All Chapters of ยอมให้เขาเลือกเธอ แล้วฉันกลายเป็นรักแรก: Chapter 21 - Chapter 30

เขาเลิกมองเธอแล้วหันไปมองโจวมู่เหยียนแทน ปลายนิ้วลูบคลึงสายนาฬิกาข้อมือไปมาโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงกลับมาราบเรียบดังเดิม “ทนายโจว ร่างสัญญาประนีประนอมยอมความที่ยอดห้าล้านก็แล้วกันครับ”“ประธานฟู่...” โจวมู่เหยียนแทบจะโพล่งออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง “แบบนี้...จะดีเหรอครับ ถ้าสร้างบรรทัดฐานที่ไม่ดีเอาไว้ คดีทำนองนี้ในอนาคต...”“เมื่อกี้คุณก็ไม่มีความเห็นอะไรไม่ใช่หรือไง” ฟู่ซิวเฉินพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น“...”โจวมู่เหยียนแทบกระอักเลือดเขาไม่มีความเห็นที่ไหนกันล่ะก็เล่นไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดเลยต่างหากยิ่งไปกว่านั้น ฝั่งพวกเขาถือไพ่เหนือกว่าเห็น ๆ ต่อให้หมิงเยียนจะมีทักษะพลิกแพลงโวหารเก่งกาจแค่ไหน ก็ยังพอมีช่องทางให้รุกต้อนได้อีก ไม่เห็นจำเป็นต้องยอมถอยเลยสักนิดและที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ—ถ้าเรื่องในวันนี้แพร่งพรายออกไป คดีละเมิดลิขสิทธิ์ในวันข้างหน้าจะไม่อลหม่านวุ่นวายไปหมดหรือไง“ประธานฟู่ครับ ผมคิดว่า...”ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ฟู่ซิวเฉินก็ยกมือขึ้นห้าม “กฎหมายก็ไม่ได้อยู่เหนือความมีมนุษยธรรม หลักกฎหมายและเหตุผลที่ทนายหมิงหยิบยกมาก็ฟัง

มุมปากของหมิงเยียนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันบางเบาเธอสูดหายใจเข้าลึก กดข่มความสับสนวุ่นวายสายสุดท้ายกลับลงไปในก้นบึ้งของหัวใจ หยิบสัญญาที่เซ็นเรียบร้อยแล้วลุกขึ้นยืน “ประธานฟู่ ทนายโจว ในเมื่อเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว งั้นเราขอตัวก่อนนะคะ ส่วนเรื่องหลังจากนี้ทางเราจะคอยติดตามผลให้ค่ะ”ฟู่ซิวเฉินละสายตาจากเอกสารขึ้นมามองหน้าเธอ เขาพยักหน้าลงเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไรให้มากความ “อืม”หมิงเยียนไม่รั้งรออีกต่อไป เธอคว้าข้าวของของตัวเอง แล้วพาลู่เฟิ่งกุยที่ยังคงมีท่าทีล่องลอยเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องประชุมไปลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวลงไปชั้นล่างลู่เฟิ่งกุยถูมือไปมาด้วยความตื่นเต้น “บอส! คุณสุดยอดไปเลย! ห้าล้าน! ต่อรองสำเร็จจริง ๆ ด้วย! แบบนี้ถือว่าสำนักงานทนายความของเราเปิดฤกษ์ได้สวยเลยใช่ไหมครับ คืนนี้ต้องฉลองกันหน่อยแล้ว!”หมิงเยียนฝืนกระตุกมุมปาก ทว่ากลับปราศจากรอยยิ้ม ภายในใจสับสนวุ่นวายไปหมดทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก อากาศชื้นและเย็นสบายของเจียงหนานก็พัดโชยเข้ามา ช่วยปัดเป่าความอึดอัดในใจให้คลายลงได้บ้างทั้งสองคนเพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตูตึก ลู่เฟิ่งกุยที่เพิ่งกดเรียกแท็กซี่ผ่านแอปพลิเคชันเส

“พะ...พรุ่งนี้เช้าเก้าโมงเหรอครับ” โจวมู่เหยียนหน้ามืดแทบจะล้มพับไปตรงนั้นลำพังแค่คดีฟ้องร้องสำคัญ ๆ ในมือฝ่ายกฎหมายก็มีตั้งเจ็ดแปดคดีแล้ว คดีเรียกร้องสิทธิ์ทั่วไปยังมีอีกหลายสิบคดี ให้รื้อมาดูใหม่หมดแถมต้องทำรายงานละเอียดภายในคืนเดียวเนี่ยนะ!นี่มันจังหวะโต้รุ่งจนตายชัด ๆ เลย!“ประธานฟู่ครับ แบบนี้...เวลามันกระชั้นชิดไปหน่อยไหมครับ” โจวมู่เหยียนพยายามดิ้นรนฟู่ซิวเฉินช้อนตาขึ้นมองเขา สายตาปราศจากความอบอุ่น “มีปัญหาเหรอ”โจวมู่เหยียนกลืนคำพูดลงคอทันที รู้สึกชาวาบไปทั้งหนังหัว “มะ...ไม่มีครับ! รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วง!”เขาร้องไห้ไม่ออก ได้แต่ตะโกนก้องอย่างบ้าคลั่งในใจ: ตกลงใครไปทำให้พ่อคุณคนนี้ไม่สบอารมณ์อีกเนี่ย?!นรกการทำโอทีแบบกะทันหันนี่มันเพื่ออะไรกัน!ฟู่ซิวเฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง ลุกขึ้นจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องประชุมไป ทิ้งให้โจวมู่เหยียนและบรรดายอดฝีมือฝ่ายกฎหมายโอดครวญระงมอยู่ตรงนั้น……เมืองหลวง บนทางด่วนมุ่งหน้าสู่สนามบินหานจิ้นขับรถเหยียบมิดไมล์มุ่งหน้าไปยังสนามบินเขามองผ่านกระจกมองหลัง เห็นฮั่วหานซานที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา สีหน้า

