและสร้างอนาคต ทว่าบัดนี้กลับหลงเหลือเพียงซากปรักหักพังเธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูข้อมูลเที่ยวบินที่ยืนยันเรียบร้อยแล้ว ปลายนิ้วไล้ผ่านหน้าจอเบา ๆลาก่อน เมืองหลวงลาก่อน—ฮั่วหานซาน...……และในขณะที่รถแท็กซี่ซึ่งหมิงเยียนนั่งอยู่กำลังแล่นเข้าสู่ทางด่วนมุ่งหน้าไปยังสนามบิน รถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งก็ส่งเสียงเบรกดังลั่น ก่อนจะจอดสนิทลงที่หน้าประตูโรงแรมฮิลตันฮั่วหานซานแทบจะกระแทกประตูรถ

โรงพยาบาลศูนย์กลางเมืองฮั่วหานซานพุ่งพรวดเข้าไปในโถงแผนกฉุกเฉินราวกับพายุพัด ใบหน้าของเขาซีดเผือด แววตาน่ากลัว เสื้อสูทราคาแพงหลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการวิ่งตะลุยมาเมื่อครู่ ช่างดูแตกต่างจากภาพลักษณ์อันเย็นชาและสูงส่งตามปกติของเขาอย่างสิ้นเชิงเขาพุ่งเข้าไปคว้าแขนพยาบาลที่เดินผ่านมา น้ำเสียงแหบพร่าอย่างหนัก “หนึ่งสัปดาห์ก่อน คนไข้ที่ชื่อหมิงเยียนผ่าตัดไส้ติ่งทะลุ ใครเป็นคนผ่าตัดให้เธอ?!”พยาบาลสะดุ้งตกใจ พยายามขืนตัวให้หลุดจากการเกาะกุม “คุณผู้ชายคะ ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ! ข้อมูลคนไข้เราไม่สามารถ...”“บอกผมมา!” ฮั่วหานซานคำรามต่ำ นัยน์ตาแดงก่ำแฝงความบ้าคลั่ง “ตอนนั้นอาการเธอเป็นยังไง ร้ายแรงไหม!”ท่าทางของเขาดูน่ากลัวเกินไปจนหัวหน้าพยาบาลที่อายุมากกว่าซึ่งเห็นเหตุการณ์ต้องรีบเดินเข้ามา “คุณผู้ชายคะ กรุณาปล่อยมือก่อนค่ะ! ทำแบบนี้พวกเราก็ตรวจประวัติให้ไม่ได้นะคะ!”ฮั่วหานซานสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มอารมณ์ที่เกือบจะเตลิดให้สงบลง เขายอมปล่อยมือ แต่สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่อีกฝ่าย “รบกวนคุณช่วยตรวจประวัติให้ผมที หมิงเยียน ผ่าตัดไส้ติ่งเมื่อประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อน”หัวหน้าพยาบาลรู้สึกสะเทือนใจก

เดือนสิบ ณ เจียงหนานสายฝนโปรยปรายราวกับเจือด้วยสีครามเข้ม ย้อมผืนฟ้าและแผ่นดินให้กลายเป็นสีเขียวอมเทาอันเลือนรางหมิงเยียนทอดสายตามองสายฝนแห่งเจียงหนานที่เคลื่อนผ่านหน้าต่างรถ พลันนึกขึ้นมาได้ว่าที่เมืองหลวงไม่มีทางมีทิวทัศน์งดงามเช่นนี้“ต้องแต่งตัวแบบนี้จริง ๆ เหรอ” ลู่เฟิ่งกุยขยับเนกไทสีแดง กระจกมองหลังสะท้อนภาพคิ้วของเขาที่ขมวดจนเป็นปม “รู้สึกเหมือนพวกขายประกันเลย”หมิงเยียนละสายตากลับมา เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “นี่เป็นคดีแรกของสำนักงานทนายความเรานะ ต้องเปิดให้สวย ๆ หน่อยสิ”ลู่เฟิ่งกุยปรายตามองหมิงเยียนในกระจกมองหลัง ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดง ชุดสูทสีดำเข้ารูปเผยให้เห็นเอวคอด บนหน้าอกประดับด้วยเข็มกลัดปะการังสีแดง...สวยน่ะมันก็สวยอยู่หรอกแต่มันจะใช้ได้ผลเหรอนี่เริ่มพึ่งไสยศาสตร์แล้วหรือไงลู่เฟิ่งกุยเบ้ปาก แม้จะรู้ตัวว่ากำลังทำลายความมั่นใจของฝั่งตัวเองและไปเพิ่มบารมีให้คนอื่น แต่ก็ยังทำหน้ามุ่ยเอ่ยขึ้น “บอส ฝ่ายกฎหมายของเยว่หวาเลี้ยงทีมทนายระดับทองไว้ถึงสามทีมเลยนะ ฟู่ซิวเฉินเจ้านายของพวกเขาเพิ่งจะฟ้องร้องบริษัทคู่แข่งจนล้มละลายไปเมื่อปีที่แล้วเอง...”เมื่อได้ยินชื

ฟู่ซิวเฉินเห็นหมิงเยียนเงียบไป จู่ ๆ ก็หลุดหัวเราะเบา ๆ ออกมา งอนิ้วเคาะโต๊ะหนึ่งที “ไม่รำลึกความหลังแล้วก็ได้...งั้นทนายหมิงคิดว่าหลักฐานแบบไหนถึงจะเข้าข่ายมีเจตนาร้ายล่ะครับ”หมิงเยียนรู้สึกว่าลำคอแห้งผาก ความจริงแล้วเรื่องที่ว่ามีเจตนาสุจริตหรือเจตนาร้ายนี่แหละ คือช่องโหว่ที่ทนายความสามารถสอดมือเข้าไปใช้โวหารพลิกแพลงได้และยังเป็นจุดพลิกผันของคดีด้วยแต่การที่ฟู่ซิวเฉินเปิดฉากมาก็พุ่งเป้าโจมตีจุดตายทันทีแบบนี้ แทบจะไม่เหลือทางรอดให้เธอเลยสักนิด!ทว่าการยอมแพ้กลางคันก็ไม่ใช่นิสัยของหมิงเยียนเช่นกันเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เธอจึงทำได้เพียงฝืนใจยกตัวอย่างแจกแจงออกมาทีละข้อนี่คือช่องโหว่เพียงหนึ่งเดียวที่เธอหาเจอ หลังจากอดหลับอดนอนค้นข้อมูลมาถึงสามวันสามคืนไม่ได้หวังว่าจะพลิกสถานการณ์กลับมาชนะได้ ขอแค่ไม่แพ้ราบคาบจนเกินไปก็พอ“อืม พูดได้มีเหตุผลดีครับ”“???”ฟู่ซิวเฉินเสียสติไปแล้วหรือไงคำแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ ของเธอไปมีเหตุผลตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!ตัวเธอเองยังไม่รู้เลยว่ามันมีเหตุผลตรงไหน...เมื่อเห็นใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงงของหมิงเยียน ฟู่ซิวเฉินก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ก่อนสำ