เขาไม่คิดว่าจู่ ๆ สองแม่ลูกคู่นี้จะก็มโนธรรมหรอกนะ...อุบัติเหตุรถชนในตอนนั้นเกรงว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลัง“นังสารเลวหมิงเยียนนั่นมีอะไรมาเทียบฉันได้!” ฉินหว่านราวกับแมวถูกเหยียบหาง “ฉันต่างหากที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันกับหานซาน! ไม่ช้าก็เร็วหานซานต้องตาสว่างและเห็นว่าใครกันแน่ที่เหมาะสมกับเขาจริง ๆ!”“เหมาะสมงั้นเหรอ” หานจิ้นแค่นเสียงหยัน “เหมาะสมที่จะปั้นน้ำเป็นตัวไปวัน ๆ หรือเหมาะสมที่จะไปอาละวาดฆ่าตัวตายในวันแต่งงานของคนอื่นล่ะ”ฉินหว่านโกรธจนริมฝีปากสั่นระริก “คุณ...คุณพูดพล่อยอะไร...”“ผมพูดพล่อยเหรอ” สายตาของหานจิ้นเย็นเยียบ “ฉินหว่าน เหลือที่ยืนให้ตัวเองสง่างามบ้างเถอะ ทำไมฮั่วหานซานถึงเอาแต่หลบหน้าคุณ คุณไม่รู้จริง ๆ หรือไง ที่เมื่อก่อนเขายอมทนคุณ ก็เพราะเห็นแก่บุญคุณที่ป้าฉินเคยช่วยชีวิตไว้ ตอนนี้หมิงเยียนไปแล้ว ความสัมพันธ์อันน้อยนิดที่คุณมีก็ถูกตัวคุณเองทำลายจนป่นปี้ไปหมดแล้ว อย่าหาเรื่องใส่ตัวให้ต้องอับอายไปมากกว่านี้เลย”คำพูดเหล่านี้เปรียบเสมือนมีดแหลมคมนับไม่ถ้วนที่กรีดแทงลงกลางใจฉินหว่านอย่างจังเธอโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ชี้หน้าหานจิ้นพร้อมกับพูดว่า ‘คุณ’

ในที่สุดโลกก็สงบสุขเสียทีเธอเอนพิงพนักเก้าอี้ พลางนวดขมับเบา ๆขณะที่เธอกำลังพยายามสงบสติอารมณ์เตรียมจะกลับไปทำงานต่อ จู่ ๆ เสียงร้องโวยวายอย่างตื่นตูมของลู่เฟิ่งกุยก็ดังมาจากนอกห้องทำงาน—“บอส! บอสครับ! บอสรีบออกมาดูเร็วเข้าว่าใครมา!”เขาส่งเสียงดังเอะอะหมิงเยียนจนรำคาญ นึกว่าเขาไปคว้าตัวลูกค้ารายใหญ่ที่ไม่คาดคิดมาได้อีก จึงฝืนรวบรวมสติลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องทำงานทว่าบริเวณหน้าประตูห้องทำงานในเวลานี้—ลู่เฟิ่งกุยเบี่ยงตัวหลบให้ด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ ผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาจึงปรากฏแก่สายตาของเธออย่างชัดเจนคือ...ฮั่วหานซานเขาดูผอมลงไปมาก สันกรามจึงดูคมกริบยิ่งขึ้น คอเสื้อสูทเปิดกว้างออกเล็กน้อย เผยให้เห็นปกเสื้อเชิ้ตด้านในที่เคยเรียบกริบทว่าตอนนี้กลับดูหลุดลุ่ยอยู่บ้างสีหน้าของหมิงเยียนพลันแข็งค้าง มือที่จับลูกบิดประตูบีบแน่นขึ้นทันที หยาดโลหิตทั่วร่างสูบฉีดพล่านไปทั่วร่างในชั่วอึดใจ ก่อเกิดเป็นความรู้สึกวิงเวียนอย่างน่าประหลาดโลกทั้งใบราวกับหยุดนิ่งลงในวินาทีนี้สรรพเสียงรอบกายหายไป หลงเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงจนควบคุมไม่อยู่ของเธอเท่านั้นตึก...ตึก...ก